לַמְנַצֵּחַ לִבְנֵי קֹרַח מִזְמוֹר:
برای سرپرست سرایندگان، سرود پسران قورح.
רָצִיתָ יְהוָה אַרְצֶךָ שַׁבְתָּ (שבות) שְׁבִית יַעֲקֹב:
ای خداوند، سرزمین خود را خشنود ساختی؛ اسیری یعقوب را بازگردانیدی.
נָשָׂאתָ עֲוֹן עַמֶּךָ כִּסִּיתָ כָל חַטָּאתָם סֶלָה:
گناه قوم خود را آمرزیدی؛ همهٔ خطای آنان را تا ابد پوشانیدی.
אָסַפְתָּ כָל עֶבְרָתֶךָ הֱשִׁיבוֹתָ מֵחֲרוֹן אַפֶּךָ:
تمام خشم خود را فروخوردی؛ از شدت غضب خویش بازگشتی.
שׁוּבֵנוּ אֱלֹהֵי יִשְׁעֵנוּ וְהָפֵר כַּעַסְךָ עִמָּנוּ:
ما را بازگردان، ای خدای نجات ما، و خشم خود را از ما بردار.
הַלְעוֹלָם תֶּאֱנַף בָּנוּ תִּמְשֹׁךְ אַפְּךָ לְדֹר וָדֹר:
آیا تا به ابد بر ما خشمگین خواهی بود؟ آیا خشم خود را به نسلهای پیاپی خواهی کشانید؟
הֲלֹא אַתָּה תָּשׁוּב תְּחַיֵּנוּ וְעַמְּךָ יִשְׂמְחוּ בָךְ:
آیا تو باز نخواهی گشت و ما را زنده نخواهی ساخت تا قوم تو در تو شادمان شوند؟
הַרְאֵנוּ יְהוָה חַסְדֶּךָ וְיֶשְׁעֲךָ תִּתֶּן לָנוּ:
ای خداوند، مهربانی خود را به ما بنما و نجات خود را به ما عطا فرما.
אֶשְׁמְעָה מַה יְדַבֵּר הָאֵל יְהוָה כִּי יְדַבֵּר שָׁלוֹם אֶל עַמּוֹ וְאֶל חֲסִידָיו וְאַל יָשׁוּבוּ לְכִסְלָה:
آنچه را خدا سخن گوید خواهم شنید، آنگاه که با قوم خود و با پرهیزگارانش از صلح سخن گوید، و ایشان به حماقت باز نخواهند گشت.
אַךְ קָרוֹב לִירֵאָיו יִשְׁעוֹ לִשְׁכֹּן כָּבוֹד בְּאַרְצֵנוּ:
بهراستی نجات او به ترسندگانش نزدیک است تا جلال او در سرزمین ما ساکن گردد.
חֶסֶד וֶאֱמֶת נִפְגָּשׁוּ צֶדֶק וְשָׁלוֹם נָשָׁקוּ:
مهربانی و راستی به هم رسیدهاند، عدالت و صلح یکدیگر را بوسیدهاند.
אֱמֶת מֵאֶרֶץ תִּצְמָח וְצֶדֶק מִשָּׁמַיִם נִשְׁקָף:
راستی از زمین خواهد رویید و عدالت از آسمان فرود خواهد نگریست.
גַּם יְהוָה יִתֵּן הַטּוֹב וְאַרְצֵנוּ תִּתֵּן יְבוּלָהּ:
خدا نیز نیکویی خواهد بخشید و سرزمین ما محصول خود را خواهد داد.
צֶדֶק לְפָנָיו יְהַלֵּךְ וְיָשֵׂם לְדֶרֶךְ פְּעָמָיו:
عدالت پیش روی او خواهد رفت و او آن را بر راه گامهایش خواهد نهاد.