לַמְנַצֵּחַ לִבְנֵי קֹרַח מִזְמוֹר:
برای رهبر سرود، از پسران قورح، سرودی.
שִׁמְעוּ זֹאת כָּל הָעַמִּים הַאֲזִינוּ כָּל יֹשְׁבֵי חָלֶד:
ای همه قومها، این را بشنوید؛ ای همه ساکنان زمین، گوش فرا دهید.
גַּם בְּנֵי אָדָם גַּם בְּנֵי אִישׁ יַחַד עָשִׁיר וְאֶבְיוֹן:
هم فرزندان «آدام» و هم فرزندان «ایش»، توانگر و درویش با هم.
פִּי יְדַבֵּר חָכְמוֹת וְהָגוּת לִבִּי תְבוּנוֹת:
دهان من حکمتها خواهد گفت و اندیشههای دل من فهم است.
אַטֶּה לְמָשָׁל אָזְנִי אֶפְתַּח בְּכִנּוֹר חִידָתִי:
گوش خود را به سوی مثلی خواهم گرداند؛ با چنگ، معمای خود را خواهم گشود.
לָמָּה אִירָא בִּימֵי רָע עֲוֹן עֲקֵבַי יְסוּבֵּנִי:
چرا در روزهای بدبختی بترسم؟ شرارت تعقیبکنندگانم مرا احاطه میکند.
הַבֹּטְחִים עַל חֵילָם וּבְרֹב עָשְׁרָם יִתְהַלָּלוּ:
آنان که بر داراییهای خود تکیه میکنند و به فراوانی ثروت خود فخر میفروشند،
אָח לֹא פָדֹה יִפְדֶּה אִישׁ לֹא יִתֵּן לֵאלֹהִים כָּפְרוֹ:
برادر نمیتواند آدمی را فدیه دهد، او نمیتواند کفاره او را به خدا بپردازد.
וְיֵקַר פִּדְיוֹן נַפְשָׁם וְחָדַל לְעוֹלָם:
فدیه جان ایشان بسیار گرانبهاست، و تا ابد دستنیافتنی.
וִיחִי עוֹד לָנֶצַח לֹא יִרְאֶה הַשָּׁחַת:
آیا تا ابد زنده خواهد ماند و گودال را نخواهد دید؟
כִּי יִרְאֶה חֲכָמִים יָמוּתוּ יַחַד כְּסִיל וָבַעַר יֹאבֵדוּ וְעָזְבוּ לַאֲחֵרִים חֵילָם:
زیرا میبیند که حکیمان میمیرند، نادان و مرد بیخرد با هم هلاک میشوند و داراییهای خود را برای دیگران به جا میگذارند.
קִרְבָּם בָּתֵּימוֹ לְעוֹלָם מִשְׁכְּנֹתָם לְדֹר וָדֹר קָרְאוּ בִשְׁמוֹתָם עֲלֵי אֲדָמוֹת:
در دل خود میپندارند که خانههاشان جاودانه است، مسکنهاشان برای هر نسل؛ زمینها را به نامهای خود میخوانند.
וְאָדָם בִּיקָר בַּל יָלִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ:
اما آدمی در جلال خود نمیماند؛ او به جانوران خاموش تشبیه شده است.
זֶה דַרְכָּם כֵּסֶל לָמוֹ וְאַחֲרֵיהֶם בְּפִיהֶם יִרְצוּ סֶלָה:
این است راه ایشان؛ حماقت از آنِ ایشان است، و پس از ایشان با دهان خود تا ابد چنین خواهند گفت.
כַּצֹּאן לִשְׁאוֹל שַׁתּוּ מָוֶת יִרְעֵם וַיִּרְדּוּ בָם יְשָׁרִים לַבֹּקֶר (וצירם) וְצוּרָם לְבַלּוֹת שְׁאוֹל מִזְּבֻל לוֹ:
همچون گوسفندان به گور سپرده میشوند؛ مرگ ایشان را خواهد بلعید، و راستان بامدادان بر ایشان فرمان خواهند راند، و پیکر ایشان در گور خواهد پوسید، که مسکن اوست.
אַךְ אֱלֹהִים יִפְדֶּה נַפְשִׁי מִיַּד שְׁאוֹל כִּי יִקָּחֵנִי סֶלָה:
اما خدا جان مرا از قدرت گور فدیه خواهد داد، زیرا او مرا تا ابد خواهد گرفت.
אַל תִּירָא כִּי יַעֲשִׁר אִישׁ כִּי יִרְבֶּה כְּבוֹד בֵּיתוֹ:
مترس آنگاه که کسی توانگر میشود، آنگاه که شکوه خانه او افزون میگردد،
כִּי לֹא בְמוֹתוֹ יִקַּח הַכֹּל לֹא יֵרֵד אַחֲרָיו כְּבוֹדוֹ:
زیرا در مرگ خود چیزی با خود نخواهد برد؛ جلال او در پی او فرود نخواهد آمد.
כִּי נַפְשׁוֹ בְּחַיָּיו יְבָרֵךְ וְיוֹדֻךָ כִּי תֵיטִיב לָךְ:
زیرا در زندگی خود به خویشتن برکت میدهد، اما همگان تو را خواهند ستود، چون به خود نیکی میکنی.
תָּבוֹא עַד דּוֹר אֲבוֹתָיו עַד נֵצַח לֹא יִרְאוּ אוֹר:
به نسل پدران خود خواهی پیوست؛ تا ابد نور را نخواهند دید.
אָדָם בִּיקָר וְלֹא יָבִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ:
آدمی در جلال خود است اما نمیفهمد؛ او به جانوران خاموش تشبیه شده است.