هدیهای از دل
خدا به موسی میگوید که از بنیاسرائیل بخواهد پیشکشی، یک ترومه، برای ساختنِ معبد بیاورند، اما تنها از آنان که دلشان به دادن برانگیخته میشود. مواد بسیارند: زر، سیم، و مس، پشمِ رنگین و کتانِ نازک، مویِ بز و پوستِ جانوران، روغن، عطرها، و سنگهای گرانبها. آنگاه خدا دلِ تمامِ این کار را بیان میکند، که قوم برایش معبدی بسازند تا او در میانشان ساکن شود. این جایگاه نه برای خداست که همهٔ فضا را پر میکند، بلکه برای آن است که حضورِ او در میانهٔ اردوگاه احساس شود.
آرون و کروبیان
رهنمودها با مقدسترین ظرف آغاز میشود، آرون (صندوقِ عهد)، صندوقی پوشیده از زر که لوحهای پیمان را نگاه خواهد داشت. بر آن سرپوشی از زرِ ناب مینشیند که با دو کروویم (کروبیان)، پیکرهای بالدار که رو به هم دارند، تاج میخورد، با حسی از آغوشی الهی. خدا به موسی میگوید که از فضای میانِ این کروبیان سخن خواهد گفت و فرمانهایش را به اسرائیل خواهد داد. این درونیترین ظرف به نقطهٔ دیدارِ خدا و قومش بدل میشود.
میز و چراغ
سپس شولحان (میز) میآید، میزی از چوبِ اقاقیا پوشیده از زر که بر آن نانی ویژه همیشه در برابرِ خدا نهاده میشود. روبهروی آن منورا (چراغدان) میایستد، از یک تکه زرِ ناب چکشکاری شده، با ساقهای میانی و شش شاخه که به شکلِ جامها، گرهها، و شکوفههای بادام درآمدهاند. چراغهایش باید پیوسته درونِ معبد را روشن نگاه دارند. میز و چراغ با هم فضای مقدس را از خوراک و روشنایی پر میکنند.
خودِ مسکن
آنگاه تورات ساختارِ میشکان را در کلیتش وصف میکند. پردههای زیبای کتان و پشمِ رنگین به هم پیوند میخورند تا یک پوششِ بزرگ شوند، و بر رویشان پردههایی از مویِ بز و سپس پوششهای محافظِ پوست لایه میشود. دیوارها از تختههای ایستادهٔ اقاقیا پوشیده از زر پدید میآیند که در پایههایی از سیم مینشینند و با میلههای افقی استوار نگاه داشته میشوند. تکه به تکه، مسکنی سیار شکل میگیرد که هر جا اسرائیل سفر کند میتوان آن را برپا کرد و برد.
پرده و مذبح
درونِ معبد پردهای بافته و ویژه، پاروخت (پردهٔ جداکننده)، درونیترین اتاق را که آرون در آن آرام دارد همچون قدسالاقداس جدا میکند. پردهٔ دومی بر درگاهِ خودِ خیمه آویخته میشود. بیرون، در حیاطِ گشوده، مذبحِ بزرگ از چوبِ اقاقیا پوشیده از مس میایستد، با شاخهایی بر گوشههایش و همهٔ ابزارِ قربانیها. اینجا، در برابرِ مسکن، خدمتِ قربانی بهجا آورده خواهد شد.
حیاط
سرانجام تورات حاتصر، همان حیاطی را که میشکان را دربر میگیرد، ترسیم میکند. آویزههایی از کتانِ نازک که بر ستونهای نشسته در پایهها برافراشتهاند، مستطیلی مقدس را دربر میگیرند، با پردهای که همچون دروازهاش میشود. این مرز، زمینِ مقدس را از فضای معمولیِ اردوگاه جدا میکند و به معبد جایگاهی باوقار میبخشد. با تعریفِ حیاط، طرحِ جایی که آسمان و زمین میتوانند در آن به هم رسند کامل میشود.