برکت و لعنت
موسی با نهادن یک برکت و یک لعنت پیش روی قوم آغاز میکند: برکت اگر به فرمانهای خدا گوش دهند، و لعنت اگر روی برگردانند و از خدایان دیگر پیروی کنند. او به آنان میگوید که چون به سرزمین وارد شوند، باید این انتخاب را با صدای بلند بهجا آورند، برکتها را بر کوه جریزیم و لعنتها را بر کوه عیبال اعلام کنند. این صحنه چارچوبِ هر آنچه در پی میآید را میسازد و کل پیکرهٔ شریعت را نه همچون باری، بلکه همچون راهی بهسوی زندگی نیکویی که خدا برایشان میخواهد نشان میدهد. زیستن بر پایهٔ عهد، برگزیدنِ برکت است.
یک مکان پرستش
موسی به قوم امر میکند که هر مذبح و پرستشگاهی را که ملتها برای بتپرستی به کار میبردند ویران کنند و هیچ نشانی از آن رسمها در سرزمین برجای نگذارند. بهجای پرستش خدا در هر جا که بخواهند، باید قربانیها و دهیکها و هدایای خود را به آن یگانه مکانی بیاورند که خدا برای نهادن نام خود برخواهد گزید، همان جایی که روزی اورشلیم خواهد بود. موسی توضیح میدهد که اکنون که ساکن شدند، گوشت معمولی را میتوان هر جا خورد، اما خون را هرگز نباید خورد، زیرا خون همان جان است. او میآموزد که پرستش نباید پراکنده و خودسرانه باشد، بلکه باید متمرکز و مقدس باشد.
پاسبانی در برابر بتپرستی
موسی به قوم هشدار میدهد که کنجکاو نشوند که ملتها چگونه خدایان خود را میپرستیدند، مبادا به همان کارهای پلید کشیده شوند. او سه خطر را وصف میکند: پیامبری که نشانهها بهجا میآورد اما آنان را به پرستش خدایان دیگر فرا میخواند، عزیزی که در نهان آنان را بهسوی بتپرستی وسوسه میکند، و حتی یک شهر کامل که به بتپرستی به بیراهه کشیده شده است. در هر مورد اسرائیل باید وسوسه را استوار رد کند و آن بدی را از ریشه برکند و تنها به خدا چنگ زند. پیام این است که وفاداری به خدا باید بر کششِ معجزهها و نزدیکی و تعلق نیز بچربد.
سفرهٔ قومی مقدس
موسی میآموزد که چون اسرائیل فرزندان خودِ خداست، نباید در سوگواری بدن خود را چنانکه ملتها میکنند خراش دهند، زیرا آنان جدا شده و مقدساند. او قوانین خوراک کاشر را بیان میکند: جانوران و ماهیان و پرندگانی که خوردنشان رواست و آنها که روا نیست، و قاعدههایی در برابر خوردن جانوری که خود مرده یا پختن بچهجانوری در شیر مادرش. سپس رو به دهیکها میکند، همان بهرهای که هر سال جدا میشود تا با شادی پیش خدا خورده شود، و دهیکی که هر سال سوم داده میشود تا لاوی و غریب و یتیم و بیوه را نان دهد. در آموزش موسی، قدسیت تا خودِ سفره و شیوهٔ خوردن یک قوم میرسد.
سالِ رهایی
موسی سال شبات را معرفی میکند، سالی که در آن بدهیها بخشیده میشوند و نیازمندان آغازی تازه مییابند. او قوم را برمیانگیزد تا با گشادهدستی وام دهند و دست خود را بهروی فقیر بگشایند، نه آنکه با نزدیک شدن سالِ رهایی دل خود را سخت کنند، و وعده میدهد که خدا آنان را بهخاطر بخشششان برکت خواهد داد. بردهای عبرانی باید در سال هفتم آزاد شود و با هدایا و نه دستخالی روانه گردد، و نرینههای نخستزادهٔ رمه و گله باید برای خدا وقف شوند و در مکانی که او برخواهد گزید خورده شوند. این قوانین جامعهای میسازند که در آن هیچکس تا ابد در فقر یا بدهی گرفتار نمیماند.
سه بار در سال
پاراشا با سه عیدِ زیارتی که همهٔ اسرائیل را پیش خدا گرد میآورند پایان مییابد. در پسح نان فطیر میخورند و شبی را به یاد میآورند که خدا آنان را با شتاب از مصر بیرون میآورد؛ در شاووعوت هفت هفته میشمارند و سپس با هدایای داوطلبانه شادی میکنند و لاوی و غریب و یتیم را در شادی خود شریک میسازند؛ و در سوکوت، گردآوریِ خرمن را هفت روز با شادمانی جشن میگیرند. سه بار در سال هر مرد باید در مکان برگزیده پیش خدا حاضر شود و هر یک هدیهای بهفراخور برکتی که یافته بیاورد. موسی میآموزد که گاهشمار اسرائیل بر گِرد سپاسگزاری و خاطره و شادیِ همگانی بنا شده است.