הֹדוּ לַיהוָה כִּי טוֹב כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ:
خداوند را سپاس گویید زیرا که نیکوست، چون محبت او جاودانی است.
יֹאמְרוּ גְּאוּלֵי יְהוָה אֲשֶׁר גְּאָלָם מִיַּד צָר:
فدیهشدگان خداوند این را بگویند، آنان که او از دست ستمگر رهایی داد.
וּמֵאֲרָצוֹת קִבְּצָם מִמִּזְרָח וּמִמַּעֲרָב מִצָּפוֹן וּמִיָּם:
و ایشان را از سرزمینها گرد آورد، از مشرق و از مغرب، از شمال و از دریا.
תָּעוּ בַמִּדְבָּר בִּישִׁימוֹן דָּרֶךְ עִיר מוֹשָׁב לֹא מָצָאוּ:
در بیابان سرگردان شدند، در راهی ویران؛ شهری مسکون نیافتند.
רְעֵבִים גַּם צְמֵאִים נַפְשָׁם בָּהֶם תִּתְעַטָּף:
گرسنه و نیز تشنه، جانشان در ایشان بیتاب گردید.
וַיִּצְעֲקוּ אֶל יְהוָה בַּצַּר לָהֶם מִמְּצוּקוֹתֵיהֶם יַצִּילֵם:
و در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند؛ از مضیقههایشان ایشان را رهانید.
וַיַּדְרִיכֵם בְּדֶרֶךְ יְשָׁרָה לָלֶכֶת אֶל עִיר מוֹשָׁב:
و ایشان را به راهی راست هدایت کرد، تا به شهری مسکون برسند.
יוֹדוּ לַיהוָה חַסְדּוֹ וְנִפְלְאוֹתָיו לִבְנֵי אָדָם:
خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، و به سبب کارهای عجیب او برای بنیآدم.
כִּי הִשְׂבִּיעַ נֶפֶשׁ שֹׁקֵקָה וְנֶפֶשׁ רְעֵבָה מִלֵּא טוֹב:
زیرا جان مشتاق را سیراب کرد، و جان گرسنه را از نیکویی پر ساخت.
יֹשְׁבֵי חֹשֶׁךְ וְצַלְמָוֶת אֲסִירֵי עֳנִי וּבַרְזֶל:
آنان که در تاریکی و سایه مرگ نشستهاند، اسیران رنج و آهن.
כִּי הִמְרוּ אִמְרֵי אֵל וַעֲצַת עֶלְיוֹן נָאָצוּ:
زیرا از کلام خدا سرکشی کردند، و تدبیر خدای متعال را خوار شمردند.
וַיַּכְנַע בֶּעָמָל לִבָּם כָּשְׁלוּ וְאֵין עֹזֵר:
و دل ایشان را با مشقت فروتن ساخت؛ لغزیدند و کسی به یاریشان نبود.
וַיִּזְעֲקוּ אֶל יְהוָה בַּצַּר לָהֶם מִמְּצֻקוֹתֵיהֶם יוֹשִׁיעֵם:
و در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند؛ از مضیقههایشان ایشان را نجات داد.
יוֹצִיאֵם מֵחֹשֶׁךְ וְצַלְמָוֶת וּמוֹסְרוֹתֵיהֶם יְנַתֵּק:
ایشان را از تاریکی و سایه مرگ بیرون آورد، و بندهایشان را گسیخت.
יוֹדוּ לַיהוָה חַסְדּוֹ וְנִפְלְאוֹתָיו לִבְנֵי אָדָם:
خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، و به سبب کارهای عجیب او برای بنیآدم.
כִּי שִׁבַּר דַּלְתוֹת נְחֹשֶׁת וּבְרִיחֵי בַרְזֶל גִּדֵּעַ:
زیرا درهای مفرغین را شکست، و میلههای آهنین را برید.
אֱוִלִים מִדֶּרֶךְ פִּשְׁעָם וּמֵעֲוֹנֹתֵיהֶם יִתְעַנּוּ:
احمقان، به سبب راه تقصیر خود و به سبب گناهانشان، رنج میبرند.
כָּל אֹכֶל תְּתַעֵב נַפְשָׁם וַיַּגִּיעוּ עַד שַׁעֲרֵי מָוֶת:
جانشان از هر خوراک کراهت دارد، و به دروازههای مرگ نزدیک میشوند.
וַיִּזְעֲקוּ אֶל יְהוָה בַּצַּר לָהֶם מִמְּצֻקוֹתֵיהֶם יוֹשִׁיעֵם:
و در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند؛ از مضیقههایشان ایشان را نجات داد.
יִשְׁלַח דְּבָרוֹ וְיִרְפָּאֵם וִימַלֵּט מִשְּׁחִיתוֹתָם:
کلام خود را فرستاد و ایشان را شفا داد، و آنان را از گودال خویش رهانید.
יוֹדוּ לַיהוָה חַסְדּוֹ וְנִפְלְאוֹתָיו לִבְנֵי אָדָם:
خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، و به سبب کارهای عجیب او برای بنیآدم.
וְיִזְבְּחוּ זִבְחֵי תוֹדָה וִיסַפְּרוּ מַעֲשָׂיו בְּרִנָּה:
و قربانیهای شکرگزاری را ذبح کنند، و کارهای او را با سرود بازگو نمایند.
(פ) יוֹרְדֵי הַיָּם בָּאֳנִיּוֹת עֹשֵׂי מְלָאכָה בְּמַיִם רַבִּים:
آنان که در کشتیها به دریا فرود میآیند، که در آبهای بزرگ کار میکنند.
הֵמָּה רָאוּ מַעֲשֵׂי יְהוָה וְנִפְלְאוֹתָיו בִּמְצוּלָה:
ایشان کارهای خداوند را دیدند و کارهای عجیب او را در ژرفا.
וַיֹּאמֶר וַיַּעֲמֵד רוּחַ סְעָרָה וַתְּרוֹמֵם גַּלָּיו:
سخن گفت، و تندبادی برانگیخت، و امواج آن را برافراشت.
יַעֲלוּ שָׁמַיִם יֵרְדוּ תְהוֹמוֹת נַפְשָׁם בְּרָעָה תִתְמוֹגָג:
به آسمانها بالا رفتند، به ژرفاها فرود آمدند؛ جانشان از مصیبت آب شد.
יָחוֹגּוּ וְיָנוּעוּ כַּשִּׁכּוֹר וְכָל חָכְמָתָם תִּתְבַּלָּע:
هراسان شدند و همچون مستان تلوتلو خوردند، و تمامی حکمتشان نابود گردید.
וַיִּצְעֲקוּ אֶל יְהוָה בַּצַּר לָהֶם וּמִמְּצוּקֹתֵיהֶם יוֹצִיאֵם:
در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند، تا ایشان را از مضیقههایشان بیرون آورد.
יָקֵם סְעָרָה לִדְמָמָה וַיֶּחֱשׁוּ גַּלֵּיהֶם:
تندبادی را که برانگیخته بود به آرامش بدل ساخت، و امواجشان ساکن گردید.
וַיִּשְׂמְחוּ כִי יִשְׁתֹּקוּ וַיַּנְחֵם אֶל מְחוֹז חֶפְצָם:
شادمان شدند که آرام گرفتند، و ایشان را به سرزمین آرزویشان هدایت کرد.
יוֹדוּ לַיהוָה חַסְדּוֹ וְנִפְלְאוֹתָיו לִבְנֵי אָדָם:
خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، و به سبب کارهای عجیب او برای بنیآدم.
וִירֹמְמוּהוּ בִּקְהַל עָם וּבְמוֹשַׁב זְקֵנִים יְהַלְלוּהוּ:
و او را در مجمع قوم برافرازند، و در مجلس مشایخ او را بستایند.
יָשֵׂם נְהָרוֹת לְמִדְבָּר וּמֹצָאֵי מַיִם לְצִמָּאוֹן:
نهرها را به بیابان بدل میکند، و چشمههای آب را به جای خشک؛
אֶרֶץ פְּרִי לִמְלֵחָה מֵרָעַת יֹשְׁבֵי בָהּ:
زمین بارور را به شورهزار، به سبب شرارت ساکنانش.
יָשֵׂם מִדְבָּר לַאֲגַם מַיִם וְאֶרֶץ צִיָּה לְמֹצָאֵי מָיִם:
بیابان را به برکه آب بدل میکند، و زمین خشک را به چشمههای آب.
וַיּוֹשֶׁב שָׁם רְעֵבִים וַיְכוֹנְנוּ עִיר מוֹשָׁב:
و گرسنگان را در آنجا ساکن میسازد، و شهری مسکون بنا میکنند.
וַיִּזְרְעוּ שָׂדוֹת וַיִּטְּעוּ כְרָמִים וַיַּעֲשׂוּ פְּרִי תְבוּאָה:
و مزرعهها میکارند و تاکستانها غرس میکنند، که میوهها و غله میآورند.
וַיְבָרֲכֵם וַיִּרְבּוּ מְאֹד וּבְהֶמְתָּם לֹא יַמְעִיט:
و ایشان را برکت داد، و بسیار افزون شدند، و چارپایانشان کم نگردید.
וַיִּמְעֲטוּ וַיָּשֹׁחוּ מֵעֹצֶר רָעָה וְיָגוֹן:
و حال آنکه اندک شدند و از فرمانروایی، رنج و اندوه فرو افتادند.
שֹׁפֵךְ בּוּז עַל נְדִיבִים וַיַּתְעֵם בְּתֹהוּ לֹא דָרֶךְ:
خواری را بر بزرگان فرو میریزد و ایشان را در ویرانهای که راهی نیست گمراه میسازد.
וַיְשַׂגֵּב אֶבְיוֹן מֵעוֹנִי וַיָּשֶׂם כַּצֹּאן מִשְׁפָּחוֹת:
و نیازمند را از فقر تقویت کرد و خاندانهایی همچون گلهها به او بخشید.
יִרְאוּ יְשָׁרִים וְיִשְׂמָחוּ וְכָל עַוְלָה קָפְצָה פִּיהָ:
راستان میبینند و شادمان میشوند، و هر بیدادی دهان خود را میبندد.
מִי חָכָם וְיִשְׁמָר אֵלֶּה וְיִתְבּוֹנְנוּ חַסְדֵי יְהוָה:
هر که حکیم است این چیزها را در خاطر نگاه میدارد، و در محبتهای خداوند تأمل خواهند کرد.