הַלְלוּיָהּ הוֹדוּ לַיהוָה כִּי טוֹב כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ:
هَلِلویا. خداوند را سپاس گویید زیرا که نیکوست، زیرا مهربانی او تا ابد است.
מִי יְמַלֵּל גְּבוּרוֹת יְהוָה יַשְׁמִיעַ כָּל תְּהִלָּתוֹ:
کیست که بتواند کارهای نیرومند خداوند را بازگوید؟ کیست که بتواند تمام ستایش او را به گوش رساند؟
אַשְׁרֵי שֹׁמְרֵי מִשְׁפָּט עֹשֵׂה צְדָקָה בְכָל עֵת:
خوشا به حال آنان که عدالت را نگاه میدارند، که در همه وقت پارسایی به جا میآورند.
זָכְרֵנִי יְהוָה בִּרְצוֹן עַמֶּךָ פָּקְדֵנִי בִּישׁוּעָתֶךָ:
ای خداوند، مرا به یاد آور آنگاه که بر قوم خود لطف میکنی؛ مرا با نجات خود یاد کن.
לִרְאוֹת בְּטוֹבַת בְּחִירֶיךָ לִשְׂמֹחַ בְּשִׂמְחַת גּוֹיֶךָ לְהִתְהַלֵּל עִם נַחֲלָתֶךָ:
تا نیکویی برگزیدگانت را ببینم، با شادی قومت شادمان شوم، و با میراث تو فخر کنم.
חָטָאנוּ עִם אֲבוֹתֵינוּ הֶעֱוִינוּ הִרְשָׁעְנוּ:
ما همراه با پدرانمان گناه کردیم؛ تقصیر و شرارت ورزیدیم.
אֲבוֹתֵינוּ בְמִצְרַיִם לֹא הִשְׂכִּילוּ נִפְלְאוֹתֶיךָ לֹא זָכְרוּ אֶת רֹב חֲסָדֶיךָ וַיַּמְרוּ עַל יָם בְּיַם סוּף:
پدران ما در مصر شگفتیهای تو را درک نکردند؛ کثرت مهربانیهای تو را به یاد نیاوردند، و کنار دریا، کنار دریای نی، سرکشی کردند.
וַיּוֹשִׁיעֵם לְמַעַן שְׁמוֹ לְהוֹדִיעַ אֶת גְּבוּרָתוֹ:
و او آنان را به خاطر نام خود نجات داد، تا قدرت خویش را آشکار سازد.
וַיִּגְעַר בְּיַם סוּף וַיֶּחֱרָב וַיּוֹלִיכֵם בַּתְּהֹמוֹת כַּמִּדְבָּר:
و دریای نی را عتاب کرد و خشک شد، و آنان را در ژرفاها همچون در بیابان رهبری کرد.
וַיּוֹשִׁיעֵם מִיַּד שׂוֹנֵא וַיִּגְאָלֵם מִיַּד אוֹיֵב:
آنان را از دست دشمن نجات داد، و از دست خصم بازخرید.
וַיְכַסּוּ מַיִם צָרֵיהֶם אֶחָד מֵהֶם לֹא נוֹתָר:
و آب دشمنانشان را پوشانید؛ حتی یکی از آنان زنده نماند.
וַיַּאֲמִינוּ בִדְבָרָיו יָשִׁירוּ תְּהִלָּתוֹ:
و به کلام او ایمان آوردند؛ ستایش او را سراییدند.
מִהֲרוּ שָׁכְחוּ מַעֲשָׂיו לֹא חִכּוּ לַעֲצָתוֹ:
به زودی کارهای او را فراموش کردند؛ منتظر مشورت او نماندند.
וַיִּתְאַוּוּ תַאֲוָה בַּמִּדְבָּר וַיְנַסּוּ אֵל בִּישִׁימוֹן:
در بیابان به آرزویی حریص شدند، و خدا را در صحرا آزمودند.
וַיִּתֵּן לָהֶם שֶׁאֱלָתָם וַיְשַׁלַּח רָזוֹן בְּנַפְשָׁם:
خواستهشان را به آنان داد، اما لاغری را به جانشان فرستاد.
וַיְקַנְאוּ לְמֹשֶׁה בַּמַּחֲנֶה לְאַהֲרֹן קְדוֹשׁ יְהוָה:
موسی را در اردوگاه به خشم آوردند، و هارون را، مرد مقدس خداوند.
תִּפְתַּח אֶרֶץ וַתִּבְלַע דָּתָן וַתְּכַס עַל עֲדַת אֲבִירָם:
زمین دهان گشود و داتان را بلعید و جماعت ابیرام را پوشانید.
וַתִּבְעַר אֵשׁ בַּעֲדָתָם לֶהָבָה תְּלַהֵט רְשָׁעִים:
و آتش در جماعتشان افروخته شد؛ شعلهای شریران را سوزانید.
יַעֲשׂוּ עֵגֶל בְּחֹרֵב וַיִּשְׁתַּחֲווּ לְמַסֵּכָה:
در حوریب گوسالهای ساختند و در برابر بُتی ریختهشده سجده کردند.
וַיָּמִירוּ אֶת כְּבוֹדָם בְּתַבְנִית שׁוֹר אֹכֵל עֵשֶׂב:
جلال خود را با تمثال گاوی که علف میخورد عوض کردند.
שָׁכְחוּ אֵל מוֹשִׁיעָם עֹשֶׂה גְדֹלוֹת בְּמִצְרָיִם:
خدا را، نجاتدهنده خود را، فراموش کردند، آن که در مصر کارهای بزرگ کرده بود.
נִפְלָאוֹת בְּאֶרֶץ חָם נוֹרָאוֹת עַל יַם סוּף:
شگفتیها در سرزمین حام، کارهای مهیب کنار دریای نی.
וַיֹּאמֶר לְהַשְׁמִידָם לוּלֵי מֹשֶׁה בְחִירוֹ עָמַד בַּפֶּרֶץ לְפָנָיו לְהָשִׁיב חֲמָתוֹ מֵהַשְׁחִית:
قصد کرد آنان را نابود کند، و چنین میکرد اگر موسی، برگزیدهاش، در رخنه پیش روی او نمیایستاد تا خشم او را از نابود ساختن بازگرداند.
וַיִּמְאֲסוּ בְּאֶרֶץ חֶמְדָּה לֹא הֶאֱמִינוּ לִדְבָרוֹ:
سرزمین دلپذیر را رد کردند؛ به کلام او ایمان نیاوردند.
וַיֵּרָגְנוּ בְאָהֳלֵיהֶם לֹא שָׁמְעוּ בְּקוֹל יְהוָה:
در خیمههایشان شکایت کردند؛ به آواز خداوند گوش ندادند.
וַיִּשָּׂא יָדוֹ לָהֶם לְהַפִּיל אוֹתָם בַּמִּדְבָּר:
پس دست خود را بر آنان برافراشت تا ایشان را در بیابان بیفکند،
וּלְהַפִּיל זַרְעָם בַּגּוֹיִם וּלְזָרוֹתָם בָּאֲרָצוֹת:
و تا نسل آنان را در میان ملتها بیفکند و آنان را در سرزمینها پراکنده سازد.
וַיִּצָּמְדוּ לְבַעַל פְּעוֹר וַיֹּאכְלוּ זִבְחֵי מֵתִים:
به بعل فعور پیوستند و قربانیهای مردگان را خوردند.
וַיַּכְעִיסוּ בְּמַעַלְלֵיהֶם וַתִּפְרָץ בָּם מַגֵּפָה:
با کردارهای خود خدا را به خشم آوردند، و بلایی در میانشان شیوع یافت.
וַיַּעֲמֹד פִּינְחָס וַיְפַלֵּל וַתֵּעָצַר הַמַּגֵּפָה:
فینِحاس برخاست و عدالت را اجرا کرد، و بلا متوقف شد.
וַתֵּחָשֶׁב לוֹ לִצְדָקָה לְדֹר וָדֹר עַד עוֹלָם:
و این برای او همچون شایستگی محسوب شد، نسل اندر نسل تا ابد.
וַיַּקְצִיפוּ עַל מֵי מְרִיבָה וַיֵּרַע לְמֹשֶׁה בַּעֲבוּרָם:
نزد آبهای مِریبا خدا را به خشم آوردند، و موسی به خاطر آنان رنج کشید.
כִּי הִמְרוּ אֶת רוּחוֹ וַיְבַטֵּא בִּשְׂפָתָיו:
زیرا که بر روح او سرکشی کردند، و او با لبان خود سخنی بر زبان راند.
לֹא הִשְׁמִידוּ אֶת הָעַמִּים אֲשֶׁר אָמַר יְהוָה לָהֶם:
آن قومهایی را که خداوند به ایشان گفته بود نابود کنند، نابود نکردند.
וַיִּתְעָרְבוּ בַגּוֹיִם וַיִּלְמְדוּ מַעֲשֵׂיהֶם:
و با ملتها درآمیختند و کارهای آنان را آموختند.
וַיַּעַבְדוּ אֶת עֲצַבֵּיהֶם וַיִּהְיוּ לָהֶם לְמוֹקֵשׁ:
بتهایشان را پرستیدند، که برای آنان دامی شد.
וַיִּזְבְּחוּ אֶת בְּנֵיהֶם וְאֶת בְּנוֹתֵיהֶם לַשֵּׁדִים:
پسران و دختران خود را برای دیوها سر بریدند.
וַיִּשְׁפְּכוּ דָם נָקִי דַּם בְּנֵיהֶם וּבְנוֹתֵיהֶם אֲשֶׁר זִבְּחוּ לַעֲצַבֵּי כְנָעַן וַתֶּחֱנַף הָאָרֶץ בַּדָּמִים:
خون بیگناه ریختند، خون پسران و دختران خود را که برای بتهای کنعان سر بریدند، و سرزمین با آن خون آلوده شد.
וַיִּטְמְאוּ בְמַעֲשֵׂיהֶם וַיִּזְנוּ בְּמַעַלְלֵיהֶם:
و با کردارهای خود ناپاک شدند، و با اعمال خویش به گمراهی رفتند.
וַיִּחַר אַף יְהוָה בְּעַמּוֹ וַיְתָעֵב אֶת נַחֲלָתוֹ:
پس خشم خداوند بر قومش افروخته شد و میراث خود را مکروه داشت.
וַיִּתְּנֵם בְּיַד גּוֹיִם וַיִּמְשְׁלוּ בָהֶם שֹׂנְאֵיהֶם:
و آنان را به دست ملتها سپرد، و دشمنانشان بر ایشان حکمرانی کردند.
וַיִּלְחָצוּם אוֹיְבֵיהֶם וַיִּכָּנְעוּ תַּחַת יָדָם:
و دشمنانشان بر ایشان ستم کردند، و زیر دست آنان فروتن گردیدند.
פְּעָמִים רַבּוֹת יַצִּילֵם וְהֵמָּה יַמְרוּ בַעֲצָתָם וַיָּמֹכּוּ בַּעֲוֹנָם:
بارها ایشان را رهانید، اما آنان با تدبیر خود سرکشی کردند، و به سبب گناه خویش فروتن گشتند.
וַיַּרְא בַּצַּר לָהֶם בְּשָׁמְעוֹ אֶת רִנָּתָם:
اما او بر تنگی ایشان نظر افکند، چون فریادشان را شنید.
וַיִּזְכֹּר לָהֶם בְּרִיתוֹ וַיִּנָּחֵם כְּרֹב (חסדו) חֲסָדָיו:
و عهد خود را برای ایشان به یاد آورد، و بر حسب فراوانی محبت خویش از خشم بازگشت.
וַיִּתֵּן אוֹתָם לְרַחֲמִים לִפְנֵי כָּל שׁוֹבֵיהֶם:
و کاری کرد که نزد همه اسیرکنندگانشان مورد ترحم قرار گیرند.
הוֹשִׁיעֵנוּ יְהוָה אֱלֹהֵינוּ וְקַבְּצֵנוּ מִן הַגּוֹיִם לְהֹדוֹת לְשֵׁם קָדְשֶׁךָ לְהִשְׁתַּבֵּחַ בִּתְהִלָּתֶךָ:
ای خداوند، خدای ما، ما را نجات ده و از میان قومها گرد آور، تا نام مقدس تو را سپاس گوییم و به ستایش تو فخر کنیم.
בָּרוּךְ יְהוָה אֱלֹהֵי יִשְׂרָאֵל מִן הָעוֹלָם וְעַד הָעוֹלָם וְאָמַר כָּל הָעָם אָמֵן הַלְלוּיָהּ:
متبارک باد خداوند، خدای اسرائیل، از ازل تا ابد، و تمامی قوم بگویند: «آمین.» هَلِلویا!