לַמְנַצֵּחַ עַל הַגִּתִּית לְאָסָף:
برای سرپرست سرایندگان، بر گیتیت، سرود آساف.
הַרְנִינוּ לֵאלֹהִים עוּזֵּנוּ הָרִיעוּ לֵאלֹהֵי יַעֲקֹב:
برای خدایی که نیروی ماست سرود بسرایید، برای خدای یعقوب شوفار بنوازید.
שְׂאוּ זִמְרָה וּתְנוּ תֹף כִּנּוֹר נָעִים עִם נָבֶל:
آواز سرود را برافرازید و دف بزنید، با چنگ دلنشین و بربط.
תִּקְעוּ בַחֹדֶשׁ שׁוֹפָר בַּכֵּסֶה לְיוֹם חַגֵּנוּ:
در ماه نو شوفار بنوازید، در زمان معین برای روز عید ما.
כִּי חֹק לְיִשְׂרָאֵל הוּא מִשְׁפָּט לֵאלֹהֵי יַעֲקֹב:
زیرا این برای اسرائیل فریضهای است، حکم خدای یعقوب.
עֵדוּת בִּיהוֹסֵף שָׂמוֹ בְּצֵאתוֹ עַל אֶרֶץ מִצְרָיִם שְׂפַת לֹא יָדַעְתִּי אֶשְׁמָע:
آن را شهادتی برای یِهوسف مقرر ساخت، آنگاه که بر سرزمین مصر بیرون رفت، آنگاه که زبانی را که نمیدانستم شنیدم.
הֲסִירוֹתִי מִסֵּבֶל שִׁכְמוֹ כַּפָּיו מִדּוּד תַּעֲבֹרְנָה:
شانهٔ او را از بارها برداشتم؛ دستان او از دیگ آزاد شد.
בַּצָּרָה קָרָאתָ וָאֲחַלְּצֶךָּ אֶעֶנְךָ בְּסֵתֶר רַעַם אֶבְחָנְךָ עַל מֵי מְרִיבָה סֶלָה:
در تنگی فریاد زدی و تو را رهانیدم؛ تو را در نهان با رعد پاسخ دادم؛ تو را بر آبهای مریوه آزمودم، تا ابد.
שְׁמַע עַמִּי וְאָעִידָה בָּךְ יִשְׂרָאֵל אִם תִּשְׁמַע לִי:
گوش فرا ده، ای قوم من، و تو را پند خواهم داد، ای اسرائیل، اگر به من گوش فرا دهی.
לֹא יִהְיֶה בְךָ אֵל זָר וְלֹא תִשְׁתַּחֲוֶה לְאֵל נֵכָר:
هیچ خدای بیگانهای در میان تو نباشد، و در برابر خدای غریب سجده مکن.
אָנֹכִי יְהוָה אֱלֹהֶיךָ הַמַּעַלְךָ מֵאֶרֶץ מִצְרָיִם הַרְחֶב פִּיךָ וַאֲמַלְאֵהוּ:
من خداوند، خدای تو هستم، که تو را از سرزمین مصر برآوردم؛ دهان خود را فراخ بگشا، و آن را پر خواهم ساخت.
וְלֹא שָׁמַע עַמִּי לְקוֹלִי וְיִשְׂרָאֵל לֹא אָבָה לִי:
اما قوم من به آواز من گوش نداد، و اسرائیل مرا نخواست.
וָאֲשַׁלְּחֵהוּ בִּשְׁרִירוּת לִבָּם יֵלְכוּ בְּמוֹעֲצוֹתֵיהֶם:
پس آنان را به خیالهای دلشان واگذاشتم؛ تا در تدبیرهای خود رفتار کنند.
לוּ עַמִּי שֹׁמֵעַ לִי יִשְׂרָאֵל בִּדְרָכַי יְהַלֵּכוּ:
ای کاش قوم من به من گوش فرا میداد، و اسرائیل در راههای من گام برمیداشت.
כִּמְעַט אוֹיְבֵיהֶם אַכְנִיעַ וְעַל צָרֵיהֶם אָשִׁיב יָדִי:
در زمانی کوتاه دشمنانشان را سرکوب میکردم و دست خود را بر خصمانشان بازمیگرداندم.
מְשַׂנְאֵי יְהוָה יְכַחֲשׁוּ לוֹ וִיהִי עִתָּם לְעוֹלָם:
دشمنان خداوند به او دروغ میگفتند، و زمان آنان تا ابد میبود.
וַיַּאֲכִילֵהוּ מֵחֵלֶב חִטָּה וּמִצּוּר דְּבַשׁ אַשְׂבִּיעֶךָ:
آنگاه آنان را با فربهی گندم میخورانید و تو را با عسلی از صخره سیر میساختم.