מִזְמוֹר לְדָוִד בִּהְיוֹתוֹ בְּמִדְבַּר יְהוּדָה:
سرودی از داوود، آنگاه که در صحرای یهودا بود.
אֱלֹהִים אֵלִי אַתָּה אֲשַׁחֲרֶךָּ צָמְאָה לְךָ נַפְשִׁי כָּמַהּ לְךָ בְשָׂרִי בְּאֶרֶץ צִיָּה וְעָיֵף בְּלִי מָיִם:
ای خدا، تو خدای من هستی، تو را میجویم. جان من تشنهٔ توست؛ جسدم مشتاق توست، در زمینی خشک و تشنه که آب ندارد.
כֵּן בַּקֹּדֶשׁ חֲזִיתִיךָ לִרְאוֹת עֻזְּךָ וּכְבוֹדֶךָ:
چنانکه تو را در قدس دیدم، همچنان مشتاقم که قوت و جلال تو را ببینم.
כִּי טוֹב חַסְדְּךָ מֵחַיִּים שְׂפָתַי יְשַׁבְּחוּנְךָ:
زیرا مهربانی تو از زندگی بهتر است؛ لبهای من تو را خواهد ستود.
כֵּן אֲבָרֶכְךָ בְחַיָּי בְּשִׁמְךָ אֶשָּׂא כַפָּי:
پس در طول حیات خود تو را برکت خواهم گفت؛ به نام تو دستهای خود را برخواهم افراشت.
כְּמוֹ חֵלֶב וָדֶשֶׁן תִּשְׂבַּע נַפְשִׁי וְשִׂפְתֵי רְנָנוֹת יְהַלֶּל פִּי:
همچون با خوراکهای نیکو و چربی، جان من سیر خواهد شد، آنگاه که دهانم با سرودهای شادمانی ستایش میکند.
אִם זְכַרְתִּיךָ עַל יְצוּעָי בְּאַשְׁמֻרוֹת אֶהְגֶּה בָּךְ:
آنگاه که تو را بر بستر خود به یاد میآورم؛ در پاسهای شب دربارهٔ تو میاندیشم.
כִּי הָיִיתָ עֶזְרָתָה לִּי וּבְצֵל כְּנָפֶיךָ אֲרַנֵּן:
زیرا تو یاور من بودهای، و در سایهٔ بالهای تو ستایش خواهم کرد.
דָּבְקָה נַפְשִׁי אַחֲרֶיךָ בִּי תָּמְכָה יְמִינֶךָ:
جان من از پی تو پیوسته است؛ دست راست تو مرا نگاه داشته است.
וְהֵמָּה לְשׁוֹאָה יְבַקְשׁוּ נַפְשִׁי יָבֹאוּ בְּתַחְתִּיּוֹת הָאָרֶץ:
اما آنان جان مرا میجویند تا ویران کنند؛ به اعماق زمین فرو خواهند رفت.
יַגִּירֻהוּ עַל יְדֵי חָרֶב מְנָת שֻׁעָלִים יִהְיוּ:
به دم شمشیر سپرده خواهند شد؛ نصیب روباهان خواهند گشت.
וְהַמֶּלֶךְ יִשְׂמַח בֵּאלֹהִים יִתְהַלֵּל כָּל הַנִּשְׁבָּע בּוֹ כִּי יִסָּכֵר פִּי דוֹבְרֵי שָׁקֶר:
و پادشاه در خدا شادمان خواهد شد؛ هر که به او سوگند خورد فخر خواهد کرد، زیرا دهان دروغگویان بسته خواهد شد.