לַמְנַצֵּחַ לְעֶבֶד יְהוָה לְדָוִד:
برای رهبر سرایندگان. از بنده خداوند، از داوود.
נְאֻם פֶּשַׁע לָרָשָׁע בְּקֶרֶב לִבִּי אֵין פַּחַד אֱלֹהִים לְנֶגֶד עֵינָיו:
سخنِ نافرمانی به شریر، در میان دل من، این است که ترس خدا در برابر چشمان او نیست.
כִּי הֶחֱלִיק אֵלָיו בְּעֵינָיו לִמְצֹא עֲוֹנוֹ לִשְׂנֹא:
زیرا در نظر او راه را پیش رویش هموار کرد، تا تقصیر خود را یافته آن را خوار شمارد.
דִּבְרֵי פִיו אָוֶן וּמִרְמָה חָדַל לְהַשְׂכִּיל לְהֵיטִיב:
سخنان دهانش تقصیر و فریب است؛ از آموختن و اصلاح خود باز ایستاد.
אָוֶן יַחְשֹׁב עַל מִשְׁכָּבוֹ יִתְיַצֵּב עַל דֶּרֶךְ לֹא טוֹב רָע לֹא יִמְאָס:
بر بستر خود به تقصیر میاندیشد؛ بر راهی که نیکو نیست میایستد؛ بدی را رد نمیکند.
יְהוָה בְּהַשָּׁמַיִם חַסְדֶּךָ אֱמוּנָתְךָ עַד שְׁחָקִים:
ای خداوند، مهربانی تو در آسمانهاست؛ امانت تو تا به افلاک.
צִדְקָתְךָ כְּהַרְרֵי אֵל מִשְׁפָּטֶךָ תְּהוֹם רַבָּה אָדָם וּבְהֵמָה תוֹשִׁיעַ יְהוָה:
عدالت تو همچون کوههای استوار است؛ داوریهای تو همچون ژرفنای بیکران. تو هم انسان و هم حیوان را نجات میدهی، ای خداوند.
מַה יָּקָר חַסְדְּךָ אֱלֹהִים וּבְנֵי אָדָם בְּצֵל כְּנָפֶיךָ יֶחֱסָיוּן:
چه گرانبهاست مهربانی تو، ای خدا، و پسران آدم در سایه بالهای تو پناه میگیرند.
יִרְוְיֻן מִדֶּשֶׁן בֵּיתֶךָ וְנַחַל עֲדָנֶיךָ תַשְׁקֵם:
از فربهی خانه تو سیر خواهند شد، و از نهر لذتهای خود آنان را مینوشانی.
כִּי עִמְּךָ מְקוֹר חַיִּים בְּאוֹרְךָ נִרְאֶה אוֹר:
زیرا سرچشمه حیات نزد توست؛ در نور تو نور خواهیم دید.
מְשֹׁךְ חַסְדְּךָ לְיֹדְעֶיךָ וְצִדְקָתְךָ לְיִשְׁרֵי לֵב:
مهربانی خود را بر آنانی که تو را میشناسند بگستران، و عدالت خود را بر راستدلان.
אַל תְּבוֹאֵנִי רֶגֶל גַּאֲוָה וְיַד רְשָׁעִים אַל תְּנִדֵנִי:
پای تکبر بر من نیاید، و دست شریر مرا آواره نسازد.
שָׁם נָפְלוּ פֹּעֲלֵי אָוֶן דֹּחוּ וְלֹא יָכְלוּ קוּם:
در آنجا بدکاران افتادهاند؛ به زیر افکنده شدند و نتوانستند برخیزند.