בלחש:
بصوت خافت:
וַיְהִי עֶרֶב וַיְהִי בקֶר:
وكان مساء وكان صباح.
לְשֵׁם יִחוּד קוּדְשָׁא בְּרִיךְ הוּא וּשְׁכִינְתֵּיהּ, בִּדְחִילוּ וּרְחִימוּ, הֲרֵינִי מוּכָן וּמְזוּמָן לְקַיֵּם מִצְוַת עֲשֵׂה לְקַדֵּשׁ עַל הַיַּיִן, כִּדְכִתִיב, זָכור וְשָׁמור, זָכְרֵהוּ עַל הַיַּיִן:
من أجل توحيد القدّوس المبارك وشخيناه، بخوف ومحبّة، أنا مستعدّ ومتهيّئ لإتمام الوصيّة الإيجابيّة بتقديس [اليوم] على الخمر، كما هو مكتوب: «اذكر واحفظ»، اذكره على الخمر:
יום הַשִּׁשִּׁי. וַיְכֻלּוּ הַשָּׁמַיִם וְהָאָרֶץ וְכָל צְבָאָם:
اليوم السادس. وأُكملت السماوات والأرض وكلّ جندها:
וַיְכַל אֱלהִים בַּיּום הַשְּׁבִיעִי מְלַאכְתּו אֲשֶׁר עָשָׂה. וַיִּשְׁבּת בַּיּום הַשְּׁבִיעִי מִכָּל מְלַאכְתּו אֲשֶׁר עָשָׂה: וַיְבָרֶךְ אֱלהִים אֶת יום הַשְּׁבִיעִי וַיְקַדֵּשׁ אתו. כִּי בו שָׁבַת מִכָּל מְלַאכְתּו אֲשֶׁר בָּרָא אֱלהִים לַעֲשׂות:
وفي اليوم السابع أكمل الله عمله الذي عمل؛ واستراح في اليوم السابع من كلّ عمله الذي عمل. وبارك الله اليوم السابع وقدّسه؛ لأنّه فيه استراح من كلّ عمله الذي خلقه الله وعمله.
סַבְרִי מָרָנָן וְרַבָּנָן וְרַבּותַי:
انتباهًا، أيّها المكرّمون والعلماء، والسيّدات والسادة:
בָּרוּךְ אַתָּה יְהֹוָה אֱלהֵינוּ מֶלֶךְ הָעולָם בּורֵא פְּרִי הַגָּפֶן:
مبارك أنت يا ربّ إلهنا ملك العالم، خالق ثمر الكرمة.
בָּרוּךְ אַתָּה יְהֹוָה אֱלהֵינוּ מֶלֶךְ הָעולָם. אֲשֶׁר קִדְּשָׁנוּ בְּמִצְותָיו וְרָצָה בָנוּ. וְשַׁבַּת קָדְשׁו בְּאַהֲבָה וּבְרָצון הִנְחִילָנוּ. זִכָּרון לְמַעֲשֵׂה בְרֵאשִׁית. (כִּי הוּא יום) תְּחִלָּה לְמִקְרָאֵי קדֶשׁ זֵכֶר לִיצִיאַת מִצְרָיִם. (כִּי בָנוּ בָחַרְתָּ וְאותָנוּ קִדַּשְׁתָּ מִכָּל הָעַמִּים) וְשַׁבַּת קָדְשְׁךָ בְּאַהֲבָה וּבְרָצון הִנְחַלְתָּנוּ:
مبارك أنت يا ربّ إلهنا ملك العالم، الذي قدّسنا بوصاياه ورضي بنا. وبمحبّة ورضى أعطانا سبته المقدّس ميراثًا، تذكارًا للخليقة. (لأنّه يوم) سابق للاحتفالات المقدّسة، ذكرى للخروج من مصر. (لأنّك اخترتنا وقدّستنا من بين كلّ الأمم،) وسبتك المقدّس بمحبّة ورضى أعطيتنا إيّاه ميراثًا.
בָּרוּךְ אַתָּה יְהֹוָה מְקַדֵּשׁ הַשַּׁבָּת:
مبارك أنت يا ربّ، مقدّس السبت.