تهیلیم

95

לְכוּ נְרַנְּנָה לַיהוָה נָרִיעָה לְצוּר יִשְׁעֵנוּ:

بیایید برای خداوند سرود بسراییم؛ برای صخره نجات خود بانگ شادی برآوریم.

נְקַדְּמָה פָנָיו בְּתוֹדָה בִּזְמִרוֹת נָרִיעַ לוֹ:

حضور او را با شکرگزاری استقبال کنیم؛ با سرودها برای او بانگ شادی برآوریم.

כִּי אֵל גָּדוֹל יְהוָה וּמֶלֶךְ גָּדוֹל עַל כָּל אֱלֹהִים:

زیرا که خداوند خدای بزرگ است و پادشاهی بزرگ بر همه قدرتهای الهی.

אֲשֶׁר בְּיָדוֹ מֶחְקְרֵי אָרֶץ וְתוֹעֲפוֹת הָרִים לוֹ:

اعماق زمین در دست اوست و بلندیهای کوهها از آنِ اوست.

אֲשֶׁר לוֹ הַיָּם וְהוּא עָשָׂהוּ וְיַבֶּשֶׁת יָדָיו יָצָרוּ:

زیرا که دریا از آنِ اوست، او آن را ساخت و دستهای او خشکی را شکل داد.

בֹּאוּ נִשְׁתַּחֲוֶה וְנִכְרָעָה נִבְרְכָה לִפְנֵי יְהוָה עֹשֵׂנוּ:

بیایید سجده کنیم و خم شویم؛ در حضور خداوند، آفریننده خود، زانو زنیم.

כִּי הוּא אֱלֹהֵינוּ וַאֲנַחְנוּ עַם מַרְעִיתוֹ וְצֹאן יָדוֹ הַיּוֹם אִם בְּקֹלוֹ תִשְׁמָעוּ:

زیرا که او خدای ماست و ما قوم مرتع او و گوسفندان دست او هستیم، امروز اگر آواز او را بشنوید.

אַל תַּקְשׁוּ לְבַבְכֶם כִּמְרִיבָה כְּיוֹם מַסָּה בַּמִּדְבָּר:

دل خود را سخت نسازید، چنانکه در مریبا، چنانکه در روز مَسَّه در بیابان.

אֲשֶׁר נִסּוּנִי אֲבוֹתֵיכֶם בְּחָנוּנִי גַּם רָאוּ פָעֳלִי:

آنگاه که پدران شما مرا آزمودند؛ مرا امتحان کردند، با آنکه کار مرا دیده بودند.

אַרְבָּעִים שָׁנָה אָקוּט בְּדוֹר וָאֹמַר עַם תֹּעֵי לֵבָב הֵם וְהֵם לֹא יָדְעוּ דְרָכָי:

چهل سال از آن نسل بیزار بودم و گفتم: «اینان قومی گمراهدلاند و راههای مرا نشناختهاند.»

אֲשֶׁר נִשְׁבַּעְתִּי בְאַפִּי אִם יְבֹאוּן אֶל מְנוּחָתִי:

از این رو در غضب خود سوگند خوردم که به آرامگاه من داخل نخواهند شد.