اگر پیروی کنی
پاراشا با چشماندازی از آنچه وفاداری میآورد آغاز میشود. اگر اسرائیل در فریضههای خدا گام بردارد و فرمانهای او را نگه دارد، تورات باران در فصلِ خود، کشتزارها و درختانی سنگین از محصول، و نانی را که تا سیریِ کامل خورده شود وعده میدهد. در سرزمین صلح خواهد بود، ایمنی از جانورانِ درنده و دشمنان، و مردمی که بارور و نیرومند میشوند. بزرگترین از همه این وعده است که خدا مسکنِ خود را در میانِ آنان مینهد و در میانشان گام برمیدارد، تا آنان قومِ او و او خدای آنان باشد.
نکوهش
آنگاه لحن به بخشی بلند و دشوار میگراید که همچون توخاحا (نکوهش) شناخته میشود. اگر اسرائیل عهد را خوار شمارد و قوانینِ خدا را رد کند، تورات موجِ فزایندهٔ سختیای را وصف میکند که مرحله به مرحله فرا میرسد: بیماری و وحشت، خشکسالی و خرمنهای ناکام، جانورانِ درنده، جنگ، بلا و محاصرهٔ خردکننده. در پایان مردم از سرزمینِ خود تبعید میشوند و در میانِ قومها پراکنده میگردند، در حالی که خاکی که به آن بیاعتنایی کرده بودند سرانجام ویران میماند. این هشدارها بهعمد سختاند، نه برای درهمشکستنِ مردم، بلکه برای بیدارکردنِ آنان به اینکه عهد بهراستی چه اندازه اهمیت دارد.
عهدِ بهیادمانده
با همهٔ تیرگیاش، نکوهش در ناامیدی پایان نمییابد. خدا وعده میدهد که چون قومِ تبعیدی خطاکاریِ خود و خطاکاریِ نیاکانشان را اعتراف کنند و دلهای سرسختِ خود را فروتن سازند، عهدِ خود را با یعقوب، اسحاق و ابراهیم به یاد میآورد. حتی پراکنده در میانِ دشمنانشان نیز، اسرائیل چنان رانده نخواهد شد که نابود گردد، زیرا خدا عهدِ خود را با آنان نخواهد شکست. سرانجام زمین از آسایشِ دیرگاهدریغشدهاش برخوردار میشود، و راهِ خانه همواره گشوده میماند.
نذرها و ارزشگذاریها
پس از وعدهها و هشدارهای عهد، پاراشا به نذرهایی میپردازد که آزادانه به خدا بسته میشوند. کسی میتواند ارزشِ برآوردشدهٔ یک جانِ انسانی، یک جانور، یک خانه یا یک کشتزار را به معبد وقف کند، و تورات ارزشگذاریهای عادلانه را همراه با قواعدِ بازخریدِ آنچه نذر شده برمینهد. برخی وقفها را میتوان با افزودنِ یکپنجمِ ارزششان بازخرید، حال آنکه برخی چیزهای وقفشده بهتمامی جدا نگه داشته میشوند. این قوانین انگیزهٔ بخشندگی را جدی میگیرند و در همان حال هر نذر را درست و زمینی نگه میدارند.
دهیکِ پایانی
پاراشا، و کلِ کتابِ لاویان، با قانونِ دهیک پایان مییابد. یکدهمِ محصولِ زمین و رمهها و گلهها از آنِ خداست، یادآوریای پیوسته که هر خرمن و فزونی در نهایت از او میآید. آنگاه که جانوران از زیرِ عصای شبان میگذرند، هر دهمین یک مقدس شمرده میشود. کتاب با این نکتهٔ باوقار به پایان میرسد که اینها فرمانهاییاند که خدا در کوه سینا به موسی برای بنیاسرائیل داد، و کتابی را که بهتمامی وقفِ جستوجوی قداست است مُهر میکند.