שָׁפְטֵנִי אֱלֹהִים וְרִיבָה רִיבִי מִגּוֹי לֹא חָסִיד מֵאִישׁ מִרְמָה וְעַוְלָה תְפַלְּטֵנִי:
ای خدا، داد مرا بستان، و دعوای مرا بر ضد ملتی نامهربان پی گیر، از مرد فریب و بیعدالتی مرا رهایی خواهی داد.
כִּי אַתָּה אֱלֹהֵי מָעוּזִּי לָמָה זְנַחְתָּנִי לָמָּה קֹדֵר אֶתְהַלֵּךְ בְּלַחַץ אוֹיֵב:
زیرا تو خدای نیروی منی، چرا مرا وانهادهای؟ چرا باید زیر ستم دشمن با اندوه راه روم.
שְׁלַח אוֹרְךָ וַאֲמִתְּךָ הֵמָּה יַנְחוּנִי יְבִיאוּנִי אֶל הַר קָדְשְׁךָ וְאֶל מִשְׁכְּנוֹתֶיךָ:
نور خود و راستی خود را بفرست، تا مرا هدایت کنند؛ آنها مرا به کوه مقدس تو و به مسکنهای تو خواهند آورد.
וְאָבוֹאָה אֶל מִזְבַּח אֱלֹהִים אֶל אֵל שִׂמְחַת גִּילִי וְאוֹדְךָ בְכִנּוֹר אֱלֹהִים אֱלֹהָי:
و به مذبح خدا خواهم آمد، به خدای شادیِ وجدِ من، و تو را با بربط سپاس خواهم گفت، ای خدا، خدای من.
מַה תִּשְׁתּוֹחֲחִי נַפְשִׁי וּמַה תֶּהֱמִי עָלָי הוֹחִילִי לֵאלֹהִים כִּי עוֹד אוֹדֶנּוּ יְשׁוּעֹת פָּנַי וֵאלֹהָי:
ای جان من، چرا افسردهای، و چرا در درونم پریشانی؟ به خدا امید بدار، زیرا او را هنوز سپاس خواهم گفت برای نجاتهای روی من و خدای من.