לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד שִׁיר:
برای سرپرست سرایندگان، مزموری از داوود، سرودی.
לְךָ דֻמִיָּה תְהִלָּה אֱלֹהִים בְּצִיּוֹן וּלְךָ יְשֻׁלַּם נֶדֶר:
خاموشی برای تو ستایش است، ای خدا در صهیون، و نذر به تو ادا میگردد.
שֹׁמֵעַ תְּפִלָּה עָדֶיךָ כָּל בָּשָׂר יָבֹאוּ:
ای تو که دعا را اجابت میکنی، نزد تو هر بشری خواهد آمد.
דִּבְרֵי עֲוֹנֹת גָּבְרוּ מֶנִּי פְּשָׁעֵינוּ אַתָּה תְכַפְּרֵם:
سخنان گناهان بر من چیره شدند؛ اما خطایای ما را تو کفّاره خواهی نمود.
אַשְׁרֵי תִּבְחַר וּתְקָרֵב יִשְׁכֹּן חֲצֵרֶיךָ נִשְׂבְּעָה בְּטוּב בֵּיתֶךָ קְדֹשׁ הֵיכָלֶךָ:
خوشا به حال کسی که تو برمیگزینی و نزدیک میسازی تا در صحنهای تو ساکن شود؛ ما را از نیکویی خانهٔ تو، قدوسیت معبد تو، سیر گردان.
נוֹרָאוֹת בְּצֶדֶק תַּעֲנֵנוּ אֱלֹהֵי יִשְׁעֵנוּ מִבְטָח כָּל קַצְוֵי אֶרֶץ וְיָם רְחֹקִים:
با کارهای مهیب، در عدالت خود ما را اجابت خواهی کرد، ای خدای نجات ما، اعتماد همهٔ کرانههای دور زمین و دریا.
מֵכִין הָרִים בְּכֹחוֹ נֶאְזָר בִּגְבוּרָה:
آن که کوهها را با قوت خود استوار میسازد، که به نیرومندی کمر بسته است.
מַשְׁבִּיחַ שְׁאוֹן יַמִּים שְׁאוֹן גַּלֵּיהֶם וַהֲמוֹן לְאֻמִּים:
آن که خروش دریاها، خروش امواجشان، و غوغای ملتها را آرام میسازد.
וַיִּירְאוּ יֹשְׁבֵי קְצָוֹת מֵאוֹתֹתֶיךָ מוֹצָאֵי בֹקֶר וָעֶרֶב תַּרְנִין:
ساکنان کرانهها از آیات تو میترسند؛ با برآمدن بامداد و شامگاه، آنان را به سرودخوانی وامیداری.
פָּקַדְתָּ הָאָרֶץ וַתְּשֹׁקְקֶהָ רַבַּת תַּעְשְׁרֶנָּה פֶּלֶג אֱלֹהִים מָלֵא מָיִם תָּכִין דְּגָנָם כִּי כֵן תְּכִינֶהָ:
زمین را به یاد میآوری و آن را سیراب میکنی؛ آن را با جوی خدا که پر از آب است بسیار غنی میسازی؛ غلهٔ آنان را آماده میکنی، زیرا چنین مهیا میسازی.
תְּלָמֶיהָ רַוֵּה נַחֵת גְּדוּדֶיהָ בִּרְבִיבִים תְּמֹגְגֶנָּה צִמְחָהּ תְּבָרֵךְ:
تا شیارهایش را سیراب کنی، تا کلوخهایش را هموار سازی؛ با قطرههای باران آن را نرم میکنی، رستنیهایش را برکت میدهی.
עִטַּרְתָּ שְׁנַת טוֹבָתֶךָ וּמַעְגָּלֶיךָ יִרְעֲפוּן דָּשֶׁן:
سالی از نیکویی خود را تاج گذاشتی، و راههای تو از فراوانی میچکد.
יִרְעֲפוּ נְאוֹת מִדְבָּר וְגִיל גְּבָעוֹת תַּחְגֹּרְנָה:
بر چراگاههای صحرا میچکند، و تپهها به شادمانی کمر میبندند.
לָבְשׁוּ כָרִים הַצֹּאן וַעֲמָקִים יַעַטְפוּ בָר יִתְרוֹעֲעוּ אַף יָשִׁירוּ:
مرغزارها با گلهها پوشیدهاند، و وادیها در غله پیچیدهاند؛ آنها بانگ شادمانی برمیآورند، آری، میسرایند.