همهٔ شما ایستادهاید
خوانش با ایستادن همهٔ اسرائیل با هم پیش خدا آغاز میشود تا به عهد او درآیند: رهبران و ریشسفیدان، مردان، زنان و کودکان، تا هیزمشکن و آبکش. هیچکس جا نمیماند، و بهشکلی چشمگیر عهد نهتنها آنان که حاضرند، بلکه هر نسلی را که هنوز خواهد آمد پایبند میکند. موسی در برابر ریشهٔ پنهان بتپرستی و در برابر کسی که در نهان میپندارد میتواند از دل سرسخت خود پیروی کند و باز آرامش بیابد هشدار میدهد. سپس چیزهای پنهان را، که از آنِ خداست، از چیزهای آشکار، که از آنِ اسرائیل و فرزندانش است تا بدانها زندگی کنند، جدا میکند.
بازگرد و زندگی را برگزین
عهد جای خود را به یکی از امیدوارترین وعدههای تورات میدهد. موسی پیشگویی میکند که قوم، حتی پراکنده تا کرانهای زمین، میتوانند تبعید خود را به دل بگیرند، با تمام دل بهسوی خدا بازگردند و با دلهایی نوشده به خانه گرد آورده شوند. او به آنان اطمینان میدهد که این شیوهٔ زندگی نه دور در آسمانها و نه آن سوی دریاست، بلکه بسیار نزدیک است، در دهانشان و در دلشان. او آسمان و زمین را به گواهی میخواند و زندگی و مرگ، برکت و لعنت را پیش رویشان مینهد و با تمام توان آنان را برمیانگیزد که زندگی را برگزینند.
وداع موسی
اکنون وایِلِخ آغاز میشود، و آهنگ سخن به سوی وداع میچرخد. موسی به قوم میگوید که صد و بیست ساله است و دیگر نمیتواند آنان را بیرون و درون رهبری کند، و اینکه خدا به او گفته که از اردن نخواهد گذشت. با این حال آنان را استوار میکند: خودِ خدا پیشاپیش آنان خواهد رفت، و یوشع آنان را بهسوی پیروزی خواهد برد. موسی یوشع را پیش همهٔ اسرائیل فرا میخواند و به او امر میکند که نیرومند و دلیر باشد، و وعده میدهد که خدا هرگز او را وا نخواهد گذاشت و رها نخواهد کرد.
سپردن تورات
موسی این تورات را مینویسد و آن را به کاهنان و ریشسفیدانی که صندوق عهد را حمل میکنند میدهد. او امر میکند که هر هفت سال یک بار، در سال شبات در عید سوکوت، همهٔ ملت گرد آورده شوند، مردان، زنان، کودکان و غریبان، تا تورات را که با صدای بلند خوانده میشود بشنوند و بیاموزند که خدا را حرمت نهند. در این گردهماییِ بزرگ، که بعدها به هقهل شناخته میشود، هر جانی بار دیگر شاگرد میشود. آموزهٔ مکتوب باید میراث مشترک تمام قوم باشد، هرگز دارایی شماری اندک نیست.
سرودی برای گواهی
خدا موسی و یوشع را به خیمهٔ اجتماع فرا میخواند و در ستونی از ابر پدیدار میشود. او با اندوه پیشگویی میکند که پس از مرگ موسی، قوم بهدنبال خدایان بیگانه به بیراهه خواهند رفت و عهد را خواهند شکست، و روزگاران سختی در پی خواهد آمد. پس خدا به موسی دستور میدهد که سرودی بنویسد و آن را به اسرائیل بیاموزد، نغمهای که همچون گواهی صادق بر لبانشان خواهد ماند، آنگاه که بیش از همه به یافتن راه بازگشت خود نیاز دارند. موسی نوشتن تورات را به پایان میرساند و آن را در کنار صندوق عهد مینهد، سپس گردهمایی را گرد میآورد تا سخنان سرود را بشنوند.