לַמְנַצֵּחַ עַל הַשְּׁמִינִית מִזְמוֹר לְדָוִד:
برای سرپرست سرایندگان، بر شِمینیت، سرودی از داوود.
הוֹשִׁיעָה יְהוָה כִּי גָמַר חָסִיד כִּי פַסּוּ אֱמוּנִים מִבְּנֵי אָדָם:
ای خداوند، نجات ده، زیرا پارسایان از میان رفتهاند، و امینان از میان فرزندان آدم ناپدید شدهاند.
שָׁוְא יְדַבְּרוּ אִישׁ אֶת רֵעֵהוּ שְׂפַת חֲלָקוֹת בְּלֵב וָלֵב יְדַבֵּרוּ:
هرکس با دیگری به دروغ و سخن چاپلوسانه سخن میگوید؛ با دلی دوگانه حرف میزنند.
יַכְרֵת יְהוָה כָּל שִׂפְתֵי חֲלָקוֹת לָשׁוֹן מְדַבֶּרֶת גְּדֹלוֹת:
خداوند همهٔ لبهای چاپلوس را قطع کند، و زبانی را که سخنان بزرگ میگوید.
אֲשֶׁר אָמְרוּ לִלְשֹׁנֵנוּ נַגְבִּיר שְׂפָתֵינוּ אִתָּנוּ מִי אָדוֹן לָנוּ:
آنان که گفتند: «با زبان خود غالب میآییم؛ لبهای ما با ماست. کیست که سرور ما باشد؟»
מִשֹּׁד עֲנִיִּים מֵאַנְקַת אֶבְיוֹנִים עַתָּה אָקוּם יֹאמַר יְהוָה אָשִׁית בְּיֵשַׁע יָפִיחַ לוֹ:
به سبب ستم بر فقیران، به سبب فریاد نیازمندان، خداوند میگوید: اکنون برخواهم خاست؛ او را نجات خواهم بخشید از آن که بر او دمیده است.
אִמֲרוֹת יְהוָה אֲמָרוֹת טְהֹרוֹת כֶּסֶף צָרוּף בַּעֲלִיל לָאָרֶץ מְזֻקָּק שִׁבְעָתָיִם:
سخنان خداوند سخنانی پاک است، همچون نقرهٔ تصفیهشده در کورهٔ خاک، هفت بار خالص گشته.
אַתָּה יְהוָה תִּשְׁמְרֵם תִּצְּרֶנּוּ מִן הַדּוֹר זוּ לְעוֹלָם:
تو ای خداوند، آنان را نگاه خواهی داشت؛ او را از این نسل تا ابد حفظ خواهی کرد.
סָבִיב רְשָׁעִים יִתְהַלָּכוּן כְּרֻם זֻלּוּת לִבְנֵי אָדָם:
شریران از هر سو میخرامند، هنگامی که فرومایگی در میان فرزندان آدم سرافراز میشود.