לַמְנַצֵּחַ אַל תַּשְׁחֵת לְדָוִד מִכְתָּם:
برای رهبر سرود، بر اَل تَشحِت؛ مزموری زرین از داوود.
הַאֻמְנָם אֵלֶם צֶדֶק תְּדַבֵּרוּן מֵישָׁרִים תִּשְׁפְּטוּ בְּנֵי אָדָם:
آیا براستی درباره پارساییای که باید میگفتید خاموش ماندید، و درباره دادگریای که باید فرزندان آدمیان را با آن داوری میکردید؟
אַף בְּלֵב עוֹלֹת תִּפְעָלוּן בָּאָרֶץ חֲמַס יְדֵיכֶם תְּפַלֵּסוּן:
حتی در دل خود بیداد را تدبیر میکنید؛ در زمین، خشونت دستهای خود را سنگین میسازید.
זֹרוּ רְשָׁעִים מֵרָחֶם תָּעוּ מִבֶּטֶן דֹּבְרֵי כָזָב:
شریران حتی از رحم بیگانه گشتهاند؛ آنان که دروغ میگویند از تولد گمراهند.
חֲמַת לָמוֹ כִּדְמוּת חֲמַת נָחָשׁ כְּמוֹ פֶתֶן חֵרֵשׁ יַאְטֵם אָזְנוֹ:
ایشان زهری دارند همچون زهر مار، همچون افعی کری که گوش خود را میبندد،
אֲשֶׁר לֹא יִשְׁמַע לְקוֹל מְלַחֲשִׁים חוֹבֵר חֲבָרִים מְחֻכָּם:
که آواز افسونگران را نخواهد شنید، حتی ماهرترین افسونگر را.
אֱלֹהִים הֲרָס שִׁנֵּימוֹ בְּפִימוֹ מַלְתְּעוֹת כְּפִירִים נְתֹץ יְהוָה:
ای خدا، دندانهای ایشان را در دهانشان خرد کن؛ ای خداوند، دندانهای آسیای شیران را بشکن.
יִמָּאֲסוּ כְמוֹ מַיִם יִתְהַלְּכוּ לָמוֹ יִדְרֹךְ (חצו) חִצָּיו כְּמוֹ יִתְמֹלָלוּ:
باشد که مردود شوند؛ باشد که همچون آب روان گذرند؛ او تیرهای خود را نشانه خواهد رفت چنانکه ایشان بریده شوند.
כְּמוֹ שַׁבְּלוּל תֶּמֶס יַהֲלֹךְ נֵפֶל אֵשֶׁת בַּל חָזוּ שָׁמֶשׁ:
همچون حلزونی که پیوسته آب میشود، همچون بچه افتاده زنی که آفتاب را ندید.
בְּטֶרֶם יָבִינוּ סִּירֹתֵיכֶם אָטָד כְּמוֹ חַי כְּמוֹ חָרוֹן יִשְׂעָרֶנּוּ:
پیش از آنکه خارهای نازک شما به خارهای سخت بدل شوند، او با نیرو و با غضب ایشان را همچون باد توفان دور خواهد راند.
יִשְׂמַח צַדִּיק כִּי חָזָה נָקָם פְּעָמָיו יִרְחַץ בְּדַם הָרָשָׁע:
پارسا شادمان خواهد شد، زیرا انتقام را دید؛ پاهای خود را در خون شریر خواهد شست.
וְיֹאמַר אָדָם אַךְ פְּרִי לַצַּדִּיק אַךְ יֵשׁ אֱלֹהִים שֹׁפְטִים בָּאָרֶץ:
و آدمی خواهد گفت: «براستی پارسا را پاداشی هست؛ براستی خدایی هست که بر زمین داوری میکند.»