תְּפִלָּה לְעָנִי כִי יַעֲטֹף וְלִפְנֵי יְהוָה יִשְׁפֹּךְ שִׂיחוֹ:
دعای مرد بینوا، آنگاه که از پای درمیآید و سخن خود را پیش خداوند میریزد.
יְהוָה שִׁמְעָה תְפִלָּתִי וְשַׁוְעָתִי אֵלֶיךָ תָבוֹא:
ای خداوند، دعای مرا بشنو، و فریاد من به نزد تو برسد.
אַל תַּסְתֵּר פָּנֶיךָ מִמֶּנִּי בְּיוֹם צַר לִי הַטֵּה אֵלַי אָזְנֶךָ בְּיוֹם אֶקְרָא מַהֵר עֲנֵנִי:
روی خود را از من پنهان مکن؛ در روز تنگی خود گوش خود را به سوی من بگشای؛ در روزی که میخوانم، مرا به زودی پاسخ ده.
כִּי כָלוּ בְעָשָׁן יָמָי וְעַצְמוֹתַי כְּמוֹקֵד נִחָרוּ:
زیرا روزهایم در دود به پایان رسیده، و استخوانهایم چون اجاق خشک شده است.
הוּכָּה כָעֵשֶׂב וַיִּבַשׁ לִבִּי כִּי שָׁכַחְתִּי מֵאֲכֹל לַחְמִי:
دلم چون علف کوبیده و پژمرده شده است، زیرا خوردن نان خود را فراموش کردهام.
מִקּוֹל אַנְחָתִי דָּבְקָה עַצְמִי לִבְשָׂרִי:
از صدای ناله من، استخوانهایم به گوشتم چسبیده است.
דָּמִיתִי לִקְאַת מִדְבָּר הָיִיתִי כְּכוֹס חֳרָבוֹת:
همچون مرغ بیابان شدهام؛ همچون بوف ویرانهها گشتهام.
שָׁקַדְתִּי וָאֶהְיֶה כְּצִפּוֹר בּוֹדֵד עַל גָּג:
اندیشیدم، و همچون پرندهای تنها بر بام هستم.
כָּל הַיּוֹם חֵרְפוּנִי אוֹיְבָי מְהוֹלָלַי בִּי נִשְׁבָּעוּ:
تمام روز دشمنانم مرا دشنام میدهند؛ آنان که بر من میشورند، به نام من سوگند میخورند.
כִּי אֵפֶר כַּלֶּחֶם אָכָלְתִּי וְשִׁקֻּוַי בִּבְכִי מָסָכְתִּי:
زیرا خاکستر را همچون نان خوردهام، و نوشیدنیهایم را با اشک آمیختهام.
מִפְּנֵי זַעַמְךָ וְקִצְפֶּךָ כִּי נְשָׂאתַנִי וַתַּשְׁלִיכֵנִי:
به سبب خشم و غضب تو، زیرا مرا برداشتی و به زیر افکندی.
יָמַי כְּצֵל נָטוּי וַאֲנִי כָּעֵשֶׂב אִיבָשׁ:
روزهایم همچون سایهای رو به درازی است، و همچون علف خشک میشوم.
וְאַתָּה יְהוָה לְעוֹלָם תֵּשֵׁב וְזִכְרְךָ לְדֹר וָדֹר:
اما تو، ای خداوند، تا ابد بر تخت خواهی نشست، و یاد تو در همه نسلهاست.
אַתָּה תָקוּם תְּרַחֵם צִיּוֹן כִּי עֵת לְחֶנְנָהּ כִּי בָא מוֹעֵד:
تو برخواهی خاست و بر صهیون رحم خواهی کرد، زیرا وقت لطف بر آن است، زیرا هنگام مقرر فرا رسیده است.
כִּי רָצוּ עֲבָדֶיךָ אֶת אֲבָנֶיהָ וְאֶת עֲפָרָהּ יְחֹנֵנוּ:
زیرا بندگان تو سنگهای آن را دوست میدارند و بر خاک آن لطف میورزند.
וְיִירְאוּ גוֹיִם אֶת שֵׁם יְהוָה וְכָל מַלְכֵי הָאָרֶץ אֶת כְּבוֹדֶךָ:
و قومها از نام خداوند خواهند ترسید، و همه پادشاهان زمین از جلال تو.
כִּי בָנָה יְהוָה צִיּוֹן נִרְאָה בִּכְבוֹדוֹ:
زیرا خداوند صهیون را بنا کرده است؛ در جلال خود ظاهر شده است.
פָּנָה אֶל תְּפִלַּת הָעַרְעָר וְלֹא בָזָה אֶת תְּפִלָּתָם:
به دعای فریادکنندگان توجه کرده، و دعای ایشان را خوار نشمرده است.
תִּכָּתֶב זֹאת לְדוֹר אַחֲרוֹן וְעַם נִבְרָא יְהַלֶּל יָהּ:
این برای نسل آینده نوشته شود، و قومی که آفریده خواهد شد، یاه را خواهد ستود.
כִּי הִשְׁקִיף מִמְּרוֹם קָדְשׁוֹ יְהוָה מִשָּׁמַיִם אֶל אֶרֶץ הִבִּיט:
زیرا از بلندای مقدس خود نگریسته است؛ خداوند از آسمان به زمین نظر کرده است،
לִשְׁמֹעַ אֶנְקַת אָסִיר לְפַתֵּחַ בְּנֵי תְמוּתָה:
تا ناله اسیر را بشنود، تا فرزندان قوم محکوم به مرگ را آزاد سازد؛
לְסַפֵּר בְּצִיּוֹן שֵׁם יְהוָה וּתְהִלָּתוֹ בִּירוּשָׁלִָם:
تا نام خداوند را در صهیون اعلام کند و ستایش او را در اورشلیم.
בְּהִקָּבֵץ עַמִּים יַחְדָּו וּמַמְלָכוֹת לַעֲבֹד אֶת יְהוָה:
آنگاه که قومها با هم گرد آیند، و ممالک، تا خداوند را خدمت کنند.
עִנָּה בַדֶּרֶךְ (כחו) כֹּחִי קִצַּר יָמָי:
نیروی مرا در راه فرسوده ساخته است؛ روزهای مرا کوتاه کرده است.
אֹמַר אֵלִי אַל תַּעֲלֵנִי בַּחֲצִי יָמָי בְּדוֹר דּוֹרִים שְׁנוֹתֶיךָ:
میگویم: «ای خدای من، مرا در نیمه روزهایم مَبَر، ای آن که سالهایت در همه نسلها پایدار است.
לְפָנִים הָאָרֶץ יָסַדְתָּ וּמַעֲשֵׂה יָדֶיךָ שָׁמָיִם:
در آغاز تو زمین را بنیاد نهادی، و آسمانها کار دستهای توست.
הֵמָּה יֹאבֵדוּ וְאַתָּה תַעֲמֹד וְכֻלָּם כַּבֶּגֶד יִבְלוּ כַּלְּבוּשׁ תַּחֲלִיפֵם וְיַחֲלֹפוּ:
آنها نابود میشوند اما تو پایدار میمانی، و همگی چون جامه کهنه میشوند؛ همچون لباس آنها را دگرگون میکنی و درمیگذرند.
וְאַתָּה הוּא וּשְׁנוֹתֶיךָ לֹא יִתָּמּוּ:
اما تو همانی، و سالهای تو پایان نخواهد یافت.
בְּנֵי עֲבָדֶיךָ יִשְׁכּוֹנוּ וְזַרְעָם לְפָנֶיךָ יִכּוֹן:
فرزندان بندگان تو ساکن خواهند شد، و نسل ایشان پیش روی تو استوار خواهد گشت.»