אָנֹכִי יְהוָה אֱלֹהֶיךָ אֲשֶׁר הוֹצֵאתִיךָ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם מִבֵּית עֲבָדִים לֹא-יִהְיֶה לְךָ אֱלֹהִים אֲחֵרִים עַל-פָּנָי. ג לֹא-תַעֲשֶׂה לְךָ פֶסֶל וְכָל-תְּמוּנָה אֲשֶׁר בַּשָּׁמַיִם מִמַּעַל וַאֲשֶׁר בָּאָרֶץ מִתָּחַת וַאֲשֶׁר בַּמַּיִם מִתַּחַת לָאָרֶץ. ד לֹא-תִשְׁתַּחֲוֶה לָהֶם וְלֹא תָעָבְדֵם כִּי אָנֹכִי יְהוָה אֱלֹהֶיךָ אֵל קַנָּא פֹּקֵד עֲוֹן אָבֹת עַל-בָּנִים עַל-שִׁלֵּשִׁים וְעַל-רִבֵּעִים לְשֹׂנְאָי. ה וְעֹשֶׂה חֶסֶד לַאֲלָפִים לְאֹהֲבַי וּלְשֹׁמְרֵי מִצְוֹתָי. ו לֹא תִשָּׂא אֶת-שֵׁם-יְהוָה אֱלֹהֶיךָ לַשָּׁוְא כִּי לֹא יְנַקֶּה יְהוָה אֵת אֲשֶׁר-יִשָּׂא אֶת-שְׁמוֹ לַשָּׁוְא.
من خداوند خدای تو هستم، که تو را از سرزمین مصر، از خانهٔ بردگی بیرون آوردم. تو را خدایان دیگری در برابر من نباشد. برای خود بُتی تراشیده مساز، و نه هیچ تمثالی از آنچه در آسمان بالا، یا آنچه بر زمین پایین، یا آنچه در آبهای زیر زمین است. در برابر آنها سجده مکن و آنها را خدمت مکن. زیرا من، خداوند خدای تو، خدایی غیور هستم، که گناه پدران را بر فرزندان تا نسل سوم و چهارمِ آنان که از من نفرت دارند بازخواست میکنم، اما به هزاران تن، به آنان که مرا دوست دارند و فرمانهای مرا نگاه میدارند، رحمت میکنم. نام خداوند خدای خود را به باطل مبر، زیرا خداوند کسی را که نام او را به باطل ببرد بیگناه نخواهد شمرد.
ז זָכוֹר אֶת-יוֹם הַשַּׁבָּת לְקַדְּשׁוֹ. ח שֵׁשֶׁת יָמִים תַּעֲבֹד וְעָשִׂיתָ כָּל-מְלַאכְתֶּךָ. ט וְיוֹם הַשְּׁבִיעִי שַׁבָּת לַיהוָה אֱלֹהֶיךָ לֹא-תַעֲשֶׂה כָל-מְלָאכָה אַתָּה וּבִנְךָ וּבִתֶּךָ עַבְדְּךָ וַאֲמָתְךָ וּבְהֶמְתֶּךָ וְגֵרְךָ אֲשֶׁר בִּשְׁעָרֶיךָ. י כִּי שֵׁשֶׁת-יָמִים עָשָׂה יְהוָה אֶת-הַשָּׁמַיִם וְאֶת-הָאָרֶץ אֶת-הַיָּם וְאֶת-כָּל-אֲשֶׁר-בָּם וַיָּנַח בַּיּוֹם הַשְּׁבִיעִי עַל-כֵּן בֵּרַךְ יְהוָה אֶת-יוֹם הַשַּׁבָּת וַיְקַדְּשֵׁהוּ. יא כַּבֵּד אֶת-אָבִיךָ וְאֶת-אִמֶּךָ לְמַעַן יַאֲרִכוּן יָמֶיךָ עַל הָאֲדָמָה אֲשֶׁר-יְהוָה אֱלֹהֶיךָ נֹתֵן לָךְ. יב לֹא תִרְצָח לֹא תִנְאָף לֹא תִגְנֹב לֹא-תַעֲנֶה בְרֵעֲךָ עֵד שָׁקֶר. {ס} יג לֹא תַחְמֹד בֵּית רֵעֶךָ לֹא-תַחְמֹד אֵשֶׁת רֵעֶךָ וְעַבְדּוֹ וַאֲמָתוֹ וְשׁוֹרוֹ וַחֲמֹרוֹ וְכֹל אֲשֶׁר לְרֵעֶךָ.
روز شبات را به یاد آور، تا آن را مقدس بداری. شش روز کار خواهی کرد و همهٔ کارهای خود را به جا خواهی آورد، اما روز هفتم شباتِ خداوند خدای توست. در آن هیچ کاری مکن: نه تو، نه پسرت، نه دخترت، نه غلامت، نه کنیزت، نه چارپایت، و نه غریبی که درون دروازههای توست. زیرا خداوند در شش روز آسمانها و زمین، دریا، و هر چه در آنهاست را ساخت، و در روز هفتم آرام گرفت. پس خداوند روز شبات را متبارک خواند و آن را مقدس ساخت. پدر و مادر خود را احترام کن، تا روزهای تو بر زمینی که خداوند خدای تو به تو میدهد دراز شود. قتل مکن. زنا مکن. دزدی مکن. بر همسایهٔ خود شهادت دروغ مده. به خانهٔ همسایهٔ خود طمع مکن؛ به زن همسایهٔ خود طمع مکن، و نه به غلام او، نه به کنیز او، نه به گاو او، نه به الاغ او، و نه به هیچ چیزی که از آنِ همسایهٔ توست.