הַלְלוּיָהּ כִּי טוֹב זַמְּרָה אֱלֹהֵינוּ כִּי נָעִים נָאוָה תְהִלָּה:
هَلِلویاه! زیرا نیکوست که برای خدای ما بسراییم؛ زیرا او دلپذیر است، ستایش برازندهٔ اوست.
בּוֹנֵה יְרוּשָׁלִַם יְהוָה נִדְחֵי יִשְׂרָאֵל יְכַנֵּס:
خداوند سازندهٔ اورشلیم است؛ او راندهشدگان اسرائیل را گرد خواهد آورد.
הָרֹפֵא לִשְׁבוּרֵי לֵב וּמְחַבֵּשׁ לְעַצְּבוֹתָם:
آن که شکستهدلان را شفا میدهد و زخمهای ایشان را میبندد.
מוֹנֶה מִסְפָּר לַכּוֹכָבִים לְכֻלָּם שֵׁמוֹת יִקְרָא:
شمار ستارگان را میشمارد؛ همه را به نام میخواند.
גָּדוֹל אֲדוֹנֵינוּ וְרַב כֹּחַ לִתְבוּנָתוֹ אֵין מִסְפָּר:
خداوند ما بزرگ است و بسیار توانا؛ فهم او را نمیتوان شمرد.
מְעוֹדֵד עֲנָוִים יְהוָה מַשְׁפִּיל רְשָׁעִים עֲדֵי אָרֶץ:
خداوند فروتنان را نیرو میبخشد؛ شریران را تا به زمین خوار میسازد.
עֱנוּ לַיהוָה בְּתוֹדָה זַמְּרוּ לֵאלֹהֵינוּ בְכִנּוֹר:
خداوند را با سپاسگزاری بسرایید؛ برای خدای ما با چنگ سرود ستایش بنوازید.
הַמְכַסֶּה שָׁמַיִם בְּעָבִים הַמֵּכִין לָאָרֶץ מָטָר הַמַּצְמִיחַ הָרִים חָצִיר:
آن که آسمانها را با ابرها میپوشاند، که برای زمین باران آماده میسازد، که کوهها را میرویاند تا گیاه برآورند.
נוֹתֵן לִבְהֵמָה לַחְמָהּ לִבְנֵי עֹרֵב אֲשֶׁר יִקְרָאוּ:
او به جانور خوراکش را میدهد، به جوجهزاغها که فریاد برمیآورند.
לֹא בִגְבוּרַת הַסּוּס יֶחְפָּץ לֹא בְשׁוֹקֵי הָאִישׁ יִרְצֶה:
او به قوت اسب رغبت ندارد، و از ساقهای انسان خشنود نمیشود.
רוֹצֶה יְהוָה אֶת יְרֵאָיו אֶת הַמְיַחֲלִים לְחַסְדּוֹ:
خداوند ترسندگان خود را میخواهد، آنان را که به مهربانی او امید دارند.
שַׁבְּחִי יְרוּשָׁלִַם אֶת יְהוָה הַלְלִי אֱלֹהַיִךְ צִיּוֹן:
ای اورشلیم، خداوند را ستایش کن؛ ای صهیون، خدای خود را بستای.
כִּי חִזַּק בְּרִיחֵי שְׁעָרָיִךְ בֵּרַךְ בָּנַיִךְ בְּקִרְבֵּךְ:
زیرا او پشتبندهای دروازههایت را استوار ساخت؛ فرزندانت را در میان تو برکت داد.
הַשָּׂם גְּבוּלֵךְ שָׁלוֹם חֵלֶב חִטִּים יַשְׂבִּיעֵךְ:
در مرزهای تو صلح برقرار میسازد؛ از بهترین گندم تو را سیر میکند.
הַשֹּׁלֵחַ אִמְרָתוֹ אָרֶץ עַד מְהֵרָה יָרוּץ דְּבָרוֹ:
فرمان خود را به زمین میفرستد؛ کلام او به شتاب میدود.
הַנֹּתֵן שֶׁלֶג כַּצָּמֶר כְּפוֹר כָּאֵפֶר יְפַזֵּר:
برف را همچون پشم میبخشد؛ شبنم یخزده را همچون خاکستر میپراکند.
מַשְׁלִיךְ קַרְחוֹ כְפִתִּים לִפְנֵי קָרָתוֹ מִי יַעֲמֹד:
تگرگ خود را چون خردهنان فرومیریزد؛ در برابر سرمای او که میتواند ایستادگی کند؟
יִשְׁלַח דְּבָרוֹ וְיַמְסֵם יַשֵּׁב רוּחוֹ יִזְּלוּ מָיִם:
کلام خود را میفرستد و آنها را آب میکند؛ باد خود را میوزاند؛ آب جاری میشود.
מַגִּיד (דברו) דְּבָרָיו לְיַעֲקֹב חֻקָּיו וּמִשְׁפָּטָיו לְיִשְׂרָאֵל:
کلام خود را به یعقوب بازمیگوید، فرایض و احکام خود را به اسرائیل.
לֹא עָשָׂה כֵן לְכָל גּוֹי וּמִשְׁפָּטִים בַּל יְדָעוּם הַלְלוּיָהּ:
با هیچ قومی چنین نکرد، و احکام را ندانستند. هَلِلویاه!