تهیلیم

49

לַמְנַצֵּחַ לִבְנֵי קֹרַח מִזְמוֹר:

برای رهبر سرود، از پسران قورح، سرودی.

שִׁמְעוּ זֹאת כָּל הָעַמִּים הַאֲזִינוּ כָּל יֹשְׁבֵי חָלֶד:

ای همه قومها، این را بشنوید؛ ای همه ساکنان زمین، گوش فرا دهید.

גַּם בְּנֵי אָדָם גַּם בְּנֵי אִישׁ יַחַד עָשִׁיר וְאֶבְיוֹן:

هم فرزندان «آدام» و هم فرزندان «ایش»، توانگر و درویش با هم.

פִּי יְדַבֵּר חָכְמוֹת וְהָגוּת לִבִּי תְבוּנוֹת:

دهان من حکمتها خواهد گفت و اندیشههای دل من فهم است.

אַטֶּה לְמָשָׁל אָזְנִי אֶפְתַּח בְּכִנּוֹר חִידָתִי:

گوش خود را به سوی مثلی خواهم گرداند؛ با چنگ، معمای خود را خواهم گشود.

לָמָּה אִירָא בִּימֵי רָע עֲוֹן עֲקֵבַי יְסוּבֵּנִי:

چرا در روزهای بدبختی بترسم؟ شرارت تعقیبکنندگانم مرا احاطه میکند.

הַבֹּטְחִים עַל חֵילָם וּבְרֹב עָשְׁרָם יִתְהַלָּלוּ:

آنان که بر داراییهای خود تکیه میکنند و به فراوانی ثروت خود فخر میفروشند،

אָח לֹא פָדֹה יִפְדֶּה אִישׁ לֹא יִתֵּן לֵאלֹהִים כָּפְרוֹ:

برادر نمیتواند آدمی را فدیه دهد، او نمیتواند کفاره او را به خدا بپردازد.

וְיֵקַר פִּדְיוֹן נַפְשָׁם וְחָדַל לְעוֹלָם:

فدیه جان ایشان بسیار گرانبهاست، و تا ابد دستنیافتنی.

וִיחִי עוֹד לָנֶצַח לֹא יִרְאֶה הַשָּׁחַת:

آیا تا ابد زنده خواهد ماند و گودال را نخواهد دید؟

כִּי יִרְאֶה חֲכָמִים יָמוּתוּ יַחַד כְּסִיל וָבַעַר יֹאבֵדוּ וְעָזְבוּ לַאֲחֵרִים חֵילָם:

زیرا میبیند که حکیمان میمیرند، نادان و مرد بیخرد با هم هلاک میشوند و داراییهای خود را برای دیگران به جا میگذارند.

קִרְבָּם בָּתֵּימוֹ לְעוֹלָם מִשְׁכְּנֹתָם לְדֹר וָדֹר קָרְאוּ בִשְׁמוֹתָם עֲלֵי אֲדָמוֹת:

در دل خود میپندارند که خانههاشان جاودانه است، مسکنهاشان برای هر نسل؛ زمینها را به نامهای خود میخوانند.

וְאָדָם בִּיקָר בַּל יָלִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ:

اما آدمی در جلال خود نمیماند؛ او به جانوران خاموش تشبیه شده است.

זֶה דַרְכָּם כֵּסֶל לָמוֹ וְאַחֲרֵיהֶם בְּפִיהֶם יִרְצוּ סֶלָה:

این است راه ایشان؛ حماقت از آنِ ایشان است، و پس از ایشان با دهان خود تا ابد چنین خواهند گفت.

כַּצֹּאן לִשְׁאוֹל שַׁתּוּ מָוֶת יִרְעֵם וַיִּרְדּוּ בָם יְשָׁרִים לַבֹּקֶר (וצירם) וְצוּרָם לְבַלּוֹת שְׁאוֹל מִזְּבֻל לוֹ:

همچون گوسفندان به گور سپرده میشوند؛ مرگ ایشان را خواهد بلعید، و راستان بامدادان بر ایشان فرمان خواهند راند، و پیکر ایشان در گور خواهد پوسید، که مسکن اوست.

אַךְ אֱלֹהִים יִפְדֶּה נַפְשִׁי מִיַּד שְׁאוֹל כִּי יִקָּחֵנִי סֶלָה:

اما خدا جان مرا از قدرت گور فدیه خواهد داد، زیرا او مرا تا ابد خواهد گرفت.

אַל תִּירָא כִּי יַעֲשִׁר אִישׁ כִּי יִרְבֶּה כְּבוֹד בֵּיתוֹ:

مترس آنگاه که کسی توانگر میشود، آنگاه که شکوه خانه او افزون میگردد،

כִּי לֹא בְמוֹתוֹ יִקַּח הַכֹּל לֹא יֵרֵד אַחֲרָיו כְּבוֹדוֹ:

زیرا در مرگ خود چیزی با خود نخواهد برد؛ جلال او در پی او فرود نخواهد آمد.

כִּי נַפְשׁוֹ בְּחַיָּיו יְבָרֵךְ וְיוֹדֻךָ כִּי תֵיטִיב לָךְ:

زیرا در زندگی خود به خویشتن برکت میدهد، اما همگان تو را خواهند ستود، چون به خود نیکی میکنی.

תָּבוֹא עַד דּוֹר אֲבוֹתָיו עַד נֵצַח לֹא יִרְאוּ אוֹר:

به نسل پدران خود خواهی پیوست؛ تا ابد نور را نخواهند دید.

אָדָם בִּיקָר וְלֹא יָבִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ:

آدمی در جلال خود است اما نمیفهمد؛ او به جانوران خاموش تشبیه شده است.