پاداش وفاداری
پاراشا نام خود را از وعدهٔ موسی میگیرد که اگر اسرائیل به قوانین خدا گوش فرا دهد و آنها را نگاه دارد، خدا عهدِ محبتی را که به نیاکانشان سوگند خورده نگاه خواهد داشت. او برکتهایی را که در پی خواهند آمد وصف میکند: باروریِ خانواده و کشتزار و گله، حفاظت از بیماری، و پیروزی بر هر دشمن. موسی به قوم میگوید که از ملتهای نیرومندی که با آنان روبهرو خواهند شد نترسند، زیرا خدا آنان را اندکاندک از میان برخواهد داشت، تا سرزمین پیش از آنکه اسرائیل بتواند آن را پر کند وحشی نشود. وظیفهٔ آنان اعتماد کردن و اطاعت کردن است و اینکه بتهای آن ملتها را یکسره نابود کنند، نه آنکه بهسوی زر و سیمشان کشیده شوند.
درسهای بیابان
موسی قوم را فرا میخواند تا کل سفر چهلسالهٔ بیابان را به یاد آورند، آنگاه که خدا آنان را فروتن میسازد و میآزماید تا آنچه در دلهایشان است آشکار شود. خدا میگذارد گرسنه شوند و سپس آنان را با مَنّا میخوراند، و میآموزد که آدمی تنها با نان زنده نیست، بلکه با هر کلامی که از دهان خدا بیرون میآید. در سراسر آن سالها جامههایشان کهنه نمیشود و پاهایشان نمیآماسد، زیرا خدا از آنان نگاهبانی میکند چنانکه پدر و مادری فرزند دلبند خود را تربیت میکنند. موسی هشدار میدهد که چون به سرزمینِ گندم و جو، تاک و انجیر وارد شوند و سیر بخورند، باید خدا را برکت گویند و به خود نگویند که توانِ خودشان این ثروت را برایشان بهدست آورده است.
نه به سببِ شایستگی شما
موسی به قوم هشدار میدهد که مبادا بپندارند خدا این سرزمین را به سببِ پارسایی خودشان به آنان میدهد؛ بلکه به سببِ شرارت آن ملتها و وعدهای است که به ابراهیم، اسحاق و یعقوب داده شده. برای آنکه هر غروری را در هم شکند، به یادشان میآورد که چه بسیار خدا را در بیابان به خشم آوردند، بیش از همه در حوریب آنگاه که گوسالهٔ طلایی را ساختند. او بازمیگوید که چگونه به کوه برمیآید، لوحها را دریافت میکند و پایین میآید تا قوم را در حال پرستش یک بت بیابد، چنانکه لوحها را میشکند و چهل روز و شب پیش خدا به خاک میافتد و برای قوم و برای هارون التماس میکند. موسی روشن میسازد که اسرائیل تنها از آنرو جان بهدر میبرد که خدا بخشنده است، نه از آنرو که قوم آن را بهدست آوردهاند.
لوحهای دوم
موسی به یاد میآورد که خدا چگونه به او میگوید مجموعهٔ دومی از لوحها را بتراشد و صندوقی برای نگاه داشتن آنها بسازد، و چگونه خدا بار دیگر ده فرمان را مینگارد و عهد را تازه میکند. او شرح میدهد که چگونه قبیلهٔ لاوی جدا میشود تا صندوق را حمل کند، خدا را خدمت کند و به نام او برکت دهد، و بهجای سهمی از سرزمین، خودِ خدا را همچون بهرهٔ خود دریافت میکند. موسی برای بار دوم بر کوه میماند، و خدا به او گوش میدهد و میپذیرد که قوم را نابود نکند. داستان گوساله، که میتوانست عهد را به پایان برساند، بهجای آن به داستان رحمت و فرصتهای دوباره بدل میشود.
خدا از تو چه میخواهد
در یکی از پرشورترین بخشهای تورات، موسی میپرسد که خدا بهراستی چه میخواهد: خوف از خدا، رفتن در همهٔ راههای او، دوست داشتن و خدمت او با تمام دل و جان، و نگاه داشتن فرمانهایش. او قوم را فرا میخواند تا پوستهٔ دل خود را ختنه کنند و از سرسختی دست بردارند، زیرا خدا بزرگ و مهیب است، جانبداری نمیکند و رشوه نمیگیرد. او میگوید که خدا داد یتیم و بیوه را میستاند و غریب را دوست میدارد، و از اینرو اسرائیل نیز باید غریب را دوست بدارد و به یاد آورد که روزگاری خود در مصر غریب بودند. از ملتی هفتاد نفری که به مصر فرود آمدند، خدا آنان را به فراوانی ستارگان ساخته است.
سرزمینِ باران
موسی سرزمینی را که اسرائیل در آستانهٔ به میراث بردن آن است، همچون سرزمینی برخلاف مصر وصف میکند، سرزمینِ تپهها و درهها که آب را از باران آسمان مینوشد، سرزمینی که خدا از آغاز سال تا پایانش بر آن نگاه میدارد. او بخشی را میآموزد که بند دوم شمع میشود: اگر قوم خدا را دوست بدارند و خدمت کنند، بارانها در فصل خود خواهند آمد و خرمن پر خواهد بود، اما اگر بهسوی بتها روی آورند، آسمانها بسته خواهند شد و سرزمین از بار خواهد افتاد. بار دیگر به آنان امر میکند که این سخنان را به دل بسپارند، همچون تفیلین ببندند و به فرزندانشان بیاموزند. موسی وعده میدهد که اگر ایمان را نگاه دارند، کسی در برابرشان نخواهد ایستاد، و هر جایی که پایشان بر آن نهاده شود، از بیابان تا رود بزرگ، از آنِ آنان خواهد بود.