מִזְמוֹר לְאָסָף אֱלֹהִים בָּאוּ גוֹיִם בְּנַחֲלָתֶךָ טִמְּאוּ אֶת הֵיכַל קָדְשֶׁךָ שָׂמוּ אֶת יְרוּשָׁלִַם לְעִיִּים:
سرود آساف. ای خدا! قومها به میراث تو درآمدهاند، معبد مقدس تو را آلوده ساختهاند، اورشلیم را به ویرانهها بدل کردهاند.
נָתְנוּ אֶת נִבְלַת עֲבָדֶיךָ מַאֲכָל לְעוֹף הַשָּׁמָיִם בְּשַׂר חֲסִידֶיךָ לְחַיְתוֹ אָרֶץ:
اجساد خادمان تو را خوراک پرندگان آسمان ساختهاند، گوشت پرهیزگاران تو را خوراک جانوران زمین.
שָׁפְכוּ דָמָם כַּמַּיִם סְבִיבוֹת יְרוּשָׁלִָם וְאֵין קוֹבֵר:
خون آنان را همچون آب گرداگرد اورشلیم ریختهاند، و کسی نیست که آنان را دفن کند.
הָיִינוּ חֶרְפָּה לִשְׁכֵנֵינוּ לַעַג וָקֶלֶס לִסְבִיבוֹתֵינוּ:
نزد همسایگان خود مایهٔ ننگ شدیم، و نزد آنان که گرداگرد ما هستند، مسخره و استهزا.
עַד מָה יְהוָה תֶּאֱנַף לָנֶצַח תִּבְעַר כְּמוֹ אֵשׁ קִנְאָתֶךָ:
تا کی، ای خداوند؟ آیا تا به ابد خشمگین خواهی بود؟ آیا غیرت تو همچون آتش خواهد سوخت؟
שְׁפֹךְ חֲמָתְךָ אֶל הַגּוֹיִם אֲשֶׁר לֹא יְדָעוּךָ וְעַל מַמְלָכוֹת אֲשֶׁר בְּשִׁמְךָ לֹא קָרָאוּ:
خشم خود را بر قومهایی که تو را نمیشناسند و بر ممالکی که نام تو را نخواندند، فروریز.
כִּי אָכַל אֶת יַעֲקֹב וְאֶת נָוֵהוּ הֵשַׁמּוּ:
زیرا یعقوب را بلعیدند و مسکن او را ویران ساختند.
אַל תִּזְכָּר לָנוּ עֲוֹנֹת רִאשֹׁנִים מַהֵר יְקַדְּמוּנוּ רַחֲמֶיךָ כִּי דַלּוֹנוּ מְאֹד:
گناهان نخستین را بر ما به یاد میاور؛ باشد که رحمتهای تو به شتاب پیش روی ما آید، زیرا بسیار خوار شدهایم.
עָזְרֵנוּ אֱלֹהֵי יִשְׁעֵנוּ עַל דְּבַר כְּבוֹד שְׁמֶךָ וְהַצִּילֵנוּ וְכַפֵּר עַל חַטֹּאתֵינוּ לְמַעַן שְׁמֶךָ:
ما را یاری کن، ای خدای نجات ما، به خاطر جلال نام خود، و ما را نجات ده و گناهان ما را به خاطر نام خویش بیامرز.
לָמָּה יֹאמְרוּ הַגּוֹיִם אַיֵּה אֱלֹהֵיהֶם יִוָּדַע (בגיים) בַּגּוֹיִם לְעֵינֵינוּ נִקְמַת דַּם עֲבָדֶיךָ הַשָּׁפוּךְ:
چرا قومها بگویند: «خدای آنان کجاست؟» باشد که در میان قومها در برابر چشمان ما انتقام خون ریختهٔ خادمان تو شناخته شود.
תָּבוֹא לְפָנֶיךָ אֶנְקַת אָסִיר כְּגֹדֶל זְרוֹעֲךָ הוֹתֵר בְּנֵי תְמוּתָה:
باشد که نالهٔ اسیر به پیشگاه تو رسد؛ بر حسب بزرگی بازوی خود، فرزندان مرگ را آزاد ساز.
וְהָשֵׁב לִשְׁכֵנֵינוּ שִׁבְעָתַיִם אֶל חֵיקָם חֶרְפָּתָם אֲשֶׁר חֵרְפוּךָ אֲדֹנָי:
و به همسایگان ما هفت برابر در آغوششان بازگردان، آن ناسزایی را که تو را، ای خداوند، با آن ناسزا گفتند.
וַאֲנַחְנוּ עַמְּךָ וְצֹאן מַרְעִיתֶךָ נוֹדֶה לְּךָ לְעוֹלָם לְדֹר וָדֹר נְסַפֵּר תְּהִלָּתֶךָ:
اما ما، قوم تو و گلهٔ چراگاه تو، تا به ابد تو را سپاس خواهیم گفت؛ به همهٔ نسلها ستایش تو را بازخواهیم گفت.