לְכוּ נְרַנְּנָה לַיהוָה נָרִיעָה לְצוּר יִשְׁעֵנוּ:
بیایید برای خداوند سرود بسراییم؛ برای صخره نجات خود بانگ شادی برآوریم.
נְקַדְּמָה פָנָיו בְּתוֹדָה בִּזְמִרוֹת נָרִיעַ לוֹ:
حضور او را با شکرگزاری استقبال کنیم؛ با سرودها برای او بانگ شادی برآوریم.
כִּי אֵל גָּדוֹל יְהוָה וּמֶלֶךְ גָּדוֹל עַל כָּל אֱלֹהִים:
زیرا که خداوند خدای بزرگ است و پادشاهی بزرگ بر همه قدرتهای الهی.
אֲשֶׁר בְּיָדוֹ מֶחְקְרֵי אָרֶץ וְתוֹעֲפוֹת הָרִים לוֹ:
اعماق زمین در دست اوست و بلندیهای کوهها از آنِ اوست.
אֲשֶׁר לוֹ הַיָּם וְהוּא עָשָׂהוּ וְיַבֶּשֶׁת יָדָיו יָצָרוּ:
زیرا که دریا از آنِ اوست، او آن را ساخت و دستهای او خشکی را شکل داد.
בֹּאוּ נִשְׁתַּחֲוֶה וְנִכְרָעָה נִבְרְכָה לִפְנֵי יְהוָה עֹשֵׂנוּ:
بیایید سجده کنیم و خم شویم؛ در حضور خداوند، آفریننده خود، زانو زنیم.
כִּי הוּא אֱלֹהֵינוּ וַאֲנַחְנוּ עַם מַרְעִיתוֹ וְצֹאן יָדוֹ הַיּוֹם אִם בְּקֹלוֹ תִשְׁמָעוּ:
زیرا که او خدای ماست و ما قوم مرتع او و گوسفندان دست او هستیم، امروز اگر آواز او را بشنوید.
אַל תַּקְשׁוּ לְבַבְכֶם כִּמְרִיבָה כְּיוֹם מַסָּה בַּמִּדְבָּר:
دل خود را سخت نسازید، چنانکه در مریبا، چنانکه در روز مَسَّه در بیابان.
אֲשֶׁר נִסּוּנִי אֲבוֹתֵיכֶם בְּחָנוּנִי גַּם רָאוּ פָעֳלִי:
آنگاه که پدران شما مرا آزمودند؛ مرا امتحان کردند، با آنکه کار مرا دیده بودند.
אַרְבָּעִים שָׁנָה אָקוּט בְּדוֹר וָאֹמַר עַם תֹּעֵי לֵבָב הֵם וְהֵם לֹא יָדְעוּ דְרָכָי:
چهل سال از آن نسل بیزار بودم و گفتم: «اینان قومی گمراهدلاند و راههای مرا نشناختهاند.»
אֲשֶׁר נִשְׁבַּעְתִּי בְאַפִּי אִם יְבֹאוּן אֶל מְנוּחָתִי:
از این رو در غضب خود سوگند خوردم که به آرامگاه من داخل نخواهند شد.