לְדָוִד רִיבָה יְהוָה אֶת יְרִיבַי לְחַם אֶת לֹחֲמָי:
از داوود. ای خداوند، با آنانی که با من ستیزه میکنند ستیزه کن، با دشمنانم بجنگ.
הַחֲזֵק מָגֵן וְצִנָּה וְקוּמָה בְּעֶזְרָתִי:
سپر و زرهِ فراگیر را به دست گیر، و به یاری من برخیز.
וְהָרֵק חֲנִית וּסְגֹר לִקְרַאת רֹדְפָי אֱמֹר לְנַפְשִׁי יְשֻׁעָתֵךְ אָנִי:
و خود را به نیزه مسلح کن و راه را پیش روی تعقیبکنندگانم ببند؛ به جان من بگو: «من نجات تو هستم.»
יֵבֹשׁוּ וְיִכָּלְמוּ מְבַקְשֵׁי נַפְשִׁי יִסֹּגוּ אָחוֹר וְיַחְפְּרוּ חֹשְׁבֵי רָעָתִי:
آنانی که در پی جان منند شرمسار و خجل شوند؛ آنانی که قصد آسیب به من دارند به عقب رانده و رسوا گردند.
יִהְיוּ כְּמֹץ לִפְנֵי רוּחַ וּמַלְאַךְ יְהוָה דּוֹחֶה:
همچون کاه پیش روی باد شوند، با فرشته خداوند که آنان را میراند.
יְהִי דַרְכָּם חֹשֶׁךְ וַחֲלַקְלַקּוֹת וּמַלְאַךְ יְהוָה רֹדְפָם:
راه آنان تاریک و لغزنده باد، با فرشته خداوند که آنان را تعقیب میکند.
כִּי חִנָּם טָמְנוּ לִי שַׁחַת רִשְׁתָּם חִנָּם חָפְרוּ לְנַפְשִׁי:
زیرا بیسبب برای من چالهای پنهان کردند، آری دامی؛ بیسبب آن را برای جان من کندند.
תְּבוֹאֵהוּ שׁוֹאָה לֹא יֵדָע וְרִשְׁתּוֹ אֲשֶׁר טָמַן תִּלְכְּדוֹ בְּשׁוֹאָה יִפָּל בָּהּ:
تاریکیای که او نمیداند بر او فرود آید، و دامش که پنهان کرد او را به دام اندازد؛ در تاریکی در آن بیفتد.
וְנַפְשִׁי תָּגִיל בַּיהוָה תָּשִׂישׂ בִּישׁוּעָתוֹ:
و جان من در خداوند وجد خواهد کرد؛ در نجات او شادمان خواهد شد.
כָּל עַצְמוֹתַי תֹּאמַרְנָה יְהוָה מִי כָמוֹךָ מַצִּיל עָנִי מֵחָזָק מִמֶּנּוּ וְעָנִי וְאֶבְיוֹן מִגֹּזְלוֹ:
همه استخوانهایم خواهند گفت: ای خداوند، کیست مانند تو، که بینوا را از آن که نیرومندتر از اوست رهایی میدهی و بینوا و نیازمند را از آن که او را غارت میکند.
יְקוּמוּן עֵדֵי חָמָס אֲשֶׁר לֹא יָדַעְתִּי יִשְׁאָלוּנִי:
شاهدان دروغین برمیخیزند؛ از چیزهایی که نمیدانم از من میپرسند.
יְשַׁלְּמוּנִי רָעָה תַּחַת טוֹבָה שְׁכוֹל לְנַפְשִׁי:
به جای نیکی، بدی به من جزا میدهند، مرگ برای جان من.
וַאֲנִי בַּחֲלוֹתָם לְבוּשִׁי שָׂק עִנֵּיתִי בַצּוֹם נַפְשִׁי וּתְפִלָּתִי עַל חֵיקִי תָשׁוּב:
اما من، چون بیمار بودند، جامهام پلاس بود؛ خود را با روزه رنجور ساختم، و دعایم به آغوش خودم بازگردد.
כְּרֵעַ כְּאָח לִי הִתְהַלָּכְתִּי כַּאֲבֶל אֵם קֹדֵר שַׁחוֹתִי:
همچنانکه گویی دوست یا گویی برادر خودم بود، رفت و آمد میکردم؛ همچون سوگواری مادر، با اندوه خمیده شدم.
וּבְצַלְעִי שָׂמְחוּ וְנֶאֱסָפוּ נֶאֶסְפוּ עָלַי נֵכִים וְלֹא יָדַעְתִּי קָרְעוּ וְלֹא דָמּוּ:
و چون لنگیدم، شاد شدند و گرد آمدند؛ افلیجان گرد من جمع شدند، و من نمیدانم چرا. اگر میدریدند، خون بیرون نمیآوردند.
בְּחַנְפֵי לַעֲגֵי מָעוֹג חָרֹק עָלַי שִׁנֵּימוֹ:
از سرِ تملق و تمسخر برای خوراک، بر من دندان میساییدند.
אֲדֹנָי כַּמָּה תִּרְאֶה הָשִׁיבָה נַפְשִׁי מִשֹּׁאֵיהֶם מִכְּפִירִים יְחִידָתִי:
ای خداوند، تا کی نظاره خواهی کرد؟ جان مرا از تاریکی آنان بازگردان، یگانهام را از شیربچگان.
אוֹדְךָ בְּקָהָל רָב בְּעַם עָצוּם אֲהַלְלֶךָּ:
تو را در جماعت بزرگ سپاس خواهم گفت؛ در میان قومی نیرومند تو را خواهم ستود.
אַל יִשְׂמְחוּ לִי אֹיְבַי שֶׁקֶר שֹׂנְאַי חִנָּם יִקְרְצוּ עָיִן:
آنانی که بیجهت دشمن مناند بر من شادی نکنند، و آنانی که بیسبب از من نفرت دارند چشمک نزنند.
כִּי לֹא שָׁלוֹם יְדַבֵּרוּ וְעַל רִגְעֵי אֶרֶץ דִּבְרֵי מִרְמוֹת יַחֲשֹׁבוּן:
زیرا آنان سخن صلح نمیگویند، و بر ضد مردمان کوفتهشده زمین سخنان فریب در سر میپرورند.
וַיַּרְחִיבוּ עָלַי פִּיהֶם אָמְרוּ הֶאָח הֶאָח רָאֲתָה עֵינֵינוּ:
و دهان خود را بر ضد من گشودند و گفتند: «آها! آها! چشمان ما آنچه را میخواست دیده است.»
רָאִיתָה יְהוָה אַל תֶּחֱרַשׁ אֲדֹנָי אֲל תִּרְחַק מִמֶּנִּי:
ای خداوند، تو دیدی، خاموش مباش؛ ای خداوند، خود را از من دور مدار.
הָעִירָה וְהָקִיצָה לְמִשְׁפָּטִי אֱלֹהַי וַאדֹנָי לְרִיבִי:
برانگیخته شو و برای داوری من بیدار گرد، ای خدای من و سرور من، به دفاع از من.
שָׁפְטֵנִי כְצִדְקְךָ יְהוָה אֱלֹהָי וְאַל יִשְׂמְחוּ לִי:
مرا بر حسب عدالت خود داوری کن، ای خداوند، خدای من، و مگذار بر من شادی کنند.
אַל יֹאמְרוּ בְלִבָּם הֶאָח נַפְשֵׁנוּ אַל יֹאמְרוּ בִּלַּעֲנוּהוּ:
در دلهای خود نگویند: «جان ما شادمان است.» نگویند: «او را فرو بلعیدیم.»
יֵבֹשׁוּ וְיַחְפְּרוּ יַחְדָּו שְׂמֵחֵי רָעָתִי יִלְבְּשׁוּ בֹשֶׁת וּכְלִמָּה הַמַּגְדִּילִים עָלָי:
آنانی که از مصیبت من شادند، با هم شرمسار و رسوا گردند؛ آنانی که خود را با تکبر بر من برمیافرازند، به ننگ و خواری ملبس شوند.
יָרֹנּוּ וְיִשְׂמְחוּ חֲפֵצֵי צִדְקִי וְיֹאמְרוּ תָמִיד יִגְדַּל יְהוָה הֶחָפֵץ שְׁלוֹם עַבְדּוֹ:
آنانی که خواهان دادخواهی منند سرود ستایش بخوانند و شاد شوند، و پیوسته بگویند: «بزرگ باد خداوند، که خواهان آرامش بنده خویش است.»
וּלְשׁוֹנִי תֶּהְגֶּה צִדְקֶךָ כָּל הַיּוֹם תְּהִלָּתֶךָ:
و زبان من عدالت تو را بیان خواهد کرد، ستایش تو را تمام روز.