לְדָוִד מַשְׂכִּיל אַשְׁרֵי נְשׂוּי פֶּשַׁע כְּסוּי חֲטָאָה:
از داوود، یک مَسکیل. خوشا به حال آن که نافرمانیاش آمرزیده شده، و گناهش پوشانیده گشته است.
אַשְׁרֵי אָדָם לֹא יַחְשֹׁב יְהוָה לוֹ עָוֹן וְאֵין בְּרוּחוֹ רְמִיָּה:
خوشا به حال آن کس که خداوند هیچ تقصیری را به او نسبت نمیدهد و در روح او فریبی نیست.
כִּי הֶחֱרַשְׁתִּי בָּלוּ עֲצָמָי בְּשַׁאֲגָתִי כָּל הַיּוֹם:
چون خاموش ماندم، استخوانهایم از نالهام تمام روز پوسید.
כִּי יוֹמָם וָלַיְלָה תִּכְבַּד עָלַי יָדֶךָ נֶהְפַּךְ לְשַׁדִּי בְּחַרְבֹנֵי קַיִץ סֶלָה:
زیرا روز و شب دست تو بر من سنگین بود؛ طراوتم همچون در خشکسالیهای تابستان دگرگون شد، تا به ابد.
חַטָּאתִי אוֹדִיעֲךָ וַעֲוֹנִי לֹא כִסִּיתִי אָמַרְתִּי אוֹדֶה עֲלֵי פְשָׁעַי לַיהוָה וְאַתָּה נָשָׂאתָ עֲוֹן חַטָּאתִי סֶלָה:
گناه خود را به تو اطلاع میدادم، و تقصیر خود را پنهان نکردم؛ گفتم: «نافرمانیهای خود را نزد خداوند اعتراف خواهم کرد»، و تو تقصیرِ گناهم را تا به ابد آمرزیدی.
עַל זֹאת יִתְפַּלֵּל כָּל חָסִיד אֵלֶיךָ לְעֵת מְצֹא רַק לְשֵׁטֶף מַיִם רַבִּים אֵלָיו לֹא יַגִּיעוּ:
از این رو هر پارسایی به هنگامی که تو یافت میشوی نزد تو دعا کند، تنها درباره سیلابی از آبهای بیکران که نباید به او برسد.
אַתָּה סֵתֶר לִי מִצַּר תִּצְּרֵנִי רָנֵּי פַלֵּט תְּסוֹבְבֵנִי סֶלָה:
تو پناهگاهی برای منی، از دشمن مرا نگاه میداری؛ با سرودهای رهایی مرا تا به ابد در میان میگیری،
אַשְׂכִּילְךָ וְאוֹרְךָ בְּדֶרֶךְ זוּ תֵלֵךְ אִיעֲצָה עָלֶיךָ עֵינִי:
«تو را روشن خواهم ساخت و تعلیم خواهم داد که به کدام راه بروی؛ چشم خود را بر تو خواهم انداخت.»
אַל תִּהְיוּ כְּסוּס כְּפֶרֶד אֵין הָבִין בְּמֶתֶג וָרֶסֶן עֶדְיוֹ לִבְלוֹם בַּל קְרֹב אֵלֶיךָ:
همچون اسب مباشید، همچون قاطری که نمیفهمد؛ که دهانش را باید با لگام و افسار نگاه داشت، تا چون تیمارش میکنند، به تو نزدیک نشود.
רַבִּים מַכְאוֹבִים לָרָשָׁע וְהַבּוֹטֵחַ בַּיהוָה חֶסֶד יְסוֹבְבֶנּוּ:
دردهای شریر بسیار است، اما آن که بر خداوند توکل میکند، مهربانی او را در میان خواهد گرفت.
שִׂמְחוּ בַיהוָה וְגִילוּ צַדִּיקִים וְהַרְנִינוּ כָּל יִשְׁרֵי לֵב:
در خداوند شاد باشید و وجد کنید، ای پارسایان، و همه راستدلان را به سرود ستایش وادارید.