אָשִׁירָה לַיהֹוָה בְּחַיָּי, אֲזַמְּרָה לֵאלֹהַי בְּעוֹדִי: יֶעֱרַב עָלָיו שִׂיחִי, אָנֹכִי אֶשְׂמַח בַּיהֹוָה: הוֹדוּ לַיהֹוָה בְּכִנּוֹר, בְּנֵבֶל עָשׂוֹר זַמְּרוּ לוֹ: אֱלֹהִים, שִׁיר חָדָשׁ אָשִׁירָה לָּךְ, בְּנֵבֶל עָשׂוֹר אֲזַמְּרָה לָּךְ: עֲלֵי עָשׂוֹר וְעֵלִי נָבֶל, עֲלֵי הִגָּיוֹן בְּכִנּוֹר: כִּי שִׂמַּחְתַּנִי יְהֹוָה בְּפָעֳלֶךָ, בְּמַעֲשֵׂי יָדֶיךָ אֲרַנֵּן:
تا زندهام برای خداوند خواهم سرایید، تا هستم برای خدای خود خواهم نواخت. باشد که تأمّلِ من بر او گوارا آید؛ من در خداوند شادمان خواهم شد. خداوند را با بربط سپاس گویید، با چنگِ ده تار برای او بنوازید. ای خدا، سرودی نو برایت خواهم سرایید، با چنگِ ده تار برایت خواهم نواخت. بر سازِ ده تار و بر چنگ، بر نغمهای با بربط. زیرا تو ای خداوند مرا به کارِ خویش شادمان ساختی؛ به کردارهای دستهایت بانگِ شادی برمیآورم.
רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, אֲדוֹן כֹּל, בּוֹרֵא כָּל הַנְּשָׁמוֹת, רִבּוֹן כָּל הַמַּעֲשִׂים, הַבּוֹחֵר בְּשִׁירֵי זִמְרָה, עָזְרֵנִי וְחָנֵּנִי בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים וּבַחֲסָדֶיךָ הָעֲצוּמִים, שֶׁאֶזְכֶּה לְעוֹרֵר וּלְהוֹצִיא וּלְגַלּוֹת כָּל הָעֲשָׂרָה מִינֵי נְגִינָה שֶׁנֶּאֱמַר בָּהֶם סֵפֶר תְּהִלִּים. וּבִזְכוּת אֵלּוּ הָעֲשָׂרָה קַפִּיטְל תְּהִלִּים שֶׁאָמַרְתִּי לְפָנֶיךָ, שֶׁהֵם כְּנֶגֶד עֲשָׂרָה מִינֵי נְגִינָה שֶׁנֶּאֱמַר בָּהֶם סֵפֶר תְּהִלִּים, שֶׁהֵם:
ای صاحبِ جهان، سرورِ همه، آفرینندهٔ همهٔ جانها، خداوندگارِ همهٔ کارها، که سرودهای نغمه را برمیگزیند، مرا یاری کن و بر من رحم آور به رحمتهای بسیارت و به احسانهای عظیمت، تا شایسته گردم که همهٔ آن ده گونه نغمه را که کتابِ مزامیر بدانها سروده شده است، برانگیزم و بیرون آورم و آشکار سازم. و به فضیلتِ این ده فصلِ مزامیر که در برابرِ تو خواندم، که برابرِ آن ده گونه نغمهاند که کتابِ مزامیر بدانها سروده شده است، که آنها اینهایند:
אַשְׁרֵי, בְּרָכָה, מַשְׂכִּיל, שִׁיר, נִצּוּחַ, נִגּוּן, תְּפִלָּה, הוֹדָאָה, מִזְמוֹר, הַלְלוּיָהּ. בִּזְכוּת הַמִּזְמוֹרִים וּבִזְכוּת הַפְּסוּקִים וּבִזְכוּת תֵּבוֹתֵיהֶם וְאוֹתִיּוֹתֵיהֶם וּנְקֻדוֹתֵיהֶם וְטַעֲמֵיהֶם וְהַשֵּׁמוֹת הַיּוֹצְאִים מֵהֶם, מֵרָאשֵׁי תֵּבוֹת וּמִסּוֹפֵי תֵּבוֹת, וּבִזְכוּת דָּוִד הַמֶּלֶךְ עָלָיו הַשָּׁלוֹם עִם כָּל הָעֲשָׂרָה צַדִּיקִים שֶׁיָּסְדוּ סֵפֶר תְּהִלִּים,
اَشری، براخا، مسکیل، شیر، نیتسواح، نیگّون، تفیلا، هوداآ، مزمور، هلّلویا. به فضیلتِ این مزامیر و به فضیلتِ آیات و به فضیلتِ کلمات و حروف و نقطههای آوایی و علاماتِ ترنّمِ آنها و نامهایی که از آنها برمیآیند، از سرحرفها و از پایانحرفها، و به فضیلتِ داوود پادشاه، که صلح بر او باد، با همهٔ آن ده پارسا که کتابِ مزامیر را بنیاد نهادند،
(וּבִזְכוּת הַצַּדִּיק יְסוֹד עוֹלָם, נַחַל נוֹבֵעַ מְקוֹר חָכְמָה, רַבֵּנוּ רַבִּי נַחְמָן בֶּן פֵיגֶא זְכוּתוֹ יָגֵן עָלֵינוּ, אֲשֶׁר גִּלָּה וְתִקֵּן לוֹמַר אֵלּוּ הָעֲשָׂרָה קַפִּיטְל תְּהִלִּים בִּשְׁבִיל תִּקּוּן הַבְּרִית) וּבִזְכוּת כָּל הַצַּדִּיקִים וְהַחֲסִידִים הָאֲמִתִּיִּים, תְּזַכֵּנִי וּתְחָנֵּנִי שֶׁאֶזְכֶּה בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים לְהוֹצִיא כָּל הַטִּפּוֹת קֶרִי שֶׁיָּצְאוּ מִמֶּנִּי לְבַטָּלָה בֵּין בְּשׁוֹגֵג בֵּין בְּמֵזִיד בֵּין בְּאֹנֶס בֵּין בְּרָצוֹן,
(و به فضیلتِ آن پارسا، بنیادِ جهان، جویبارِ جوشان، سرچشمهٔ حکمت، استادِ ما ربّی نحمان، پسرِ فایگا، که فضیلتش بر ما سایه افکَنَد، آن که آشکار ساخت و بنیاد نهاد که این ده فصلِ مزامیر برای اصلاحِ پیمان خوانده شود) و به فضیلتِ همهٔ پارسایان و پرهیزگارانِ راستین، مرا شایسته گردان و بر من رحم آور تا به رحمتهای بسیارت شایسته گردم که همهٔ قطرههای بذر را که بیهوده از من بیرون رفت، خواه به خطا، خواه به عمد، خواه به اکراه، خواه به اختیار، بیرون آورم،
אם אומר חס ושלום בשביל מקרה שנזדמן לו באותו הלילה יאמר:
اگر کسی، خدای ناکرده، به سببِ رخدادی که در آن شب برایش پیش آمده آن را میخواند، چنین گوید:
וּבִפְרָט כָּל הַטִּפּוֹת שֶׁיָּצְאוּ מִמֶּנִּי בַּלַּיְלָה הַזֹּאת, עַל יְדֵי מִקְרֶה לַיְלָה שֶׁקָּרָה לִי בַּעֲווֹנוֹתַי הָרַבִּים,
و بهویژه همهٔ آن قطرههایی که در این شب از من بیرون رفت، به سببِ رخدادِ شبانهای که در اثرِ گناهانِ بسیارم برایم روی داد،
כֻּלָּם אֶזְכֶּה בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים וּבְחֶמְלָתְךָ הַגְּדוֹלָה וּבְכֹחֲךָ הַגָּדוֹל, לְהוֹצִיאָם מֵהַקְּלִפּוֹת וּמֵהַסִּטְרִין אָחֳרָנִין, מִכָּל הַמְּקוֹמוֹת שֶׁנָּפְלוּ וְנִתְפַּזְּרוּ וְנָפוֹצוּ וְנִדְּחוּ לְשָׁם, וְאֵל יִדַּח מִמְּךָ נִדָּח. וְתַכְנִיעַ וּתְשַׁבֵּר וְתַהֲרֹג וְתַעֲקֹר וּתְכַלֶּה וּתְבַטֵּל כָּל הַקְּלִפּוֹת וְכָל הָרוּחִין וְשֵׁדִין וְלִילִין, שֶׁנַּעֲשׂוּ וְנִבְרְאוּ וְנוֹצְרוּ עַל יְדֵי אֵלּוּ הַטִּפּוֹת שֶׁיָּצְאוּ מִמֶּנִּי לְבַטָּלָה, וְתָסִיר מֵהֶם חִיּוּתָם, וְתוֹצִיא וְתִגְזֹל מֵהֶם הַחִיּוּת דִּקְדֻשָּׁה וְכָל הַנִּיצוֹצוֹת הַקְּדוֹשִׁים שֶׁבָּלְעוּ:
همهٔ آنها را به رحمتهای بسیارت و به شفقتِ عظیمت و به نیرویِ بزرگت شایسته گردم که از پوستهها و از سویهای دیگر بیرون آورم، از همهٔ جاهایی که بدانجا فروافتاده و پراکنده و متفرّق و رانده شدهاند، تا هیچ راندهای از تو رانده نمانَد. و همهٔ پوستهها و همهٔ ارواح و دیوان و لیلیتها را که به دستِ این قطرههایی که بیهوده از من بیرون رفت ساخته و آفریده و پدید آمدند، فرو نشانی و بشکنی و بکشی و ریشهکن کنی و نابود سازی و باطل گردانی، و نیرویِ حیاتشان را از آنها بازستانی، و نیرویِ حیاتِ قدسی و همهٔ جرقههای مقدّسی را که بلعیدهاند از آنها بیرون آوری و بازپس گیری.
רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, אֵל חַי וְקַיָּם, חֵי הַחַיִּים, מָלֵא רַחֲמִים, הַדָּן אֶת כָּל הָעוֹלָם לְכַף זְכוּת תָּמִיד, הֶחָפֵץ חֶסֶד וּמַרְבֶּה לְהֵיטִיב. אָבִי אָבִי, גּוֹאֲלֵי וּפוֹדִי, יָדַעְתִּי יְהֹוָה יָדַעְתִּי, כִּי אֲנִי בְּעַצְמִי הַחַיָּב וְהַפּוֹשֵׁעַ, אֲפִלּוּ בְּהַמִּקְרוֹת שֶׁנִּזְדַּמְּנוּ לִי בְּשׁוֹגֵג,
ای صاحبِ جهان، خدای زنده و پاینده، زندهٔ زندگان، پر از رحمت، که پیوسته تمامیِ جهان را به نیکی داوری میکند، که احسان را دوست میدارد و در نیکی کردن میافزاید. ای پدرم، پدرم، رهاننده و فدیهبخشِ من، میدانم ای خداوند، میدانم که خودِ من گناهکار و عاصیام، حتی در رخدادهایی که به خطا برایم پیش آمد،
כִּי לֹא שָׁמַרְתִּי אֶת הַמַּחֲשָׁבָה כְּלָל, וְהִרְהַרְתִּי בַּיּוֹם, עַד שֶׁבָּאתִי לִידֵי טֻמְאָה בַּלַּיְלָה, וְעַל יְדֵי זֶה קִלְקַלְתִּי מַה שֶׁקִּלְקַלְתִּי, וְגָרַמְתִּי מַה שֶׁגָּרַמְתִּי, וְשִחַתְתִּי מַה שְּׁשִּׁחַתְתִּי.
زیرا اندیشهٔ خود را هیچ نگاه نداشتم، و در روز خیالِ ناپاک در سر پروراندم، تا آنکه در شب به ناپاکی افتادم؛ و به سببِ این، آنچه را تباه کردم تباه کردم، و آنچه را موجب شدم موجب شدم، و آنچه را فاسد کردم فاسد کردم.
אוֹי אוֹי אוֹי, אוֹיָה עַל נַפְשִׁי, אוֹי לְנַפְשִׁי, כִי גָּמַלְתִּי לִי רָעָה. מָה אֹמַר, מָה אֲדַבֵּר, מָה אֶצְטַדָּק, מָה אֹמַר, מָה אֲדַבֵּר, מָה אֶצְטַדָּק, הָאֱלֹהִים מָצָא אֶת עֲוֹנִי. הִנְנִי לִפָנֶיךָ בְּאַשְׁמָה רַבָּה, הִנְנִי לִפָנֶיךָ מַלֵּא בּוּשָׁה וּכְלִמָּה, מָלֵא טִנּוּפִים וְלִכְלוּכִים, מָלֵא תּוֹעֵבוֹת רָעוֹת, וְאֵין שׁוּם לָשׁוֹן בָּעוֹלָם שֶׁאוּכַל לְכַנּוֹת בּוֹ עֹצֶם הָרַחֲמָנוּת שֶׁיֵּשׁ עָלַי, כִּי רַע וָמָר, כִּי נָגַע עַד הַנָּפֶשׁ.
وای، وای، وای، افسوس بر جانم، وای بر جانم، زیرا بر خود بدی روا داشتم. چه بگویم؟ چه سخن گویم؟ چگونه خود را تبرئه کنم؟ چه بگویم؟ چه سخن گویم؟ چگونه خود را تبرئه کنم؟ خدا خطای مرا یافته است. اینک در برابرِ تو با گناهِ بزرگ ایستادهام، اینک در برابرِ تو پر از شرم و رسوایی، پر از پلیدیها و آلودگیها، پر از پلشتیهای زشت؛ و هیچ زبانی در جهان نیست که بتوانم بدان اندازهٔ رقّتی را که بر حالِ من میرود بیان کنم، زیرا بد و تلخ است، زیرا تا جان رسیده است.
מָר לִי מְאֹד אָבִי שֶׁבַּשָּׁמַיִם, מָר לִי מְאֹד רִבּוֹן כָּל הָעוֹלָמִים, רְאֵה אַנְחָתִי וְאַנְקָתִי, כִּי נַפְשִׁי מָרָה לִי מְאֹד, עַד אֲשֶׁר אֵינִי יוֹדֵעַ אֵיךְ אֲנִי יָכוֹל לִחְיוֹת מֵעֶצֶם מְרִירוּת נַפְשִׁי אֲשֶׁר עַד גָּבְהֵי שָׁמַיִם יַגִּיעַ, כִּי קַצְתִּי בְחַיַּי לָמָּה לִּי חַיִּים כָּאֵלֶּה, חַיִּים מָרִים וּמְרוֹרִים מִמָּוֶת. אֶת קֻבַּעַת כּוֹס הַתַּרְעֵלָה שָׁתִית מָצִית נַפְשִׁי:
بسیار تلخ است بر من، ای پدرِ آسمانیام، بسیار تلخ است بر من، ای صاحبِ همهٔ جهانها، آه و نالهٔ مرا بنگر، زیرا جانم بر من بس تلخ است، تا آنجا که نمیدانم چگونه میتوانم زیست کنم از شدّتِ تلخیِ جانم که تا بلندیهای آسمان میرسد؛ زیرا از زندگیِ خود به تنگ آمدهام. چرا مرا چنین زندگیای باشد، زندگیای تلخ و تلختر از مرگ؟ جامِ کاسهٔ سرگیجه را نوشیدی و به ته کشیدی، ای جانِ من.
רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, אַתָּה לְבַד יָדַעְתָּ, רִבּוּי וְעֹצֶם הַפְּגָמִים הַגְּדוֹלִים הָעֲצוּמִים וְהַנּוֹרָאִים, שֶׁנַּעֲשִׂים עַל יְדֵי זֶה בְּכָל הָעוֹלָמוֹת, וְעַתָּה אֵיךְ אוּכַל לְתַקֵּן זֹאת, וּבַמֶּה יִזְכֶּה נַעַר כָּמוֹנִי לְתַקֵּן אֵת אֲשֶׁר שִׁחַתְתִּי. אַךְ אַף עַל פִּי כֵן יָדַעְתִּי וַאֲנִי מַאֲמִין בֶּאֱמוּנָה שְׁלֵמָה כִּי אֵין שׁוּם יֵאוּשׁ בָּעוֹלָם כְּלָל, וַעֲדַיִן יֶשׁ לִי תִקְוָה, וַעֲדַיִן לֹא אָבְדָה תוֹחַלְתִּי מֵיְהֹוָה, כִּי חַסְדֵי יְהֹוָה כִּי לֹא תָמְנוּ, כִּי לֹא כָלוּ רַחֲמָיו:
ای صاحبِ جهان، تنها تو فراوانی و بزرگیِ آن آسیبهای بزرگ و سترگ و هولناک را میدانی که به سببِ این در همهٔ عالمها پدید میآید، و اکنون چگونه میتوانم این را اصلاح کنم، و به چه چیز جوانی چون من شایسته گردد که آنچه را فاسد کردم اصلاح کند؟ اما با این همه میدانم و با ایمانِ کامل باور دارم که در جهان هیچ نومیدیای نیست، هرگز، و هنوز مرا امیدی هست، و هنوز چشمداشتِ من از خداوند تباه نشده است، زیرا احسانهای خداوند پایان نیافته، زیرا رحمتهای او تمام نشده است.
עַל כֵּן בָּאתִי לְפָנֶיךָ יְהֹוָה אֱלֹהַי וֵאלֹהֵי אֲבוֹתַי, אֱלֹהֵי אַבְרָהָם אֱלֹהֵי יִצְחָק וֵאלֹהֵי יַעֲקֹב, וֵאלֹהֵי כָּל הַצַּדִּיקִים וְהַחֲסִידִים הָאֲמִתִּיִּים, וֵאלֹהֵי כָּל יִשְׂרָאֵל, אֱלֹהֵי הָרִאשׁוֹנִים וְהָאַחֲרוֹנִים, שֶׁתְּרַחֵם עָלַי וְתַעֲשֶׂה אֶת אֲשֶׁר בְּחֻקֶּיךָ אֵלֵךְ וְאֶת מִשְׁפָּטֶיךָ אֶשְׁמֹר, וְתָכֹף אֶת יִצְרִי לְהִשְׁתַּעְבֵּד לָךְ, וְתִגְעַר בְּהַיֵּצֶר הָרָע, וּתְגָרְשׁוּ מִמֶּנִּי מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם. וְתִשְׁמְרֵנִי וְתַצִּילֵנִי וּתְפַלְּטֵנִי מֵעַתָּה מִכָּל מִינֵי הִרְהוּרִים רָעִים, וּמִמַּחְשָׁבוֹת רָעוֹת, וּמִפְּגַם הָרְאוּת, וּמִפְּגַם הַדִּבּוּר, וְתַצִּילֵנִי מֵעַתָּה מִכָּל מִינֵי פְּגַם הַבְּרִית שֶׁבָּעוֹלָם, בְּמַחֲשָׁבָה דִּבּוּר וּמַעֲשֶׂה, וְתִהְיֶה עִמִּי תָּמִיד וְתִשְׁמְרֵנִי וְתַצִּילֵנִי מִמִּקְרֶה בֵּין בַּיּוֹם וּבֵין בַּלַּיְלָה מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם:
از این رو به پیشگاهِ تو آمدهام، ای خداوند، خدای من و خدای پدرانم، خدای ابراهیم، خدای اسحاق و خدای یعقوب، و خدای همهٔ پارسایان و پرهیزگارانِ راستین، و خدای تمامی اسرائیل، خدای پیشینیان و پسینیان، که بر من رحم آوری و چنان کنی که در فرایضِ تو گام بردارم و احکامِ تو را نگاه دارم، و سرشتِ مرا خم کنی تا بندهٔ تو باشد، و بر سرشتِ بد نهیب زنی و آن را از من برانی، از اکنون تا ابد. و مرا نگاه داری و برهانی و رهایی بخشی، از اکنون، از هر گونه خیالِ بد و از اندیشههای بد، و از آسیبِ دیدن و از آسیبِ گفتار، و مرا از اکنون از هر گونه آسیبِ پیمان که در جهان است برهانی، در اندیشه و گفتار و کردار، و همواره با من باشی و مرا نگاه داری و برهانی از هر رخداد، خواه در روز و خواه در شب، از اکنون تا ابد.
אָבִינוּ, מֶלֶךְ אֵל חַי וְקַיָּם, גּוֹאֵל חָזָק, שִׁטַּחְתִּי אֵלֶיךָ כַּפָּי, הַצֵּל הַצֵּל, הוֹשִׁיעָה הוֹשִׁיעָה, הַצֵּל לְקוּחִים לַמָּוֶת, הַצֵּל נִרְדָּף וְחַיָּב כָּמוֹנִי, הַצִּילֵנִי מִן הַשְּׁאוֹל תַּחְתִּיּוֹת, תֶּן לִי תִּקְוָה וְלֹא אֹבַד חַס וְשָׁלוֹם, כִּי מַה בֶּצַע בְּדָמִי בְּרִדְתִּי אֶל שָׁחַת, הֲיוֹדְךָ עָפָר, הֲיַגִּיד אֲמִתֶּךָ. דַּלּוּ עֵינַי לַמָּרוֹם, אֲדֹנָי עָשְׁקָה לִּי, עָרְבֵנִי. עֲרֹב עַבְדְּךָ לְטוֹב, אַל יַעַשְׁקֻנִי זֵדִים.
ای پدرِ ما، ای پادشاه، خدای زنده و پاینده، رهانندهٔ نیرومند، کفهای خود را به سوی تو گشودم، برهان، برهان؛ نجات ده، نجات ده؛ آنان را که به سوی مرگ برده میشوند برهان؛ رانده و گناهکاری چون مرا برهان؛ مرا از هاویهٔ فرودین برهان؛ مرا امیدی ده تا هلاک نشوم، خدای ناکرده؛ زیرا در خونِ من چه سود است چون به مغاک فرو روم؟ آیا خاک تو را سپاس گوید؟ آیا راستیِ تو را بازگوید؟ چشمانم به بلندی خیره ماند، ای سرور، در تنگنایم، ضامنِ من شو. برای بندهات به نیکی ضمانت کن، مگذار گستاخان بر من ستم کنند.
כִּי אֵין לִי שׁוּם כֹּחַ אֶלָּא בְּפִי, אֵין לִי שׁוּם מָנוֹס וּמִבְטָח כִּי אִם עָלֶיךָ לְבַד, עַל חֲסָדֶיךָ הָעֲצוּמִים לְבַד, עַל רַחֲמֶיךָ הַגְּדוֹלִים, עַל חֶמְלָתְךָ הָאֲמִתִּית, עַל חֲנִינוֹתֶיךָ הַנִּצְחִיּוֹת, וְעַל כֹּחַ וּזְכוּת הַצַּדִּיקִים, שֶׁשָּׁמְרוּ אֶת הַבְּרִית בְּתַכְלִית הַשְּׁלֵמוּת שֶׁאֵין שְׁלֵמוּת אַחֲרָיו. בָּהֶם תָּמַכְתִּי יְתֵדוֹתַי, בָּהֶם אֶשָּעֵן וְאֶסָּמֵךְ, בִּזְכוּתָם וְכֹחָם אֶבְטַח וַאֲקַוֶּה, כִּי לֹא תַעֲזֹב נַפְשִׁי לִשְׁאוֹל, לֹא תִתֵּן חֲסִידְךָ לִרְאוֹת שָׁחַת.
زیرا مرا هیچ توانی جز در دهانم نیست، مرا هیچ پناه و پشتگرمیای جز بر تو نیست، تنها بر تو، تنها بر احسانهای عظیمت، بر رحمتهای بزرگت، بر شفقتِ راستینت، بر بخششهای ابدیت، و بر نیرو و فضیلتِ آن پارسایان که پیمان را به کمالِ تمام نگاه داشتند، کمالی که پس از آن کمالی نیست. بر ایشان ستونهای خود را استوار کردم، بر ایشان تکیه میزنم و پشت میگذارم، به فضیلت و نیرویِ ایشان اعتماد و امید میبندم، زیرا جانم را به هاویه وا نمیگذاری، و نمیگذاری پرهیزگارت مغاک را ببیند.
אֲהָהּ יְהֹוָה מַלְּטֵנִי, אֲהָהּ יְהֹוָה פְּדֵנִי, רְאֵה מְסֻכָּן כָּמוֹנִי, טוֹרֵף בְּלֵב יַמִּים, תְּהוֹם אֶל תְּהוֹם קוֹרֵא לְקוֹל צִנּוֹרֶיךָ, כָּל מִשְׁבָּרֶיךָ וְגַלֶּיךָ עָלַי עָבָרוּ. צוֹד צָדוּנִי כַּצִּפּוֹר, אֹיְבַי חִנָּם. צָמְתוּ בַבּוֹר חַיָּי, וַיַּדּוּ אֶבֶן בִּי. צָפוּ מַיִם עַל רֹאשִׁי, אָמַרְתִּי נִגְזָרְתִּי. קָרָאתִי שִׁמְךָ יְהֹוָה מִבּוֹר תַּחְתִּיּוֹת. קָרָאתִי שִׁמְךָ יְהֹוָה מִבּוֹר תַּחְתִּיּוֹת:
آه ای خداوند، مرا برهان؛ آه ای خداوند، مرا فدیه ده؛ بر درماندهای چون من بنگر، که در دلِ دریاها به تلاطم افتاده، ژرفا ژرفا را میخوانَد به آوازِ آبراههای تو، همهٔ موجها و خیزابهای تو بر من گذشت. دشمنانم بیجهت مرا چون پرندهای به سختی شکار کردند. زندگیام را در چاه بریدند و سنگ بر من افکندند. آب بر سرم برآمد، گفتم: نابود شدم. نامِ تو را ای خداوند از ژرفترین چاه خواندم. نامِ تو را ای خداوند از ژرفترین چاه خواندم.
רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, מָלֵא רַחֲמִים, מָלֵא חֶסֶד חִנָּם, מָלֵא חֲנִינוֹת, מָלֵא רַחֲמָנוּת, מָלֵא טוֹב, מָלֵא רָצוֹן, כְּבָר קִבַּלְנוּ עָלֵינוּ לִקְרֹא אֵלֶיךָ תָּמִיד, וְהִנְנִי מְקַיֵּם קַבָּלָתֵנוּ, וְהִנְנִי קוֹרֵא אֵלֶיךָ מִמָּקוֹם שָׁפָל כָּזֶה, מִמְּקוֹמוֹת מְגֻנִּים כָּאֵלֶּה, מִמַּעֲמַקִּים קְרָאתִיךָ יְהֹוָה, מֵעִמְקֵי עֲמָקִים, מִן הַמֵּצַר קָרָאתִי יָּהּ, עָנָנִי בַמֶּרְחָב יָהּ.
ای صاحبِ جهان، ای صاحبِ جهان، پر از رحمت، پر از احسانِ رایگان، پر از عنایتها، پر از شفقت، پر از نیکی، پر از رضا، ما پیشتر بر خود پذیرفتهایم که همواره تو را بخوانیم، و اینک به پذیرفتهٔ خود وفا میکنم، و اینک تو را از چنین جای پستی میخوانم، از چنین جایهای ننگین، از ژرفاها تو را خواندم، ای خداوند، از ژرفترین ژرفاها، از تنگنا یاه را خواندم، یاه مرا در فراخنا پاسخ داد.
וְאִם בַּעֲווֹנוֹתֵינוּ הָרַבִּים יָרַדְנוּ לְמָקוֹם שֶׁיָּרַדְנוּ, וְיָרַדְנוּ עַכְשָׁו בְּעִקְּבוֹת מְשִׁיחָא לִמְקוֹמוֹת נְמוּכִים וּשְׁפָלִים מְאֹד מְאֹד, שֶׁלֹּא יָרְדוּ יִשְׂרָאֵל לְתוֹכָם מֵעוֹלָם, כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב: וַתֵּרֶד פְּלָאִים, אֵין מְנַחֵם לָהּ. אַף עַל פִּי כֵן, אֵין אָנוּ מְיָאֲשִׁים עַצְמֵנוּ חַס וְשָׁלוֹם בְּשׁוּם אֹפֶן בָּעוֹלָם כְּלָל, כִּי כְּבָר הִבְטַחְתָּנוּ לַהֲשִׁיבֵנוּ מִמְּצוּלוֹת יָם, כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב: אָמַר אֲדֹנָי, מִבָּשָׁן אָשִׁיב, אָשִׁיב מִמְּצוּלוֹת יָם, וּכְתִיב: וְאַף גַּם זֹאת בִּהְיוֹתָם בְּאֶרֶץ אֹיְבֵיהֶם, לֹא מְאַסְתִּים וְלֹא גְעַלְתִּים לְכַלֹּתָם, לְהָפֵר בְּרִיתִי אִתָּם, כִּי אֲנִי יְהֹוָה אֱלֹהֵיהֶם:
و اگر به سببِ گناهانِ بسیارمان به جایی که فرو افتادهایم فرو افتادهایم، و اکنون در پیِ پاشنههای مسیح به جایهای بسیار بسیار پست و فرومایه فرو افتادهایم، که اسرائیل هرگز بدانها فرو نرفته بودند، چنانکه نوشته شده: «به گونهای شگفت فرو افتاد، و او را تسلیدهندهای نیست»؛ با این همه، ما خود را، خدای ناکرده، به هیچ روی در جهان نومید نمیسازیم، زیرا تو پیشتر ما را وعده دادهای که از ژرفناهای دریا بازمان گردانی، چنانکه نوشته شده: «سرور گفت: از باشان بازخواهم گردانید، از ژرفناهای دریا بازخواهم گردانید»؛ و نوشته شده: «با این همه نیز، هنگامی که در سرزمینِ دشمنانشان باشند، ایشان را خوار نشمردم و از ایشان بیزار نشدم تا نابودشان کنم و پیمانِ خود را با ایشان بشکنم، زیرا من خداوند، خدای ایشانم».
רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם! פְּתַח פִּיךָ לְאִלֵּם כָּמוֹנִי, וְתִשְׁלַח לִי דִּבּוּרִים מִמְּעוֹן קָדְשְׁךָ מִן הַשָּׁמַיִם, בְּאֹפֶן שֶׁאוּכַל לְנַצֵּחַ אוֹתְךָ, לְרַצּוֹת וּלְפַיֵּס אוֹתְךָ, שֶּׁתְּקַבֵּל בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים וּבַחֲסָדֶיךָ הָעֲצוּמִים אֶת אֵלּוּ הָעֲשָׂרָה קַפִּיטְל תְּהִלִּים שֶׁאָמַרְתִּי לְפָנֶיךָ, כְּאִלּוּ אֲמָרָם דָּוִד הַמֶּלֶךְ עָלָיו הַשָּׁלוֹם בְּעַצְמוֹ, וְאַף עַל פִּי שֶׁאֵינִי יוֹדֵעַ לְכַוֵּן שׁוּם כַּוָּנָה מֵהַכַּוָּנוֹת הָעֲצוּמוֹת וְהַנּוֹרָאוֹת שֶׁיֵּשׁ בְּאֵלּוּ הָעֲשָׂרָה מִזְמוֹרִים, יְהִי רָצוֹן מִלְּפָנֶיךָ יְהֹוָה אֱלֹהַי וֵאלֹהֵי אֲבוֹתַי, שֶׁתְּהֵא חֲשׁוּבָה לְפָנֶיךָ הָאֲמִירָה בְּפֶה לְבַד, כְּאִלּוּ הִשַּׂגְתִּי וְכִוַּנְתִּי כָּל הַסּוֹדוֹת וְהַכַּוָּנוֹת שֶׁיֵּשׁ בָּהֶם וְיִהְיוּ אֲמָרַי לְרָצוֹן לִפְנֵי אֲדוֹן כָּל.
ای صاحبِ جهان! دهانِ خود را برای گنگی چون من بگشا، و از مسکنِ قدسِ خود از آسمان به من سخنها فرست، تا بتوانم بر تو غلبه کنم، تو را خشنود و راضی سازم، که به رحمتهای بسیارت و به احسانهای عظیمت این ده فصلِ مزامیر را که در برابرِ تو خواندم بپذیری، چنانکه گویی خودِ داوود پادشاه، که صلح بر او باد، آنها را خوانده باشد. و هرچند نمیدانم چگونه هیچیک از آن نیّتهای سترگ و هولناک را که در این ده مزمور هست به جای آورم، باشد که ارادهٔ تو چنین باشد، ای خداوند، خدای من و خدای پدرانم، که این خواندنِ تنها به زبان در نظرِ تو ارجمند شمرده شود، چنانکه گویی همهٔ رازها و نیّتهایی را که در آنهاست دریافته و به جای آورده باشم؛ و سخنانِ من پیشِ سرورِ همه پسندیده افتد.
וְהִנְנִי מַשְׁלִיךְ יְהָבִי עָלֶיךָ, וְהִנְנִי מְקַשֵּׁר עַצְמִי לְכָל הַצַּדִּיקִים הָאֲמִתִּיִּים שֶׁבְּדוֹרֵנוּ, וּלְכָל הַצַּדִּיקִים הָאֲמִתִּיִּים שׁוֹכְנֵי עָפָר, קְדוֹשִׁים אֲשֶׁר בָּאָרֶץ הֵמָּה, [וּבִפְרָט לְהַצַּדִּיק יְסוֹד עוֹלָם, נַחַל נֹבֵעַ מְקוֹר חָכְמָה, רַבֵּנוּ נַחְמָן בֶּן פֵיגֶא, זְכוּתוֹ יָגֵן עָלֵינוּ אָמֵן],
و اینک بارِ خود را بر تو میافکنم، و اینک خود را به همهٔ پارسایانِ راستینِ نسلِ خویش پیوند میدهم، و به همهٔ پارسایانِ راستین که در خاک آرمیدهاند، آن مقدّسانی که در زمیناند، [و بهویژه به آن پارسا، بنیادِ جهان، جویبارِ جوشان، سرچشمهٔ حکمت، استادِ ما نحمان، پسرِ فایگا، که فضیلتش بر ما سایه افکَنَد، آمین]،
וְעַל דַּעְתָּם וְעַל כַּוָּנָתָם אָמַרְתִּי כָּל אֵלּוּ הָעֲשָׂרָה קַפִּיטְל תְּהִלִּים, וּבִזְכוּתָם וְכֹחָם אֶזְכֶּה לְעוֹרֵר וּלְגַלּוֹת כָּל הָעֲשָׂרָה מִינֵי נְגִינָה שֶׁנֶּאֱמַר בָּהֶם סֵפֶר תְּהִלִּים, שֶׁהֵם: שִׁיר פָּשׁוּט, כָּפוּל, מְשֻׁלָּשׁ, מְרֻבַּע, שֶׁהֵם כְּלוּלִים בְּשִׁמְךָ הַמְּיֻחָד הַגָּדוֹל וְהַקָּדוֹשׁ. וּבִזְכוּת וְכֹחַ הַשֵּׁנִי שֵׁמוֹת הַקְּדוֹשִׁים הָאֵלּוּ בִּמְלוּאָם, שֶׁהֵם אֶל אֱלֹהִים (כָזֶה): אָלֶ"ף לָמֶ"ד, אָלֶ"ף לָמֶ"ד הֵ"י יוּ"ד מֵ"ם, שֶׁהֵם עוֹלִים בְּמִסְפַּר תפ"הֵ (אַרְבַּע מֵאוֹת שְׁמוֹנִים וְחָמֵשׁ), כְּמִסְפַּר תְּהִלִּים.
و بر وفقِ رأی و نیّتِ ایشان همهٔ این ده فصلِ مزامیر را خواندم، و به فضیلت و نیرویِ ایشان شایسته گردم که همهٔ آن ده گونه نغمه را که کتابِ مزامیر بدانها سروده شده است برانگیزم و آشکار سازم، که آنها اینهایند: سرودِ ساده، دوگانه، سهگانه، چهارگانه، که در نامِ یگانه و بزرگ و مقدّسِ تو گنجیدهاند. و به فضیلت و نیرویِ آن دو نامِ مقدّس در املای کاملشان، که اِل، اِلوهیم است (بدین گونه): الف لام؛ الف لام هی یود میم، که به عددِ چهارصد و هشتاد و پنج بالغ میشوند، همچون عددِ تهیلیم.
בְּכֹחַ אֵלּוּ הַשֵּׁמוֹת תְּזַכֵּנִי לְהוֹצִיא כָּל הַטִּפּוֹת קֶרִי לְבַטָּלָה מִבֶּטֶן הַקְּלִפָּה שֶׁבְּלָעָם, אֲשֶׁר מִסְפַּר שְׁמָהּ עִם הָאוֹתִיּוֹת עוֹלֶה תפ"ה, שֶׁהִיא בַּקְּלִפָּה כְּנֶגֶד קְדֻשַּׁת סֵפֶר תְּהִלִּים, וּבְכֹחַ אֵלּוּ הָעֲשָׂרָה מִזְמוֹרֵי תְּהִלִּים תְּעוֹרֵר הַשֵּׁנִי שֵׁמוֹת הַקְּדוֹשִׁים אֵל אֱלֹהִים, וְתַהֲרֹג וּתְשַׁבֵּר וְתַכְנִיעַ וְתַעֲקֹר וּתְכַלֶּה וּתְבַטֵּל אֶת הַקְּלִפָּה הַזֹּאת שֶׁבְּלָעָם, וְתַכְרִיחַ אוֹתָהּ לְהַפְלִיט כָּל הַטִּפּוֹת הַקְּדוֹשׁוֹת מִבִּטְנָהּ וְקִרְבָּהּ, וְתִמְחֶה שְׁמָהּ וְזִכְרָהּ מִן הָעוֹלָם, וּתְקַיֵּם מִקְרָא שֶׁכָּתוּב: חָיִל בָּלַע וִיקִיאֶנּוּ, מִבִּטְנוֹ יוֹרִישֶׁנּוּ אֶל.
به نیرویِ این نامها مرا شایسته گردان که همهٔ قطرههای بذر را که بیهوده رفت از شکمِ آن پوستهای که آنها را بلعیده بیرون آورم، که عددِ نامش با حروف به چهارصد و هشتاد و پنج بالغ میشود، که در جهانِ پوسته برابرِ قداستِ کتابِ مزامیر است، و به نیرویِ این ده مزمور از مزامیر آن دو نامِ مقدّس، اِل اِلوهیم، را برانگیزی، و آن پوسته را که آنها را بلعیده بکشی و بشکنی و فرو نشانی و ریشهکن کنی و نابود سازی و باطل گردانی، و آن را وادار سازی که همهٔ قطرههای مقدّس را از شکم و درونِ خود بیرون افکنَد، و نام و یادش را از جهان محو کنی، و آیهای را که نوشته شده به جای آوری: ثروتی را بلعید و آن را قِی خواهد کرد، خدا آن را از شکمش بیرون خواهد راند.
וְתַהֲרֹג כָּל הַקְּלִפּוֹת שֶׁנִּבְרְאוּ עַל יְדֵי אֵלּוּ הַטִּפּוֹת, וְתוֹצִיא וְתִגְזֹל מֵהֶם הַחִיּוּת דִּקְדֻשָּׁה, וְכָל הַנִּיצוֹצוֹת הַקְּדוֹשׁוֹת שֶׁבָּלְעוּ עַל יְדֵי פְּגַם חֵטְא זֶה, כֻּלָּם תּוֹצִיאֵם וְתַחֲזֹר וּתְקַבְּצֵם בִּקְדוּשָּׁה שֵׁנִית. וּתְזַכֵּנוּ לְקַבֵּל עָלֵינוּ עֹל מַלְכוּת שָׁמַיִם בְּאַהֲבָה תָּמִיד, וְנִזְכֶּה לַעֲסֹק כָּל יָמֵינוּ בְּתוֹרָה וּתְפִלָּה וּמַעֲשִׂים טוֹבִים בֶּאֱמֶת וּבְלֵב שָׁלֵם, בְּאֹפֶן שֶׁנִּזְכֶּה לִבְרֹא גּוּפִים וְכֵלִים קְדוֹשִׁים לְכָל הַנְשָׁמּוֹת דְּאָזְלִן עַרְטִילָאִין עַל יְדֵי עֲווֹנוֹתֵינוּ הָרַבִּים, עַל יְדֵי פְּגַם הַטִּפּוֹת קֶרִי שֶׁיָּצְאוּ מִמֶּנִּי לְבַטָּלָה.
و همهٔ پوستهها را که به دستِ این قطرهها آفریده شدند بکشی، و نیرویِ حیاتِ قدسی را از آنها بیرون آوری و بازستانی، و همهٔ جرقههای مقدّسی را که به سببِ آسیبِ این گناه بلعیده شدند، همه را بیرون آوری و بازگردانی و بارِ دیگر در قدسیت گرد آوری. و ما را شایسته گردانی که همواره یوغِ ملکوتِ آسمان را به محبت بر خود پذیریم، و شایسته گردیم که همهٔ روزهای خود را به توراه و نماز و کارهای نیک به راستی و با دلی یکپارچه بگذرانیم، تا شایسته گردیم که برای همهٔ جانهایی که برهنه سرگرداناند تن و ظرفهای مقدّس بیافرینیم، به سببِ گناهانِ بسیارمان، به سببِ آسیبِ آن قطرههای بذر که بیهوده از من بیرون رفت.
רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, אַמִּיץ כֹּחַ וְרַב אוֹנִים, עֲשֵׂה מַה שֶּׁתַּעֲשֶׂה בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים בְּאֹפֶן שֶׁנִּזְכֶּה לְתַקֵּן פְּגַם הַבְּרִית, פְּגַם טִפֵּי הַמֹּחַ, בֵּין מַה שֶּׁפָּגַמְנוּ בָּזֶה בְּשׁוֹגֵג, בֵּין בְּמֵזִיד, בֵּין בְּאֹנֶס, בֵּין בְּרָצוֹן, עַל הַכֹּל תִּמְחַל וְתִסְלַח לִי אֱלוֹהַּ סְלִיחוֹת, חַנּוּן הַמַּרְבֶּה לִסְלֹחַ, וְנִזְכֶּה לְתַקֵּן כָּל הַפְּגָמִים בִּשְׁלֵמוּת בְּחַיֵּינוּ, בִּזְכוּת הַצַּדִּיקִים הַקְּדוֹשִׁים אֲשֶׁר בָּאָרֶץ הֵמָּה,
ای صاحبِ جهان، ای نیرومندِ توانا و بسیار پرقدرت، آنچه را به رحمتهای بسیارت میکنی بکن، چنانکه شایسته گردیم آسیبِ پیمان را اصلاح کنیم، آسیبِ قطرههای مغز را، خواه آنچه را در این به خطا آسیب زدیم، خواه به عمد، خواه به اکراه، خواه به اختیار؛ بر همه چیز مرا عفو کن و ببخشای، ای خدای آمرزشها، ای بخشایندهای که در آمرزش میافزاید، و شایسته گردیم که همهٔ آسیبها را در زمانِ حیاتمان به کمال اصلاح کنیم، به فضیلتِ آن پارسایانِ مقدّس که در زمیناند،
ואם יהיה על קברו הקדוש יאמר:
و اگر بر مزارِ مقدّسِ او باشد، چنین گوید:
וּבִזְכוּת הַצַּדִּיק הַזֶּה הַשּׁוֹכֵן פֹּה, צַדִּיק יְסוֹד עוֹלָם, נַחַל נוֹבֵעַ מְקוֹר חָכְמָה, אֲשֶׁר אֲנִי מְכַתֵּת רַגְלַי וְטִלְטַלְתִּי עַצְמִי בְּטִלְטוּל הַקָּשֶׁה בִּשְׁבִיל לָבוֹא הֵנָּה לְהִשְׁתַּטֵּחַ עַל קֶבֶר הַצַּדִּיק הָאֱמֶת הַקָּדוֹשׁ הַזֶּה, אֲשֶׁר הִבְטִיחָנוּ בְּחַיָּיו הַקְּדוֹשִׁים, לַעֲמֹד בְּעֶזְרָתֵנוּ סֶלָה תָּמִיד, כְּשֶׁנָּבוֹא עַל קִבְרוּ הַקָּדוֹשׁ וְנִתֵּן פְּרוּטָה לִצְדָקָה וְנֹאמַר אֵלּוּ הָעֲשָׂרָה קַפִּיטְל תְּהִלִּים, וְהִנֵּה עָשִׂיתִי מַה שֶׁמֻּטָּל עָלַי, עֲשֵׂה מַה שֶׁעָלֶיךָ.
و به فضیلتِ این پارسا که در اینجا آرمیده، آن پارسا، بنیادِ جهان، جویبارِ جوشان، سرچشمهٔ حکمت، که برای او پاهای خود را فرسودم و خویشتن را به رنجِ سفرِ سخت افکندم تا بدینجا بیایم و بر مزارِ این پارسای راستین و مقدّس به خاک افتم، آن که در زندگیِ مقدّسِ خود ما را وعده داد که همواره، سلاه، به یاریِ ما بایستد، هرگاه بر مزارِ مقدّسِ او بیاییم و سکهای برای صدقه بدهیم و این ده فصلِ مزامیر را بخوانیم؛ و اینک من آنچه بر عهدهام بود کردم، تو آنچه بر عهدهٔ توست بکن.
וּמְחֹל לִי וּסְלַח לִי וְכַפֵּר לִי עַל כָּל הַחֲטָאִים וְהָעֲווֹנוֹת וְהַפְּשָׁעִים, שֶׁחָטָאתִי וְשֶׁעָוִיתִי וְשֶׁפָּשַׁעְתִּי לְפָנֶיךָ בְּרְמַ"ח אֵיבָרַי וּשְׁסָ"ה גִּידַי, בְּמַחֲשָׁבָה דִּבּוּר וּמַעֲשֵׂה, וּבַחֲמִשָּׁה חוּשִׁים וּבִשְׁאָר כֹּחוֹת הַגּוּף, וּבִפְרָט מַה שֶׁחָטָאתִי וּפָשַׁעְתִּי וּפָגַמְתִּי נֶגְדֶּךָ בִּפְּגַם הַבְּרִית, שֶׁהוּא כְּלַל כָּל הַתּוֹרָה כֻּלָּהּ, וְהָרַע בְּעֵינֶיךָ עָשִׂיתִי מִנְּעוּרָי עַד הַיּוֹם הַזֶּה.
و مرا عفو کن و ببخشای و کفّاره ده بر همهٔ گناهان و خطاها و عصیانها که در برابرِ تو گناه کردم و خطا ورزیدم و عصیان کردم، با دویست و چهل و هشت اندامم و سیصد و شصت و پنج رگم، در اندیشه و گفتار و کردار، و با پنج حس و با دیگر نیروهای تن، و بهویژه آنچه در برابرِ تو گناه و عصیان کردم و آسیب زدم در آسیبِ پیمان، که اصلِ تمامیِ توراه است، و از جوانیِ خود تا به امروز آنچه در نظرِ تو بد است کردم.
עַל הַכֹּל תִּמְחַל וְתִסְלַח וּתְכַפֵּר, מָלֵּא רַחֲמִים, וּתְמַלֵּא כָּל הַשֵּׁמוֹת שֶׁפָּגַמְתִּי בְּשִׁמְךָ הַגָּדוֹל. הֶרֶב כַּבְּסֵנִי מֵעֲוֹנִי, וּמֵחַטָּאתִי טַהֲרֵנִי. תְּחַטְּאֵנִי בְּאֵזוֹב וְאֶטְהָר, תְּכַבְּסֵנִי וּמִשֶּׁלֶג אַלְבִּין. תַּשְׁמִיעֵנִי שָׂשׂוֹן וְשִׂמְחָה, תָּגֵלְנָה עֲצָמוֹת דִּכִּיתָ הַסְתֵּר פָּנֶיךָ מֵחֲטָאָי, וְכָל עֲוֹנֹתַי מְחֵה. מְחֵה פְּשָׁעַי לְמַעַנְךָ כָּאָמוּר: אָנֹכִי אָנֹכִי הוּא מוֹחֶה פְשָׁעֶיךָ לְמַעֲנִי, וְחַטֹּאתֶיךָ לֹא אֶזְכּוֹר.
بر همه چیز عفو کن و ببخشای و کفّاره ده، ای پر از رحمت، و همهٔ نامهایی را که در نامِ بزرگت آسیب زدم کامل گردان. مرا از خطایم به فراوانی بشوی، و از گناهم پاکم گردان. مرا با زوفا پاک کن تا طاهر شوم، مرا بشوی تا از برف سپیدتر گردم. شادی و سرور را به من بشنوان، تا استخوانهایی که کوفتی به وجد آیند. رویِ خود را از گناهانم بپوشان، و همهٔ خطاهایم را محو کن. عصیانهایم را به خاطرِ خود محو کن، چنانکه گفته شده: «منم، من همانم که عصیانهایت را به خاطرِ خود محو میکنم، و گناهانت را به یاد نخواهم آورد».
וְתִמָּלֵא עָלַי בְּרַחֲמִים, וְתִהְיֶה בְּעֶזְרִי תָּמִיד, בִּזְכוּת וְכֹחַ הַצַּדִּיקִים הָאֲמִתִּיִּים, וְתִשְׁמְרֵנִי וְתַצִּילֵנִי תָּמִיד, וְתִתֵּן לִי כֹּחַ לְהִתְגַּבֵּר עַל יִצְרִי וְלָכוֹף וּלְשַׁבֵּר אֶת תַּאֲוָתִי, וְלֹא אֶפְגֹּם עוֹד מַה שֶׁפָּגַמְתִּי, וְלֹא אֶעֱשֶׂה עוֹד הָרַע בְּעֵינֶיךָ, וְלֹא אָשׁוּב עוֹד לְכִסְלָה, אִם אָוֶן פָּעַלְתִּי לֹא אוֹסִיף, כִּי כְּבָר הִבְטַחְתָּנוּ, שֶׁגַּם עַל זֶה מוֹעִיל תְּפִלָּה וּבַקָּשָׁה, לְהִנָּצֵל לְהַבָּא בְּרַחֲמֶיךָ הָאֲמִתִּיִּים מִן הַיֵּצֶר הָרָע וְכַת דִילֵהּ,
و بر من پر از رحمت شو، و همواره یاورِ من باش، به فضیلت و نیرویِ آن پارسایانِ راستین، و مرا همواره نگاه دار و برهان، و مرا نیرو ده تا بر سرشتِ خود چیره شوم و شهوتِ خود را خم کنم و بشکنم، و دیگر آنچه را آسیب زدم آسیب نزنم، و دیگر آنچه در نظرِ تو بد است نکنم، و دیگر به نادانی بازنگردم، اگر بدی کردهام دیگر نیفزایم، زیرا تو ما را وعده دادهای که برای این نیز نماز و درخواست سودمند است، تا از این پس به رحمتهای راستینت از سرشتِ بد و دستهٔ او رهایی یابیم،
ואם יהיה על קברו הקדוש יאמר:
و اگر بر مزارِ مقدّسِ او باشد، چنین گوید:
וּבִפְרָט עַל מָקוֹם צִיּוֹן הַקָּדוֹשׁ הַזֶּה, עָזְרֵנִי בִּזְכוּת הַצַּדִּיקִים הַגְּנוּזִים פֹּה,
و بهویژه در این جایگاهِ مقدّسِ مزار، مرا به فضیلتِ آن پارسایانی که در اینجا نهاناند یاری کن،
וְרַחֵם עָלַי וְתֵן לִי כֹּחַ וּגְבוּרָה מֵאִתָּךְ, שֶׁאֶזְכֶּה לְהִתְגַּבֵּר וְלִכְבֹּשׁ אֶת יִצְרִי תָּמִיד, עַד שֶׁאֶזְכֶּה בְּרַחֲמֶיךָ לְגָרְשׁוֹ וּלְסַלְּקוֹ וּלְבַטְּלוֹ מֵעָלַי לְגַמְרֵי מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם, כִּי כְּבָר כָּלוּ בְּיָגוֹן חַיַּי, וּשְׁנוֹתַי בַּאֲנָחָה. כָּשַׁל בַּעֲוֹנִי כֹּחִי, וַעֲצָמַי עָשֵׁשׁוּ, עַד אֲשֶׁר כָּשַׁל כֹּחַ הַסַּבָּל.
و بر من رحم آور و از جانبِ خود مرا نیرو و توان ده، تا شایسته گردم که همواره بر سرشتِ خود چیره شوم و آن را رام کنم، تا به رحمتهایت شایسته گردم که آن را از خود براندازم و دور کنم و به کلّی از خود باطل گردانم، از اکنون تا ابد، زیرا زندگیام در اندوه سپری شد، و سالهایم در آه. توانم به سببِ خطایم فرو ریخت، و استخوانهایم پوسید، تا آنجا که توانِ بردباری از پای درآمد.
רַחֵם עָלַי, אֲבִי אָב הָרַחֲמָן, רַחֵם עָלַי שׁוֹמֵעַ תְּפִלָּה, חוּס וַחֲמֹל עָלַי שׁוֹמֵעַ צְעָקָה, שׁוֹמֵעַ אֲנָחָה, שׁוֹמֵעַ אֲנָקָה. רַחֵם רַחֵם, הַצֵּל הַצֵּל, הוֹשִׁיעָה הוֹשִׁיעָה, אַל יִפֹּל דָּמִי אַרְצָה לְפָנֶיךָ, אַל תִּתֵּן לְשַׁחַת נַפְשִׁי, הַצִּילֵנִי מִדָּמִים אֱלֹהִים אֱלֹהֵי תְשׁוּעָתִי, תְּרַנֵּן לְשׁוֹנִי צִדְקָתֶךָ,
بر من رحم آور، ای پدرم، پدرِ رحیم، بر من رحم آور، ای شنوندهٔ نماز، بر من ببخشای و رحم کن، ای شنوندهٔ فریاد، شنوندهٔ آه، شنوندهٔ ناله. رحم کن، رحم کن؛ برهان، برهان؛ نجات ده، نجات ده؛ مگذار خونم پیشِ تو بر زمین ریزد، جانم را به مغاک مسپار، مرا از خونها برهان، ای خدا، خدای نجاتم، تا زبانم عدالتِ تو را بسراید،
חוּסָה עָלַי כְּרֹב רַחֲמֶיךָ, כְּרֹב חֲסָדֶיךָ, יֶהֱמוּ נָא מֵעֶיךָ וַחֲנִינוֹתֶיךָ עַל עֲלוּב נֶפֶשׁ כָּמוֹנִי, עַל נִרְדָּף כָּמוֹנִי, עַל מְלֻכְלָךְ בַּחֲטָאִים כָּמוֹנִי, עַל חֲסַר דֵּעָה חֲסַר עֵצָה כָּמוֹנִי, כִּי לְךָ לְבַד עֵינֵינוּ תְּלוּיוֹת, לְךָ לְבַד רַעְיוֹנַי צוֹפִיּוֹת, דַּלּוּ עֵינַי לַמָּרוֹם, עֲזֹר נָא הוֹשִׁיעָה נָא, חוּס וַחֲמֹל נָא עָלַי, וְהוֹשִׁיעֵנִי לָשׁוּב אֵלֶיךָ בִּתְשׁוּבָה שְׁלֵמָה בֶּאֱמֶת וּבְלֵב שָׁלֵם, וְאֶזְכֶּה לִהְיוֹת תָּמִיד כִּרְצוֹנְךָ הַטּוֹב מֵעָתָּה וְעַד עוֹלָם, כְּחַסְדְּךָ חַיֵּנִי, וְאֶשְׁמְרָה עֵדוּת פִּיךָ. לֵב טָהוֹר בְּרָא לִי אֱלֹהִים, וְרוּחַ נָכוֹן חַדֵּשׁ בְּקִרְבִּי.
بر من ببخشای به فراوانیِ رحمتت، به فراوانیِ احسانت، باشد که دل و مهرِ تو بر بینوا جانی چون من به جوش آید، بر راندهای چون من، بر آلودهٔ گناهانی چون من، بر بیدانش و بیتدبیری چون من، زیرا چشمانِ ما تنها به تو دوخته است، تنها به تو اندیشههایم چشم دارد، چشمانم به بلندی خیره ماند، یاری کن، نجات ده، بر من ببخشای و رحم کن، و مرا نجات ده تا به توبهای کامل، به راستی و با دلی یکپارچه، به سوی تو بازگردم، و شایسته گردم که همواره بر وفقِ ارادهٔ نیکِ تو باشم، از اکنون تا ابد. به احسانِ خود مرا زنده دار، تا شهادتِ دهانِ تو را نگاه دارم. ای خدا، دلی پاک در من بیافرین، و روحی استوار در درونم تازه گردان.
וּבְכֵן יְהִי רָצוֹן מִלְּפָנֶיךָ יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ וֵאלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ, אֲדוֹן הַשִּׂמְחָה וְהַחֶדְוָה, אֲשֶׁר לְפָנֶיךָ אֵין שׁוּם עַצְבוּת כְּלָל לְעוֹלָם, כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב: הוֹד וְהָדָר לְפָנָיו, עֹז וְחֶדְוָה בִּמְקוֹמוֹ, שֶׁתַּעְזְרֵנִי בְּרַחֲמֶיךָ הָעֲצוּמִים, וּתְזַכֵּנִי לִהְיוֹת בְּשִׂמְחָה תָּמִיד. מְשַׂמֵּחַ נַפְשׁוֹת עֲגוּמִים, שַׂמַּח נַפְשִׁי הָאֻמְלָלָה מְאֹד, הָעֲלוּבָה מְאֹד, הָעֲיֵפָה וְהַצְּמֵאָה וְהָרְעֵבָה אֵלֶיךָ מְאֹד.
و اکنون باشد که ارادهٔ تو چنین باشد، ای خداوند، خدای ما و خدای پدرانمان، خداوندگارِ شادی و شادمانی، که در پیشگاهِ تو هرگز هیچ اندوهی نیست، چنانکه نوشته شده: «شکوه و جلال در حضورِ اوست، نیرو و شادمانی در مکانِ اوست»، که مرا به رحمتهای عظیمت یاری کنی، و شایستهام گردانی که همواره در شادی باشم. ای شادکنندهٔ جانهای اندوهگین، جانِ مرا شاد کن که بس نگونبخت است، بس بینواست، بس خسته و تشنه و گرسنهٔ توست.
הָסֵר מִמֶּנִּי יָגוֹן וַאֲנָחָה, שָׂמֵחַ נֶפֶשׁ עַבְדֶּךָ, כִּי אֵלֶיךָ יְהֹוָה נַפְשִׁי אֶשָּׂא. תּוֹדִיעֵנִי אֹרַח חַיִּים, שֹׂבַע שְׂמָחוֹת אֶת פָּנֶיךָ, נְעִימוֹת בִּימִינְךָ נֶצַח. הָשִׁיבָה לִי שָׂשׂוֹן יִשְׁעֶךָ, וְרוּחַ נְדִיבָה תִסְמְכֵנִי. שַׂבְּעֵנִי מִטּוּבֶךָ, וְשַׂמַּח נַפְשִׁי בִּישׁוּעָתֶךָ, וְטַהֵר לִבִּי לְעָבְדְּךָ בֶּאֱמֶת. עוּרָה כְבוֹדִי, עוּרָה הַנֵּבֶל וְכִנּוֹר, אָעִירָה שָּׁחַר.
اندوه و آه را از من دور کن، جانِ بندهات را شاد کن، زیرا ای خداوند جانِ خود را به سوی تو برمیآورم. راهِ زندگی را به من بشناسان، سیریِ شادیها در حضورِ توست، لذّتها به دستِ راستِ تو تا ابد. شادیِ نجاتِ خود را به من بازگردان، و روحی بخشنده مرا نگاه دارد. مرا از نیکیِ خود سیر کن، و جانم را به نجاتِ خود شاد گردان، و دلم را پاک کن تا تو را به راستی خدمت کنم. ای جلالِ من، بیدار شو؛ ای چنگ و بربط، بیدار شوید؛ سپیدهدم را بیدار خواهم کرد.
זַכֵּנִי לְכָל הָעֲשָׂרָה מִינֵי נְגִינָה דִּקְדֻשָּׁה, שֶׁהֵם מַכְנִיעִים וּמְתַקְּנִים פְּגַם הַבְּרִית, כָּאָמוּר: אֲבָרֵךְ אֶת יְהֹוָה אֲשֶׁר יְעָצָנִי, אַף לֵילוֹת יִסְּרוּנִי כִלְיוֹתָי: לְדָוִד מַשְׂכִּיל, אַשְׁרֵי נָשׂוּי פֶּשַׁע כְּסוּי חֲטָאָה: בַּיִת וָהוֹן נַחֲלַת אֲבוֹת, וּמֵיְהֹוָה אִשָּׁה מַשְׂכָּלֶת: יוֹמָם יְצַוֶּה יְהֹוָה חַסְדּוֹ, וּבַלַּיְלָה שִׁירֹה עִמִּי, תְּפִלָּה לְאֵל חַיַּי:
مرا به همهٔ آن ده گونه نغمهٔ قدسی شایسته گردان، که آسیبِ پیمان را فرو مینشانند و اصلاح میکنند، چنانکه گفته شده: خداوند را که مرا پند داد میستایم، شبها نیز باطنم مرا تأدیب میکند. مزمورِ داوود، مسکیل: خوشا آن که عصیانش آمرزیده و گناهش پوشیده است. خانه و ثروت میراثِ پدران است، اما زنِ خردمند از خداوند است. روزهنگام خداوند احسانِ خود را میفرماید، و شبهنگام سرودِ او با من است، دعایی به خدای زندگانیام.
לַמְנַצֵּחַ אֶל תַּשְׁחֵת לְדָוִד מִכְתָּם בִּשְׁלֹחַ שָׁאוּל וַיִּשְׁמְרוּ אֶת הַבַּיִת לַהֲמִיתוֹ: אֶזְכְּרָה נְגִינָתִי בַּלַּיְלָה, עִם לְבָבִי אָשִׂיחָה וַיְחַפֵּשׂ רוּחִי: הֲיֵאָכֵל תָּפֵל מִבְּלִי מֶלַח, אִם יֶשׁ טַעַם בְּרִיר חַלָּמוּת. פֶּן תִּתֵּן לַאֲחֵרִים הוֹדֶךָ, וּשְׁנוֹתֶיךָ לְאַכְזָרִי, וְלֹא אָמַר אַיֵּה אֱלֹהַי עֹשָׂי, נוֹתֵן זְמִירוֹת בַּלָּיְלָה: שֶׁקֶר הַחֵן וְהֶבֶל הַיֹּפִי, אִשָּׁה יִרְאַת יְהֹוָה הִיא תִּתְהַלָּל:
برای سالارِ سرایندگان، بر لحنِ اَل تَشحیت، مِختامِ داوود، هنگامی که شائول فرستاد و خانه را زیرِ نظر گرفتند تا او را بکشند: سرودِ خود را در شب به یاد میآورم، با دلِ خویش راز میگویم و روحم جستوجو میکند. آیا خوراکِ بیمزه بینمک خورده شود؟ آیا در لعابِ خبازی طعمی هست؟ مبادا شکوهِ خود را به دیگران دهی، و سالهایت را به بیرحم، و کسی نگفت: کجاست خدا، آفرینندهٔ من، که در شب سرودها میبخشد؟ فریب است زیبایی و پوچ است جمال؛ زنی که از خداوند بترسد، او ستوده خواهد شد.
וְנֶאֱמַר: הַלְלוּיָה, הַלְלוּ אֵל בְּקָדְשׁוֹ, הַלְלוּהוּ בִּרְקִיעַ עֻזּוֹ. הַלְלוּהוּ בִּגְבוּרוֹתָיו, הַלְלוּהוּ כְּרֹב גֻּדְלוֹ. הַלְלוּהוּ בְּתֵקַע שׁוֹפָר, הַלְלוּהוּ בְּנֵבֶל וְכִנּוֹר. הַלְלוּהוּ בְּתֹף וּמָחוֹל, הַלְלוּהוּ בְּמִנִּים וְעֻגָב: הַלְלוּהוּ בְּצִלְצְלֵי שָׁמַע, הַלְלוּהוּ בְּצִלְצְלֵי תְרוּעָה. כָּל הַנְּשָׁמָה תְּהַלֵּל יָהּ, הַלְלוּיָהּ.
و گفته شده: هلّلویا. خدا را در قدسِ او بستایید، او را در فلکِ نیرومندش بستایید. او را برای کارهای پرتوانش بستایید، او را به فراخورِ بزرگیِ بیکرانش بستایید. او را با آوای شوفار بستایید، او را با چنگ و بربط بستایید. او را با دف و رقص بستایید، او را با سازهای زهی و نی بستایید. او را با سنجهای خوشنوا بستایید، او را با سنجهای پرغوغا بستایید. هر که جان دارد یاه را بستاید، هلّلویا.
רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, תְּקַע בְּשׁוֹפָר גָּדוֹל לְחֵרוּתֵנוּ, וְשָׂא נֵס לְקַבֵּץ גָּלֻיּוֹתֵינוּ, וְקָרֵב פְּזוּרֵנוּ מִבֵּין הַגּוֹיִם, וּנְפוּצוֹתֵינוּ כַּנֵּס מִיַּרְכְּתֵי אָרֶץ, וְקַבֵּץ נִדָּחֵינוּ יַחַד מֵאַרְבַּע כַּנְפוֹת הָאָרֶץ לְאַרְצֵנוּ, וְקַיֶּם בָּנוּ מִקְרָא שֶׁכָּתוּב: וְשָׁב יְהֹוָה אֱלֹהֶיךָ אֶת שְׁבוּתְךָ וְרִחַמֶךָ, וְשָׁב וְקִבֶּצְךָ מִכָּל הָעַמִּים אֲשֶׁר הֱפִיצְךָ יְהֹוָה אֱלֹהֶיךָ שָׁמָּה.
ای صاحبِ جهان، شوفارِ بزرگ را برای آزادیِ ما بنواز، و بیرقی برافراز تا تبعیدیانِ ما را گرد آوری، و پراکندگانِ ما را از میانِ ملّتها نزدیک ساز، و آوارگانِ ما را از کرانههای زمین فراهم آور، و راندگانِ ما را با هم از چهار گوشهٔ زمین به سرزمینِ ما گرد آور، و آیهای را که نوشته شده در ما به جای آور: «خداوند، خدای تو، اسیرانت را بازخواهد گردانید و بر تو رحم خواهد کرد، و بازخواهد گشت و تو را از میانِ همهٔ قومهایی که خداوند، خدای تو، تو را در آنها پراکنده ساخت، گرد خواهد آورد».
אִם יִהְיֶה נִדַּחֲךָ בִּקְצֵה הַשָּׁמָיִם, מִשָּׁם יְקַבֶּצְךָ יְהֹוָה אֱלֹהֶיךָ וּמִשָּׁם יִקָּחֶךָ. וֶהֱבִיאֲךָ יְהֹוָה אֱלֹהֶיךָ אֶל הָאָרֶץ אֲשֶׁר יָרְשׁוּ אֲבֹתֶיךָ וִירִשְׁתָּהּ, וְהֵיטִיבְךָ וְהִרְבְּךָ מֵאֲבֹתֶיךָ. וְנֶאֱמַר: נְאֻם אֲדֹנִי יהֹוָה, מְקַבֵּץ נִדְחֵי יִשְׂרָאֵל, עוֹד אֲקַבֵּץ עָלָיו לְנִקְבָּצָיו. וְנֶאֱמַר: בּוֹנֶה יְרוּשָׁלַיִם יְהֹוָה נִדְחֵי יִשְׂרָאֵל יְכַנֵּס. וּתְמַהֵר וְתָחִישׁ לְגָאֳלֵנוּ, וְתָבִיא לָנוּ אֶת מְשִׁיחַ צִדְקֵנוּ, וְתִבְנֶה אֶת בֵּית קָדְשֵׁנוּ וְתִפְאַרְתֵּנוּ, וַהֲבִיאֵנוּ לְצִיּוֹן עִירְךָ בְּרִנָּה, וְלִירוּשָׁלַיִם בֵּית מִקְדָּשְׁךָ בְּשִׂמְחַת עוֹלָם, כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב: וּפְדוּיֵי יְהֹוָה יְשֻׁבוּן וּבָאוּ צִיּוֹן בְּרִנָּה וְשִׂמְחַת עוֹלָם עַל רֹאשָׁם, שָׂשׂוֹן וְשִׂמְחָה יַשִּׂיגוּ וְנָסוּ יָגוֹן וַאֲנָחָה.
اگر راندهشدگانت در کرانهٔ آسمان باشند، خداوند، خدای تو، از آنجا تو را گرد خواهد آورد و از آنجا تو را خواهد گرفت. و خداوند، خدای تو، تو را به سرزمینی که پدرانت به میراث بردند خواهد آورد و آن را به میراث خواهی برد، و به تو نیکی خواهد کرد و تو را بیش از پدرانت خواهد افزود. و گفته شده: «کلامِ سرور، خداوند، که راندگانِ اسرائیل را گرد میآورد: باز هم بر او، بر گردآمدگانش، خواهم افزود». و گفته شده: «خداوند اورشلیم را بنا میکند، راندگانِ اسرائیل را گرد میآورد». و در رهاییِ ما بشتاب و تعجیل کن، و مسیحِ عدالتِ ما را برای ما بیاور، و خانهٔ قدس و شکوهِ ما را بنا کن، و ما را با سرود به صهیون، شهرِ خود، بیاور، و به اورشلیم، خانهٔ مقدّست، با شادیِ جاودان، چنانکه نوشته شده: «بازخریدشدگانِ خداوند بازخواهند گشت و با سرود به صهیون خواهند آمد، و شادیِ جاودان بر سرِ ایشان خواهد بود، شادمانی و شادی را درخواهند یافت، و اندوه و آه خواهد گریخت».
וְנֶאֱמַר: כִּי בְשִׂמְחָה תֵצְאוּ וּבְשָׁלוֹם תּוּבָלוּן, הֶהָרִים וְהַגְּבָעוֹת יִפְצְחוּ לִפְנֵיכֶם רִנָּה, וְכָל עֲצֵי הַשָּׂדֶה יִמְחֲאוּ כַף. וְנֶאֱמַר: כִּי נִחַם יהֹוָה צִיּוֹן, נִחַם כָּל חָרְבוֹתֶיהָ, וַיָּשֶׂם מִדְבָּרָהּ כְּעֵדֶן וְעַרְבָתָהּ כְּגַן יְהֹוָה, שָׂשׂוֹן וְשִׂמְחָה יִמָּצֵא בָהּ, תּוֹדָה וְקוֹל זִמְרָה. שִׂמְחוּ בַּיהֹוָה וְגִילוּ צַדִּיקִים וְהַרְנִינוּ כָּל יִשְׁרֵי לֵב. אוֹר זָרֻעַ לַצַּדִּיק, וּלְיִשְׁרֵי לֵב שִׂמְחָה. שִׂמְחוּ צַדִּיקִים בַּיהֹוָה, וְהוֹדוּ לְזֵכֶר קָדְשׁוֹ. אָמֵן נֶצַח סֶלָה וָעֶד.
و گفته شده: «به شادی بیرون خواهید رفت و به سلامتی هدایت خواهید شد، کوهها و تپهها در برابرِ شما به سرود خواهند خروشید، و همهٔ درختانِ صحرا دست خواهند زد». و گفته شده: «زیرا خداوند صهیون را تسلّی داد، همهٔ ویرانههایش را تسلّی داد، و بیابانش را چون عدن ساخت و صحرایش را چون باغِ خداوند، شادمانی و شادی در آن یافت خواهد شد، سپاسگزاری و آوای سرود». در خداوند شاد باشید و وجد کنید، ای پارسایان، و بانگِ شادی برآورید، ای همهٔ راستدلان. نور برای پارسا کاشته شده، و شادی برای راستدلان. ای پارسایان، در خداوند شاد باشید، و یادِ قدسِ او را سپاس گویید. آمین، جاودان، سلاه و همیشه.