عِروو تَوشیلین: آمادگی برای شبات در طول عید

عِروو تَوشیلین آیین ربّانی‌ای است که اجازه می‌دهد در عید یهودی (یوم طوو) برای شبات بلافاصله بعد پخت‌وپز شود. به طور عادی، فقط برای همان روز می‌توان در یوم طوو پخت‌وپز کرد. هنگامی که یوم طوو در جمعه (یا پنجشنبه-جمعه) واقع شود، عِروو آمادگی برای شبات را ممکن می‌سازد. «عِروو» شامل یک غذای پخته و یک غذای نانی است که پیش از عید کنار گذاشته می‌شود، نمادی از اینکه آمادگی‌های شبات پیش از یوم طوو آغاز شده است.

عِروو تَوشیلین هر زمانی که عید بلافاصله قبل از شبات باشد لازم است: هنگامی که روز اول عید در جمعه واقع شود، یا عید دو روزه در پنجشنبه-جمعه باشد، یا آخرین روز عید در جمعه باشد. این وضعیت بسته به تقویم چند بار در سال اتفاق می‌افتد. عِروو باید پیش از شروع عید انجام شود — ترجیحاً در بعدازظهر قبل، اما هر زمانی پیش از روشن کردن شمع قابل انجام است.

یک غذای پخته (به طور سنتی تخم‌مرغ آب‌پز یا قطعه‌ای گوشت/ماهی پخته) و یک غذای نانی (به طور سنتی یک نان کوچک یا در پِسَح قطعه‌ای مَتصا) بردارید. هر دو را در دست بگیرید، برکت «عَل میتصوَت عِروو» را بخوانید، سپس اعلامیه‌ای بگویید مبنی بر اینکه از طریق این عِروو، اجازه داریم در عید برای شبات بپزیم، پخت‌وپز کنیم، غذا را گرم نگه داریم، شمع روشن کنیم و همه آمادگی‌ها را انجام دهیم. اعلامیه به آرامی و/یا به زبانی که می‌فهمید گفته می‌شود.

برکت: «بروک آتا آدونای، اِلوهینو مِلِخ هَعولام، اَشِر قیدِشانو بِمیتصوتاو وِتصیوانو عَل میتصوَت عِروو.» اعلامیه: «از طریق این عِروو اجازه داریم بپزیم، پخت‌وپز کنیم، عایق‌بندی کنیم، شمع روشن کنیم، آماده کنیم و همه کارهای لازم را در عید برای شبات انجام دهیم — ما و همه ساکنان این شهر.» اقلام باید سالم و دست‌نخورده تا پایان عید نگهداری شوند. به طور سنتی در سِعودا شِلیشیت (سومین وعده شبات) خورده می‌شوند.

حتی با عِروو، سعی کنید پخت‌وپز را به اندازه کافی زود در جمعه تمام کنید تا به شبات احترام بگذارید — عِروو اجازه است، نه تشویق به تأخیر. اگر فراموش کردید عِروو درست کنید، می‌توانید به عِروو جمعی‌ای که حاخام به نمایندگی از کل جامعه درست می‌کند تکیه کنید (اگر چنین رسمی در منطقه شما وجود دارد). اگر عِروو جمعی وجود ندارد و فراموش کردید، با حاخام مشورت کنید. اقلام عِروو باید بزرگ‌تر از یک کِزَیت (اندازه زیتون) باشند.

عِروو به ما آموزش می‌دهد که از پیش برنامه‌ریزی کنیم و حتی در میان جشن‌های عید به شبات فکر کنیم. این تضمین می‌کند که در شادی یوم طوو، احترام شبات را فراموش یا نادیده نگیریم. حکیمان این آیین را وضع کردند تا تمایز و احترام هم شبات و هم اعیاد حفظ شود. عِروو نمادی است از اینکه آمادگی‌های شبات ما قبلاً آغاز شده و روزهای ویژه را به هم پیوند می‌دهد.