بازپیمودن سفر
پارشا با ثبتکردن موسی، به فرمان خدا، سیاههٔ کامل سفرهای اسرائیل از خروج از مصر تا دشتهای موآب آغاز میشود. چهل و دو منزلگاه بهترتیب نام برده میشوند، هر یک نشاندهندهٔ جایی که قوم در سراسر سالهای دراز صحرا درنگ کردند، اردو زدند یا سختی کشیدند. این سند نوشته همچون یادبودی برای تمام سفر بیابان و برای هدایت خدا در هر مرحلهٔ راه میایستد. با نگاه به سراسر مسیر، خواننده ملتی را میبیند که گامبهگام از بردگی به سوی لبهٔ سرزمین موعود برده شده است.
پاکسازی سرزمین
سپس خدا به قوم دستور میدهد که چون از اردن به کنعان گذشتند، ساکنانش را بیرون رانند و بتها، مذبحها و مکانهای بلندشان را نابود کنند. سرزمین باید به قرعه میان سبطها تقسیم شود، سبطهای بزرگتر بیشتر و سبطهای کوچکتر کمتر میگیرند. خدا هشدار میدهد که هر ساکنی که بر جای بماند خاری در پهلوی اسرائیل و دامی برای ایمانش خواهد شد، و ملت را به سوی فساد میکشد. این فرمان روشن میسازد که اسکان در سرزمین نه تنها فتحی جسمانی، بلکه مسئولیتی معنوی است.
مرزهای سرزمین
خدا مرزهای سرزمین کنعان را شرح میدهد و حدودش را در جنوب، غرب، شمال و شرق ترسیم میکند تا اسرائیل دقیقاً میراثی را که دریافت میکند بداند. او العازار کاهن و یوشع پسر نون را، همراه با رهبری معین از هر سبط، میگمارد تا بر تقسیم عادلانهٔ سرزمین نظارت کنند. این نقشهکشی سنجیده، امیدی دیرزمانوعدهدادهشده را به میهنی ملموس با مرزهای واقعی و نگاهبانانی نامبرده بدل میکند. نسلی که کنار اردن اردو زده، سرانجام میتواند سرزمینی را که در انتظارش است در ذهن مجسم کند.
شهرهای پناه
چون به سبط لاوی هیچ سرزمینی از آن خود داده نمیشود، به اسرائیلیان فرمان داده میشود که چهل و هشت شهر پراکنده در میان همهٔ سبطها به لاویان ببخشند. شش تا از اینها همچون شهرهای پناه جدا میشوند، جایی که کسی که دیگری را بهتصادف بکشد میتواند برای امنیت از خویشان انتقامجوی قربانی به آن بگریزد. تورات بهتندی قتل عمد را، که مجازات مرگ دارد، از کشتن تصادفی جدا میکند، که مرتکبش تا مرگ کاهن اعظم در شهر پناه محفوظ میماند. این قوانین قداست هر جان آدمی را ارج مینهند و در همان حال انگیزهٔ انتقام شخصی را مهار میکنند.
نگاهداشتن میراث
کتاب اعداد با بازگشت به پنج دختر صلفحاد، که حق ارث سرزمین پدرشان پیشتر به آنان اعطا شده بود، پایان مییابد. رهبران سبطشان اکنون نگراناند که اگر خواهران به سبطی دیگر شوهر کنند، سهمشان برای همیشه از سبط نیاکانشان از دست خواهد رفت. خدا میراث دختران را تأیید میکند اما حکم میدهد که درون سبط خود شوهر کنند، تا سرزمین هیچ سبطی برای همیشه به سبطی دیگر نرود. خواهران با عموزادگانشان ازدواج میکنند، میراثهای سبط حفظ میشود، و سفر بمیدبار آنجا بسته میشود که اسرائیل کنار اردن آماده، مهیای ورود به سرزمین است.