نخست شبات
موسی تمامِ جماعت را گرد میآورد و، پیش از آنکه حتی یک تیر برافراشته شود، شبات را به آنان یادآوری میکند. شش روز برای کار داده شده، اما هفتم مقدس است، روزِ آسایشِ کامل که در آن حتی کارِ مقدسِ معبد نیز باید بازایستد، و هیچ آتشی نباید برافروخته شود. تورات با نخستنهادنِ شبات میآموزد که ساختن برای خدا هرگز از مرزهایی که خدا نهاده فراتر نمیرود. قداست در زمان بر قداست در مکان پیشی دارد.
دلی بهمیل
موسی هر کس را که دلش برانگیخته میشود دعوت میکند تا هدایایی برای معبد بیاورد: زر، سیم، و مس، پشمِ رنگین، کتانِ نازک، پوستِ جانوران، روغن، عطرها، و سنگهای گرانبها. مردان و زنان روان میشوند و پیش میآیند، زنان نخ را به دستِ خود میریسند و بزرگان سنگها و روغنهای گران را میآورند. هر هدیه پیشکشی آزادانه است، از سرِ محبت نه از سرِ اجبار. ملتی که تازه در گناه فرو رفته بود، اکنون شادیِ دادن برای چیزی مقدس را کشف میکند.
خرد برای ساختن
موسی اعلام میکند که خدا بصلئیل و اهولیاب را برگزیده و آنان را از خرد، بینش، و هنر آکنده، و از موهبتِ آموختن به دیگران. کارگرانِ چیره گِردِ آنان جمع میشوند و به کار بر هر بخشِ معبد میپردازند. قوم چنان آزادانه به بخشیدن ادامه میدهند که هنرمندان به موسی میگویند دیگر بیش از اندازه فراهم است، و او ناچار میشود در سراسرِ اردوگاه پیام بفرستد که بخشیدن بازایستد. این مشکلی کمیاب و زیباست: سخاوتی که باید مهار شود.
معبد برمیخیزد
استادکاران با خودِ ساختار آغاز میکنند. آنان پردههای بزرگِ میشکان را میبافند، آنها را در پوششها به هم میپیوندند، و پردههای محافظِ بیرونی از مویِ بز و پوست را بر رویشان لایه میکنند. تختههای ایستادهٔ چوبی پوشیده از زر در پایههای سیمین جای میگیرند تا دیوارها را بسازند، و پردهای پرنقش، پاروخت، آویخته میشود تا درونیترین اتاق را که آرون در آن آرام خواهد گرفت جدا کند. تخته به تخته و پرده به پرده، جایگاهِ مسکن شکل میگیرد.
اثاثهٔ مقدس
بصلئیل خود مقدسترین ظروف را میسازد. او آرون را از زر برای نگاهداشتنِ لوحها میسازد، با سرپوشی که با دو کروویم (کروبیان) با بالهای گشوده تاج خورده، و میزِ زرین برای نانِ حضور و منورای زرِ نابِ چکشکاریشده از یک تکه را میآفریند. او همچنین مذبحِ زرین برای بخور را میسازد و روغنِ مسحِ مقدس و بخورِ خوشبو را میآمیزد. هر ظرف با دقت پرداخته میشود، آمادهٔ روزی که معبد با خدمت زنده خواهد شد.
مذبح و حیاط
کار به بیرون، بهسوی حیاط پیش میرود. بصلئیل مذبحِ بزرگِ مسین برای قربانیها و ظرفشوییِ مسین را میسازد، که از آینههای صیقلیِ اهداییِ زنان پدید آمده. گِردِ تمامِ معبد او محوطهای از آویزههای کتان بر ستونها برپا میکند، با پردهای بافته برای دروازهاش. با کاملِشدنِ حیاط، اکنون هر جزءِ مادیِ میشکان آمادهٔ برپاشدن میایستد.
