خانواده و خانه
موسی با قوانینی آغاز میکند که آسیبپذیران درون خانه را حفظ میکنند. زنی که در جنگ اسیر شده باید با کرامت رفتار شود و پیش از هر ازدواجی به او زمان سوگواری داده شود، هرگز نباید تنها به زور گرفته شود. پدر نباید نخستزادهٔ راستین را از بهرهٔ دوچندانِ برحقش تنها به این سبب که پسر همسر دیگرش را بیشتر دوست دارد محروم کند، و به پدر و مادر قانونی هوشیارکننده برای رویارویی با فرزندی سرکش و اصلاحناپذیر داده میشود. حتی پیکر جنایتکاری که اعدام شده باید همان روز به خاک سپرده شود و آویخته نماند، زیرا هر انسانی به صورت خدا ساخته شده است.
مراقبت از دیگران
دستهای از قوانین مسئولیت در برابر مردم و جانوران پیرامون ما را میآموزند. اگر جانور یا دارایی گمشدهٔ همسایهات را ببینی، نباید آن را نادیده بگیری بلکه باید بازش گردانی، و اگر جانورش زیر بارش از پا بیفتد، باید در برداشتنش یاریش کنی. مرغِ مادر باید پیش از گرفتن جوجههایش رانده شود، و بامِ نو باید نردهای داشته باشد تا کسی نیفتد، زیرا ما در پیشگیری از آسیب مسئولیم. در این میان نشانههای قومی متمایز و مقدس تنیده است: نیامیختن گونههای خاصی از بذر، پارچه یا کار، و نهادن صیصیت (منگولهها) بر گوشههای جامه.
ازدواج و وفاداری
موسی قوانینی مینهد که پیوندهای ازدواج و کرامت نزدیکی را پاس میدارند. او به شوهری میپردازد که به دروغ به عروس خود تهمت میزند، به سنگینی خیانت، و به حمایتی که به زنی که به او ستم شده بدهکار است، و خطهای روشنی پیرامون وفاداری و رضایت میکشد. سپس وصف میکند که چه کسانی میتوانند بهتمامی به جماعت اسرائیل درآیند، از جمله راهی که دشمنان و بیگانگانِ پیشین ممکن است بهمرور پذیرفته شوند. این قوانین خانواده و جامعه را همچون امانتهایی مقدس میشمارند که نباید بهسادگی شکسته شوند.
قدسیت در اردوگاه
موسی رو به زندگی جامعه میکند و امر میکند که اردوگاه پاک و باکرامت نگاه داشته شود، زیرا خدا در میان آن حرکت میکند. بردهای که از اربابی بیرحم میگریزد نباید بازگردانده شود بلکه باید به او پناه داده شود، و اسرائیلیان نباید از یکدیگر بهرهٔ وام بگیرند، هرچند میتوانند به بیگانگان با بهره وام دهند. نذرهایی که به خدا بسته میشوند باید بیدرنگ ادا شوند، و کارگر مزدوری که از کشتزار یا تاکستان همسایه میگذرد میتواند همانجا سیر بخورد اما چیزی با خود نبرد. قدسیت بار دیگر خود را در درستی، بخشندگی و نجابتِ روزمره نشان میدهد.
عدالت و دلسوزی
رشتهای بلند از قوانین از فقیر و ناتوان حفاظت میکنند. بستانکار نباید آسیابی را که خانوادهای برای پختن نان بدان نیاز دارد بگیرد یا برای گرفتن گرو به خانهای درآید، و جامهٔ مرد فقیر که همچون وثیقه گرفته شده باید تا شامگاه بازگردانده شود تا او بتواند در آن بخوابد. مزد باید همان روز، پیش از فرورفتن خورشید، پرداخت شود، و هرکس تنها برای گناه خودش مجازات شود، هرگز برای گناه دیگری. موسی امر میکند که بافهٔ فراموششده، انگورهای افتاده و گوشههای کشتزار برای غریب و یتیم و بیوه گذاشته شود، تا آسیبپذیرترینها همواره سهمی داشته باشند.
پیمانههای درست و عمالیق
قوانین پایانی، انصاف را با خاطره جفت میکنند. حتی گناهکاری که تازیانه میخورد نباید بیش از شمار معین بخورد، تا مجازات هرگز خوارکننده نشود، و گاوی که خرمن میکوبد نباید از خوردن در حین کار دهانبسته بماند. موسی قانون یبوم را میآموزد، که بنا بر آن بیوهای بیفرزند رها نمیشود بلکه در خانوادهٔ شوهرِ درگذشتهاش نگاه داشته میشود، و در هر داد و ستد سنگها و پیمانههای بهتمامی درست میطلبد، زیرا تقلب در نظر خدا پلید است. پاراشا با سفارشی سنگین پایان مییابد: به یاد آر که عمالیق چه کرد، آنگاه که ناتوانان و خستگان را از پشتسر میزد، و آن بیرحمی را از زیر آسمان محو کن.