לַמְנַצֵּחַ עַל אַיֶּלֶת הַשַּׁחַר מִזְמוֹר לְדָוִד:
برای سالار سرایندگان، بر آهنگ آیلت هشحر، مزموری از داوود.
אֵלִי אֵלִי לָמָה עֲזַבְתָּנִי רָחוֹק מִישׁוּעָתִי דִּבְרֵי שַׁאֲגָתִי:
خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردهای؟ از نجات من و از سخنان نالهام دور هستی.
אֱלֹהַי אֶקְרָא יוֹמָם וְלֹא תַעֲנֶה וְלַיְלָה וְלֹא דוּמִיָּה לִי:
خدای من، در روز فریاد برمیآورم و پاسخ نمیدهی، و در شب نیز خاموش نمیمانم.
וְאַתָּה קָדוֹשׁ יוֹשֵׁב תְּהִלּוֹת יִשְׂרָאֵל:
اما تو قدوسی؛ تو در انتظار ستایشهای اسرائیل نشستهای.
בְּךָ בָּטְחוּ אֲבֹתֵינוּ בָּטְחוּ וַתְּפַלְּטֵמוֹ:
نیاکان ما بر تو توکل کردند؛ توکل کردند و آنان را رهانیدی.
אֵלֶיךָ זָעֲקוּ וְנִמְלָטוּ בְּךָ בָטְחוּ וְלֹא בוֹשׁוּ:
به سوی تو استغاثه کردند و رهایی یافتند؛ بر تو توکل کردند و خجل نشدند.
וְאָנֹכִי תוֹלַעַת וְלֹא אִישׁ חֶרְפַּת אָדָם וּבְזוּי עָם:
اما من کرمی هستم و نه انسان؛ ننگ آدمیان و خوار شده قومها.
כָּל רֹאַי יַלְעִגוּ לִי יַפְטִירוּ בְשָׂפָה יָנִיעוּ רֹאשׁ:
همه آنان که مرا میبینند مسخرهام میکنند؛ لبهای خود را میگشایند و سر خویش را میجنبانند.
גֹּל אֶל יְהוָה יְפַלְּטֵהוּ יַצִּילֵהוּ כִּי חָפֵץ בּוֹ:
باید توکل خود را بر خداوند افکند، و او وی را خواهد رهانید؛ او را نجات خواهد داد زیرا از او خشنود است.
כִּי אַתָּה גֹחִי מִבָּטֶן מַבְטִיחִי עַל שְׁדֵי אִמִּי:
زیرا تو مرا از رحم بیرون کشیدی؛ مرا بر پستان مادرم مطمئن ساختی.
עָלֶיךָ הָשְׁלַכְתִּי מֵרָחֶם מִבֶּטֶן אִמִּי אֵלִי אָתָּה:
از تولد بر تو افکنده شدم؛ از رحم مادرم تو خدای من هستی.
אַל תִּרְחַק מִמֶּנִּי כִּי צָרָה קְרוֹבָה כִּי אֵין עוֹזֵר:
از من دور مشو، زیرا تنگی نزدیک است؛ زیرا یاوری نیست.
סְבָבוּנִי פָּרִים רַבִּים אַבִּירֵי בָשָׁן כִּתְּרוּנִי:
گاوان نر بزرگ مرا احاطه کردهاند؛ نیرومندان باشان مرا فراگرفتهاند.
פָּצוּ עָלַי פִּיהֶם אַרְיֵה טֹרֵף וְשֹׁאֵג:
دهان خود را بر من گشودند، همچون شیری درنده و غران.
כַּמַּיִם נִשְׁפַּכְתִּי וְהִתְפָּרְדוּ כָּל עַצְמוֹתָי הָיָה לִבִּי כַּדּוֹנָג נָמֵס בְּתוֹךְ מֵעָי:
مانند آب ریخته شدم، و همه استخوانهایم از هم جدا گشت؛ دلم چون موم بود که در اندرونم آب میشد.
יָבֵשׁ כַּחֶרֶשׂ כֹּחִי וּלְשׁוֹנִי מֻדְבָּק מַלְקוֹחָי וְלַעֲפַר מָוֶת תִּשְׁפְּתֵנִי:
نیرویم مانند سفال خشک شد، و زبانم به کامم چسبید؛ و تو مرا در خاک مرگ نهادی.
כִּי סְבָבוּנִי כְּלָבִים עֲדַת מְרֵעִים הִקִּיפוּנִי כָּאֲרִי יָדַי וְרַגְלָי:
زیرا سگان مرا احاطه کردهاند؛ گروهی از بدکاران مرا فراگرفتهاند، مانند شیر، دستها و پاهای مرا.
אֲסַפֵּר כָּל עַצְמוֹתָי הֵמָּה יַבִּיטוּ יִרְאוּ בִי:
همه استخوانهای خود را میشمارم. آنان مینگرند و بر من شماتت میکنند.
יְחַלְּקוּ בְגָדַי לָהֶם וְעַל לְבוּשִׁי יַפִּילוּ גוֹרָל:
جامههایم را در میان خود تقسیم میکنند و بر لباس من قرعه میاندازند.
וְאַתָּה יְהוָה אַל תִּרְחָק אֱיָלוּתִי לְעֶזְרָתִי חוּשָׁה:
اما تو، ای خداوند، دور مشو؛ ای نیروی من، به یاری من بشتاب.
הַצִּילָה מֵחֶרֶב נַפְשִׁי מִיַּד כֶּלֶב יְחִידָתִי:
جانم را از شمشیر نجات ده، یگانهام را از چنگ سگ.
הוֹשִׁיעֵנִי מִפִּי אַרְיֵה וּמִקַּרְנֵי רֵמִים עֲנִיתָנִי:
مرا از دهان شیر نجات ده، چنانکه از شاخهای گاوان وحشی مرا پاسخ دادی.
אֲסַפְּרָה שִׁמְךָ לְאֶחָי בְּתוֹךְ קָהָל אֲהַלְלֶךָּ:
نام تو را به برادرانم اعلام خواهم کرد؛ در میان جماعت تو را خواهم ستود.
יִרְאֵי יְהוָה הַלְלוּהוּ כָּל זֶרַע יַעֲקֹב כַּבְּדוּהוּ וְגוּרוּ מִמֶּנּוּ כָּל זֶרַע יִשְׂרָאֵל:
ای ترسندگان خداوند، او را بستایید؛ ای همه نسل یعقوب، او را تکریم کنید، و از او بترسید، ای همه نسل اسرائیل.
כִּי לֹא בָזָה וְלֹא שִׁקַּץ עֱנוּת עָנִי וְלֹא הִסְתִּיר פָּנָיו מִמֶּנּוּ וּבְשַׁוְּעוֹ אֵלָיו שָׁמֵעַ:
زیرا فریاد بینوا را نه حقیر شمرده و نه ناخوش داشته، و روی خود را از او پنهان نکرده است؛ و چون نزد او فریاد برآورد، شنید.
מֵאִתְּךָ תְהִלָּתִי בְּקָהָל רָב נְדָרַי אֲשַׁלֵּם נֶגֶד יְרֵאָיו:
به خاطر توست ستایش من در جماعت بزرگ؛ نذرهای خود را در حضور ترسندگانش ادا میکنم.
יֹאכְלוּ עֲנָוִים וְיִשְׂבָּעוּ יְהַלְלוּ יְהוָה דֹּרְשָׁיו יְחִי לְבַבְכֶם לָעַד:
فروتنان خواهند خورد و سیر خواهند شد؛ خداوند را خواهند ستود آنان که او را میجویند؛ دلهای شما تا ابد زنده باد.
יִזְכְּרוּ וְיָשֻׁבוּ אֶל יְהוָה כָּל אַפְסֵי אָרֶץ וְיִשְׁתַּחֲווּ לְפָנֶיךָ כָּל מִשְׁפְּחוֹת גּוֹיִם:
همه کرانههای زمین به یاد خواهند آورد و به سوی خداوند بازخواهند گشت، و همه قبیلههای امتها به حضور تو سجده خواهند کرد.
כִּי לַיהוָה הַמְּלוּכָה וּמֹשֵׁל בַּגּוֹיִם:
زیرا پادشاهی از آن خداوند است، و او بر امتها فرمانروایی میکند.
אָכְלוּ וַיִּשְׁתַּחֲוּוּ כָּל דִּשְׁנֵי אֶרֶץ לְפָנָיו יִכְרְעוּ כָּל יוֹרְדֵי עָפָר וְנַפְשׁוֹ לֹא חִיָּה:
همه فربهان زمین خواهند خورد و سجده خواهند کرد؛ به حضور او همه فروروندگان به خاک زانو خواهند زد، و او جان خود را زنده نخواهد ساخت.
זֶרַע יַעַבְדֶנּוּ יְסֻפַּר לַאדֹנָי לַדּוֹר:
نسلی که او را عبادت میکند؛ درباره خداوند به نسل آینده گفته خواهد شد.
יָבֹאוּ וְיַגִּידוּ צִדְקָתוֹ לְעַם נוֹלָד כִּי עָשָׂה:
آنان خواهند آمد و عدالت او را به قوم نوزاد اعلام خواهند کرد، آنچه را که او کرده است.