לַמְנַצֵּחַ לִבְנֵי קֹרַח מַשְׂכִּיל:
برای رهبر سرایندگان، از پسران قورَح، یک مَسکیل.
אֱלֹהִים בְּאָזְנֵינוּ שָׁמַעְנוּ אֲבוֹתֵינוּ סִפְּרוּ לָנוּ פֹּעַל פָּעַלְתָּ בִימֵיהֶם בִּימֵי קֶדֶם:
ای خدا، با گوشهای خود شنیدیم، نیاکان ما به ما گفتند؛ تو در روزگار آنان کاری کردی، در روزهای کهن.
אַתָּה יָדְךָ גּוֹיִם הוֹרַשְׁתָּ וַתִּטָּעֵם תָּרַע לְאֻמִּים וַתְּשַׁלְּחֵם:
تو، با دست خود، ملتها را راندی و آنان را نشاندی؛ بر مملکتها آسیب رساندی و آنان را روانه کردی.
כִּי לֹא בְחַרְבָּם יָרְשׁוּ אָרֶץ וּזְרוֹעָם לֹא הוֹשִׁיעָה לָּמוֹ כִּי יְמִינְךָ וּזְרוֹעֲךָ וְאוֹר פָּנֶיךָ כִּי רְצִיתָם:
زیرا نه با شمشیر خود زمین را به ارث بردند، و نه بازوی آنان نجاتشان داد، بلکه دست راست تو و بازوی تو و نور روی تو، زیرا تو از آنان خشنود بودی.
אַתָּה הוּא מַלְכִּי אֱלֹהִים צַוֵּה יְשׁוּעוֹת יַעֲקֹב:
تو پادشاه منی، ای خدا؛ نجاتهای یعقوب را امر فرما.
בְּךָ צָרֵינוּ נְנַגֵּחַ בְּשִׁמְךָ נָבוּס קָמֵינוּ:
با تو دشمنانمان را شاخ خواهیم زد؛ با نام تو آنانی را که بر ما برمیخیزند پایمال خواهیم کرد.
כִּי לֹא בְקַשְׁתִּי אֶבְטָח וְחַרְבִּי לֹא תוֹשִׁיעֵנִי:
زیرا بر کمان خود توکل نمیکنم، و شمشیرم نیز مرا نجات نخواهد داد.
כִּי הוֹשַׁעְתָּנוּ מִצָּרֵינוּ וּמְשַׂנְאֵינוּ הֱבִישׁוֹתָ:
زیرا تو ما را از دشمنانمان نجات دادی و آنانی را که از ما نفرت دارند شرمسار ساختی.
בֵּאלֹהִים הִלַּלְנוּ כָל הַיּוֹם וְשִׁמְךָ לְעוֹלָם נוֹדֶה סֶלָה:
تمام روز به خدا فخر کردیم، و تا به ابد نام تو را سپاس خواهیم گفت، آری تا به ابد.
אַף זָנַחְתָּ וַתַּכְלִימֵנוּ וְלֹא תֵצֵא בְּצִבְאוֹתֵינוּ:
حتی اگر ما را وانهادهای و شرمسار ساختهای، و در میان لشکرهای ما بیرون نمیروی؛
תְּשִׁיבֵנוּ אָחוֹר מִנִּי צָר וּמְשַׂנְאֵינוּ שָׁסוּ לָמוֹ:
ما را از دشمن به عقب میرانی، و دشمنانمان برای خود غارت میکنند؛
תִּתְּנֵנוּ כְּצֹאן מַאֲכָל וּבַגּוֹיִם זֵרִיתָנוּ:
ما را همچون گوسفندان برای خوراک تسلیم میکنی، و ما را در میان ملتها پراکنده میسازی.
תִּמְכֹּר עַמְּךָ בְלֹא הוֹן וְלֹא רִבִּיתָ בִּמְחִירֵיהֶם:
قوم خود را بیسود میفروشی، و بر بهای آنان نیفزودی؛
תְּשִׂימֵנוּ חֶרְפָּה לִשְׁכֵנֵינוּ לַעַג וָקֶלֶס לִסְבִיבוֹתֵינוּ:
ما را مایه ننگ همسایگانمان میسازی، و مایه تمسخر و استهزای آنانی که گرداگرد ما هستند؛
תְּשִׂימֵנוּ מָשָׁל בַּגּוֹיִם מְנוֹד רֹאשׁ בַּלְאֻמִּים:
ما را در میان ملتها مَثَلی میسازی، مایه جنبانیدن سر در میان مملکتها.
כָּל הַיּוֹם כְּלִמָּתִי נֶגְדִּי וּבֹשֶׁת פָּנַי כִּסָּתְנִי:
تمام روز رسوایی من پیش روی من است، و شرمِ رویم مرا پوشانیده است.
מִקּוֹל מְחָרֵף וּמְגַדֵּף מִפְּנֵי אוֹיֵב וּמִתְנַקֵּם:
از آواز آن که تمسخر و کفر میگوید، به سبب دشمن و انتقامگیرنده.
כָּל זֹאת בָּאַתְנוּ וְלֹא שְׁכַחֲנוּךָ וְלֹא שִׁקַּרְנוּ בִּבְרִיתֶךָ:
همه اینها بر ما آمد و تو را فراموش نکردیم، و به عهد تو خیانت نورزیدیم.
לֹא נָסוֹג אָחוֹר לִבֵּנוּ וַתֵּט אֲשֻׁרֵינוּ מִנִּי אָרְחֶךָ:
دل ما به عقب بازنگشت، و گامهای ما از راه تو منحرف نشد،
כִּי דִכִּיתָנוּ בִּמְקוֹם תַּנִּים וַתְּכַס עָלֵינוּ בְצַלְמָוֶת:
حتی آنگاه که ما را در جایگاه ماران درهم شکستی، و ما را به تاریکی پوشاندی.
אִם שָׁכַחְנוּ שֵׁם אֱלֹהֵינוּ וַנִּפְרֹשׂ כַּפֵּינוּ לְאֵל זָר:
اگر نام خدای خود را فراموش میکردیم و دستهای خویش را به سوی خدایی بیگانه میگشودیم،
הֲלֹא אֱלֹהִים יַחֲקָר זֹאת כִּי הוּא יֹדֵעַ תַּעֲלֻמוֹת לֵב:
آیا خدا این را جستجو نمیکرد؟ زیرا او رازهای دل را میداند.
כִּי עָלֶיךָ הֹרַגְנוּ כָל הַיּוֹם נֶחְשַׁבְנוּ כְּצֹאן טִבְחָה:
زیرا به خاطر توست که همواره کشته میشویم، و همچون گوسفندان برای ذبح شمرده شدهایم.
עוּרָה לָמָּה תִישַׁן אֲדֹנָי הָקִיצָה אַל תִּזְנַח לָנֶצַח:
بیدار شو! ای خداوند، چرا به خواب رفتهای؟ خویشتن را برانگیز، ما را تا ابد ترک مکن.
לָמָּה פָנֶיךָ תַסְתִּיר תִּשְׁכַּח עָנְיֵנוּ וְלַחֲצֵנוּ:
چرا روی خود را پنهان میکنی؟ چرا رنج و ستم ما را فراموش میکنی؟
כִּי שָׁחָה לֶעָפָר נַפְשֵׁנוּ דָּבְקָה לָאָרֶץ בִּטְנֵנוּ:
زیرا جان ما تا به خاک خم شده، و شکم ما به زمین چسبیده است.
קוּמָה עֶזְרָתָה לָּנוּ וּפְדֵנוּ לְמַעַן חַסְדֶּךָ:
برخیز تا ما را یاری دهی، و به خاطر مهربانی خود ما را رهایی بخش.