אֵל נְקָמוֹת יְהוָה אֵל נְקָמוֹת הוֹפִיַע:
ای خدای انتقام، ای خداوند؛ ای خدای انتقام، تجلی فرما.
הִנָּשֵׂא שֹׁפֵט הָאָרֶץ הָשֵׁב גְּמוּל עַל גֵּאִים:
ای داور زمین، خویشتن را برافراز و به متکبران سزای ایشان را برسان.
עַד מָתַי רְשָׁעִים יְהוָה עַד מָתַי רְשָׁעִים יַעֲלֹזוּ:
ای خداوند، تا به کی شریران، تا به کی شریران شادمانی خواهند کرد؟
יַבִּיעוּ יְדַבְּרוּ עָתָק יִתְאַמְּרוּ כָּל פֹּעֲלֵי אָוֶן:
سخنان درشت میگویند و به دروغ سخن میرانند؛ همه بدکاران فخر میفروشند.
עַמְּךָ יְהוָה יְדַכְּאוּ וְנַחֲלָתְךָ יְעַנּוּ:
ای خداوند، قوم تو را خرد میکنند و میراث تو را رنج میدهند.
אַלְמָנָה וְגֵר יַהֲרֹגוּ וִיתוֹמִים יְרַצֵּחוּ:
بیوهزن و غریب را میکشند و یتیمان را به قتل میرسانند.
וַיֹּאמְרוּ לֹא יִרְאֶה יָּהּ וְלֹא יָבִין אֱלֹהֵי יַעֲקֹב:
میگویند: «یاه نخواهد دید و خدای یعقوب درک نخواهد کرد.»
בִּינוּ בֹּעֲרִים בָּעָם וּכְסִילִים מָתַי תַּשְׂכִּילוּ:
ای نادانترین قوم، درک کنید؛ و ای احمقان، کی خردمند خواهید شد؟
הֲנֹטַע אֹזֶן הֲלֹא יִשְׁמָע אִם יֹצֵר עַיִן הֲלֹא יַבִּיט:
آیا آنکه گوش را غرس کرد نخواهد شنید، یا آنکه چشم را ساخت نخواهد دید؟
הֲיֹסֵר גּוֹיִם הֲלֹא יוֹכִיחַ הַמְלַמֵּד אָדָם דָּעַת:
آیا آنکه قومها را تأدیب میکند توبیخ نخواهد نمود؟ اوست که به انسان معرفت میآموزد.
יְהוָה יֹדֵעַ מַחְשְׁבוֹת אָדָם כִּי הֵמָּה הָבֶל:
خداوند اندیشههای انسان را میداند که باطل است.
אַשְׁרֵי הַגֶּבֶר אֲשֶׁר תְּיַסְּרֶנּוּ יָּהּ וּמִתּוֹרָתְךָ תְלַמְּדֶנּוּ:
خوشا به حال مردی که تو ای یاه، او را تأدیب میکنی و از تورات خود به او میآموزی.
לְהַשְׁקִיט לוֹ מִימֵי רָע עַד יִכָּרֶה לָרָשָׁע שָׁחַת:
تا او را از روزهای بدی آرامی بخشی، در حالی که برای شریر گودالی کنده میشود.
כִּי לֹא יִטֹּשׁ יְהוָה עַמּוֹ וְנַחֲלָתוֹ לֹא יַעֲזֹב:
زیرا که خداوند قوم خود را ترک نخواهد کرد و میراث خود را وانخواهد گذاشت.
כִּי עַד צֶדֶק יָשׁוּב מִשְׁפָּט וְאַחֲרָיו כָּל יִשְׁרֵי לֵב:
زیرا که داوری به عدالت باز خواهد گشت و در پی آن همه راستدلان.
מִי יָקוּם לִי עִם מְרֵעִים מִי יִתְיַצֵּב לִי עִם פֹּעֲלֵי אָוֶן:
کیست که در برابر بدکاران برای من برخیزد؟ کیست که در برابر بدکاران برای من بایستد؟
לוּלֵי יְהוָה עֶזְרָתָה לִּי כִּמְעַט שָׁכְנָה דוּמָה נַפְשִׁי:
اگر خداوند یاور من نمیبود، جان من در دمی در خاموشی آرام میگرفت.
אִם אָמַרְתִּי מָטָה רַגְלִי חַסְדְּךָ יְהוָה יִסְעָדֵנִי:
آنگاه که گفتم: «پای من لغزید،» ای خداوند، مهربانی تو مرا نگاه داشت.
בְּרֹב שַׂרְעַפַּי בְּקִרְבִּי תַּנְחוּמֶיךָ יְשַׁעַשְׁעוּ נַפְשִׁי:
در میان اندیشههای بسیار من در درونم، تسلیهای تو جان مرا شادمان ساخت.
הַיְחָבְרְךָ כִּסֵּא הַוּוֹת יֹצֵר עָמָל עֲלֵי חֹק:
آیا تخت شرارت که بیداد را به نام فریضه میسازد با تو همدم خواهد شد؟
יָגוֹדּוּ עַל נֶפֶשׁ צַדִּיק וְדָם נָקִי יַרְשִׁיעוּ:
بر جان عادل گرد میآیند و خون بیگناه را محکوم میسازند.
וַיְהִי יְהוָה לִי לְמִשְׂגָּב וֵאלֹהַי לְצוּר מַחְסִי:
اما خداوند قلعه من بود و خدای من صخره پناه من.
וַיָּשֶׁב עֲלֵיהֶם אֶת אוֹנָם וּבְרָעָתָם יַצְמִיתֵם יַצְמִיתֵם יְהוָה אֱלֹהֵינוּ:
و او ظلم ایشان را بر خودشان بازگردانید و به سبب بدی ایشان، آنان را منقطع خواهد ساخت؛ خداوند خدای ما آنان را منقطع خواهد کرد.